Μου λέει ένα φιλαράκι από την αγαπημένη Θεσσαλονίκη: "Ρε συ Βασίλη, από την ημέρα που αναρωτήθηκες αν πηγαίνει προς ολοκλήρωση ο κύκλος του Λουτσέσκου στον ΠΑΟΚ, η ομάδα πήρε αμπάριζα και σαρώνει. Δύο στα δύο σε ντέρμπι, με μπαλάρα, κορυφή και ξανά στα μεγάλα φαβορί για το πρωτάθλημα. Δεν συνεχίζεις να αναρωτιέσαι και την Πέμπτη μη τυχόν πάρουμε αποτέλεσμα στη Γαλλία;"
Ε, δεν είπε κάποιο ψέμα! Μέχρι πριν από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου ήταν μια ομάδα με μόνιμα κακό σύννεφο πάνω από το κεφάλι της. Είτε έπαιζε καλά (με Παναιτωλικό και Αστέρα) είτε δεν έπαιζε καλά (με Λεβαδειακό και Μακάμπι), νίκη δε σταύρωνε. Και στην Ευρώπη, στο Βίγκο... έψαχνε τη μπάλα.
Ήταν η πρώτη φορά που η αμφισβήτηση για τον Λουτσέσκου "χτυπούσε" κόκκινο. Και εκ των έσω. Ήταν η πρώτη φορά που "υπήρχε θέμα". Το οποίο έφτανε μέχρι και στο περιβόητο "τρίξιμο της καρέκλας". Ηταν η πρώτη φορά που το ερώτημα "αν κλείνει σιγά σιγά ο τεράστιος κύκλος της καριέρας στον ΠΑΟΚ" του πιο επιτυχημένου προπονητή στην ιστορία του συλλόγου δεν έμοιαζε ρητορικό.
Δεν ήταν όπως τις προηγούμενες φορές. Θυμάμαι ότι ακόμη και τη σεζόν που ο ΠΑΟΚ κατέκτησε ένα από τα πιο μάγκικα πρωταθλήματα ever στη χώρα, οι haters του Λουτσέσκου δεν έπαψαν ποτέ να τον αμφισβητούν. Και μιλάω για haters ΠΑΟΚσήδες όχι από άλλες ομάδες που μπορεί να τον παραδέχονται ως προπονητή οι οπαδοί τους αλλά δεν θέλουν να τον βλέπουν λόγω συμπεριφορών. Όχι φετινών όμως καθώς ο "Λουτσέσκου 2025-26" είναι άλλος άνθρωπος. Ο πιο ήρεμος του κόσμου! Το πιστώνεται. Και μακάρι να μείνει έτσι ως το τέλος της σεζόν.
Οπως έλεγα και τότε η απάντηση θα δινόταν μόνο στο γήπεδο. Εκεί, δηλαδή, όπου είναι ο πραγματικός εργασιακός χώρος του Ρουμάνου, όχι στα υπόλοιπα που ο ίδιος ο ΠΑΟΚ τον είχε αφήσει (ή βολευόταν και τον άφηνε) να λειτουργεί (στα επικοινωνιακά κλπ) δημιουργώντας του φθορά.
Ο Λουτσέσκου φώναζε στις γκέλες ότι ο κόσμος αδικεί την ομάδα του με την πολύ σκληρή κριτική και τις αποδοκιμασίες. Ομως ό,τι κι αν έλεγε πνιγόταν κάτω από τα αποτελέσματα. Ο ΠΑΟΚ αναζητούσε μανιωδώς ένα αεράκι να διώξει το σύννεφο. Το βρήκε στη μεγάλη ανατροπή με τον Ολυμπιακό. Και στην Opar Arena το αεράκι έγινε ανεμοστρόβιλος που κατάπιε την ΑΕΚ.
Ο Μάρκο Νίκολιτς είναι "ο νέος" σε αυτή τη διαδικασία των ελληνικών ντέρμπι. Ο Λουτσέσκου παλιά αλεπού. Κάποτε ο Ρουμάνος είχε βρει τον μπελά του με τον Αλμέιδα. Πάλεψε πολύ για την έξοδο από τη μαύρη τρύπα. Οταν την βρήκε όχι μόνο βγήκε αλλά του πήρε πρωτάθλημα με ανατροπή που δύσκολα θα ξεχάσει ο Πελάδο.
Στο χθεσινό ντέρμπι ο Νίκολιτς έβαλε δύο φορές το πιστόλι στον κρόταφο: 1. Εδωσε τη μπάλα, την κατοχή στον ΠΑΟΚ. Δίνεις τη μπάλα στον Ντέλια, στον Ζίβκοβιτς, στον Τάισον, στον Μεϊτέ, στον Οντζόεφ και περιμένεις το πιστόλι να πυροβολήσει... άσφαιρα! Δεν γίνονται αυτά. 2. Εβαλε τον αργό Γρούγιτς μαζί με τον Μαρίν απέναντι στον άξονα του ΠΑΟΚ που τους "κατάπιε". Επιασε ο Τσιφτσής τις δύο φάσεις της ΑΕΚ, είχε την γκαντεμιά του δοκαριού η Ενωση και... πάπαλα. Στο γκολ του Μπάμπα σχόλασε η σεμνή τελετή.
Η μεγάλη διαφορά των δύο ομάδων; Αν ο ΠΑΟΚ είχε δεχτεί πρώτος γκολ θα αντιδρούσε. Το έχει ξανακάνει. Θα το πάλευε, δεν θα το παρατούσε. Η ΑΕΚ δέχτηκε πρώτη γκολ και μετά εξαφανίστηκε από το γήπεδο.
Η ακόμη πιο μεγάλη διαφορά; Οτι η μία ομάδα έχει τον ίδιο προπονητή 8 χρόνια -με ένα μικρό διάλειμμα-, η άλλη μόλις 4 μήνες. Ας το σκεφτούν όσοι έχουν αρχίσει να "κομματιάζουν" (όχι να κριτικάρουν, όπως του πρέπει) τον Νίκολιτς.
Ο Σέρβος πήρε με σκληρό μάθημα το βάπτισμα του πυρός στα ελληνικά ντέρμπι. Μπορεί να τον παρηγορεί ότι ο πρωταθλητής Μεντιλίμπαρ είδε τον Λουτσέσκου να του κάνει ανατροπή νίκης μόλις στο προηγούμενο ντέρμπι. Ομως η ΑΕΚ τα είχε πάρει τα μηνύματα πριν τον ΠΑΟΚ. Και στο ματς με την Τσέλιε και σε αυτό με την Κηφισιά άσχετα αν νίκησε στο φινάλε. Η ανασταλτική της λειτουργία ήταν αεροδιάδρομος. Και αν δεν το συμμαζέψει άμεσα ο Νίκολιτς -ο οποίος στο ξεκίνημα παρουσίαζε μια πολύ πιο σφιχτή ΑΕΚ- στο Φάληρο θα κινδυνεύσει με κατηφόρα. Σε ένα γήπεδο στο οποίο η ΑΕΚ έχει περάσει δύσκολα βράδια.
Από την άλλη πλευρά ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του κι άλλες προκλήσεις -δεν αναφέρομαι στο ματς με τη Λιλ όπου δεδομένα η ποιότητα του αντιπάλου είναι πάνω από εκείνης της Θέλτα, άρα ανάλογος και ο τεράστιος βαθμός δυσκολίας-, κυρίως να μην ξαναγκελάρει σε ματς που θα μπει ως φαβορί μέχρι να φτάσει στo ντέρμπι της 10ης αγωνιστικής στη Λεωφόρο.
Για την ώρα πάντως, έστω και για λίγο, δικαιούται να απολαύσει την ηρεμία του. Με τον Λουτσέσκου να είναι ο μόνος προπονητής από το Big 4 που έχει κερδίσει φέτος ντέρμπι. Οχι ένα, αλλά δύο. Και μέσα και έξω!
Να απολαύσει επίσης τον παιχταρά που διαρκώς μας χαρίζει ποδοσφαιρικούς πίνακες για μουσείο. Η ιδιοφυΐα του Γιάννη Κωνσταντέλια παραπέμπει σε άλλες δεκαετίες τότε που τα αυθεντικά 10άρια έγραφαν το μύθο τους στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ακόμη και μέσα από δόση μεγάλης υπερβολής (και ιεροσυλίας όταν "συγκρίνουν" την προσποίησή του στον Στρακόσα με εκείνη του Πελέ στον Μαζούρκιεβιτς το 1970 στο Μεξικό!) καταλαβαίνει ο καθένας γιατί αυτό το παλικάρι μαζί με το γήπεδο ζωγραφίζει και στις μνήμες κάθε ανθρώπου που αγαπάει το ποδόσφαιρο.
Θα μου επιτρέψετε πάντως κλείνοντας να αναφερθώ στον "νέο Βιεϊρίνια" του ΠΑΟΚ. Σε εκείνον που δημιουργεί ήδη τον δικό του μύθο με στόχο να τον τοποθετήσει δίπλα σε αυτόν του Πορτογάλου. Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς, κορυφαίος του Δικεφάλου στην Opap Arena, είναι η αυθεντικότητα του ΗΓΕΤΗ. Η προσωπικότητα που βγαίνει μπροστά, στα αποδυτήρια και στο χορτάρι. Ο προπονητής του Λουτσέσκου στο γήπεδο. Ταυτόχρονα και ο πρώτος στρατιώτης του. Πολύ μεγάλη υπόθεση!
