Τότε του έμοιαζε ανεξήγητο. Δυσνόητο. Δεν ήξερε αν είναι κάποιο καψόνι ή κάποιο είδος τιμωρίας. Τώρα ξέρει πολύ καλά ότι χάρη σε αυτό ζει πλουσιοπάροχα την οικογένεια του: «Κάναμε μόνο προπονήσεις μέχρι να γίνουμε 16. Τα πάντα ήταν εστιασμένα στην τεχνική. Πριν από κάθε προπόνηση έπρεπε για 45 λεπτά να κάνουμε ζογκλερικά με την μπάλα. Με όποιο μέρος του σώματος μπορεί να φανταστεί κανείς. Με τα πόδια, τα γόνατα, τους ώμους, το κεφάλι.
Αρκεί η μπάλα να μην έπεφτε κάτω. Όποιος περνούσε όλα τα στάδια, είχε το δικαίωμα να φορέσει παπούτσια. Διαφορετικά παίζαμε ξυπόλητοι για να βελτιώσουμε τις επαφές μας και την αίσθηση της μπάλας».
Όλα αυτά γίνονταν στην ποδοσφαιρική ακαδημία του Ζαν-Μαρκ Γκιγιού, του ανθρώπου που γέμισε όλο το Βέλγιο με Ιβοριανούς ποδοσφαιριστές, τον πνευματικό πατέρα του Γιάγια Τουρέ, του Κονέ, του Ζερβίνιο κι αμέτρητων άλλων.
Μόλις 12 ετών, ο Ανάς αποφάσισε να αφήσει οικογένεια, σπίτι, τα πάντα για να το ζήσει στα άκρα, εσώκλειστος αυτός και το όνειρο του. Το καλοκαίρι, όλο αυτό είχε πλάκα. Τον χειμώνα όχι και τόσο: «Τον χειμώνα τα πόδια μας πάγωναν. Μας επέτρεπαν μόνο να βάζουμε κάλτσες. Αλλά ήταν μία φανταστικά. Εκεί έμαθα όσα ξέρω για το ποδόσφαιρο. Πόσα ζογκλερικά μπορώ να κάνω δίχως να πέσει η μπάλα κάτω; Δεν έχω ιδέα, ποτέ δεν τα μέτρησα.
Υποθέτω ότι μπορώ να κάνω... όσα θέλω μέχρι να κουραστώ. Ωστόσο εκεί έμαθα ότι δεν πρέπει να υπερβάλεις με κάτι τέτοια στο γήπεδο. Οι freestylers είναι μόνο για ζογκλερικά του δρόμου. Αν τους βάλεις να παίξουν δεν μπορούν να κάνουν τίποτα»!
Υπάρχουν κι άλλες πολλές ανέκδοτες ιστορίες από την παιδική του ηλικία. Όπως εκείνη όταν ήταν 5 ετών και με χαίτη - λασπωτήρα έπαιζε σε μία συνοικιακή ομάδα (Heffen) κοντά στο πατρικό του στο Μέχελεν: «Μόλις έπαιρνα την μπάλα ήθελα να τους περάσω όλους και να σκοράρω. Αν δεν γινόταν αυτό, έβαζα τα κλάματα. Θυμάμαι τον προπονητή μου να ουρλιάζει που δεν έδινα την μπάλα σε κανέναν».
Ή μία άλλη, όταν έβαλε 21 γκολ σε ένα παιχνίδι: «Πρέπει να ήμουν 8-9 ετών. Στην αρχή δεν μου έδινε πάσα κανείς και θύμωσα. Πήγα πήρα την μπάλα από τον τερματοφύλακα, τους πέρασα όλους και σκόραρα. Το ματς έληξε 27-0 και εγώ έβαλα 21 γκολ. Ήμουν λίγο εγωιστής τότε», παραδέχεται.
Μεγάλωσε με βιντεάκια του Ροναλντίνιο και την πίστη ότι δεν υπάρχει κάτι με την μπάλα που μπορεί να κάνει ο Βραζιλιάνος και όχι εκείνος. Βασικά δεν φοβάται τίποτα και κανέναν σε ένα γήπεδο. Το μόνο πράγμα που θέλει είναι… ελευθερία: «Δεν φοβάμαι να πω ότι είμαι πάντα πολύ σίγουρος για τον εαυτό μου και τις δυνατότητες μου. Αυτό δεν με κάνει αλαζόνα. Σέβομαι τους πάντες. Αλλά οι γονείς μου με ανέθρεψαν με τρόπο που μου έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση. Είμαι ένας παίκτης ενστίκτου. Θέλω να διασκεδάζω στο γήπεδο και να έχω την ελευθερία να δοκιμάζω πράγματα, αυτό είναι το στιλ μου».
Γεννήθηκε στο Μέχελεν, γιος Μαροκινών μεταναστών που αμφότεροι δούλευαν σε συνεργεία καθαρισμού, ένας μικρός Καρέτσας. Μεγάλωσε στο Βέλγιο, έπαιξε σε όλες τις μικρές Εθνικές, έκανε στενές φιλίες με Βέλγους διεθνείς όπως ο Κόνι ντε Βίντερ που πήγε στην Γιουβέντους, τον πήρε στην Μπέρνλι, ο Βενσάν Κομπανί, όμως εκείνος τι πήγε και έκανε; Επέλεξε την γη των προγόνων του!
Δεν ήταν στην λίστα των 55 παικτών που είχε δηλώσει το Μαρόκο στην FIFA ως προεπιλογή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ, όμως ο τραυματισμός του Αμίν Αρίτ, τον έφερε μία εβδομάδα πριν την σέντρα στην αποστολή του Μουντιάλ, στο οποίο οι Μαγκρεμπιέν έγραψαν ιστορία, φτάνοντας ως τα ημιτελικά!
Στην ζωή του ήταν πάντα με μία βαλίτσα στο χέρι. Από 12 ετών είναι μακριά από το σπίτι του. Στα 24 έχει αλλάξει ήδη 7 ομάδες (Ζούλτε Βάρεγκεμ, Λομέλ, Σαρλερουά, Μπέρνλι, Χαλ, Λανς και τώρα Παναθηναϊκός). Όχι γιατί είναι περίεργος ή κακός χαρακτήρας, μα γιατί αυτό το χάρισμα που έχει με την μπάλα στα πόδια πάντα θα βρίσκει ομάδες που θα ιντριγκάρονται.
Ο Ανάς Ζαρουρί είναι ένας ξεσηκωτικός παίκτης εξέδρας, ένας τρελός ντιμπλέρ, που όμως ποτέ του δεν ήταν ολοκληρωμένο «πακέτο» παίκτη. Με εκπληκτικές εκλάμψεις, μα και φοβερά ασταθής. Παίκτης παγκόσμιας κλάσης την μια στιγμή και αόρατος την άλλη. Γι’ αυτό υπήρχαν πάντα τόσες ομάδες πρόθυμες να τον παραχωρήσουν. Αλλά συνάμα και τόσες ομάδες πρόθυμες να τον αποκτήσουν.
Μέσα του ειλικρινά πιστεύει ότι έχει την ποιότητα να παίξει στην αγαπημένη του Ρεάλ Μαδρίτης. Πρώτα, όμως, θα πρέπει να κολλήσει δύο, τρεις, πέντε, δέκα καλές εμφανίσεις σε μία ομάδα. Να στεριώσει κάπου. Να ηγηθεί.
Ο Ανάς Ζαρουρί ξέρει απίστευτη μπάλα. Μένει να αποδείξει ότι ξέρει και απίστευτο ποδόσφαιρο. Δεν είναι το ίδιο πράγμα…
