Οι συζητήσεις γύρω από τον Γιώργο Μπαρτζώκα, είναι πολλές. Η πλευρά του Ολυμπιακού και οι πολλοί που την εκφράζουν, τον αποθεώνουν. Επειδή αντιδρά και βρίζει τους Παναθηναϊκούς. Επειδή του ασκούν κριτική αυτοί που θεωρούν πως είναι «εχθροί». Τον βλέπουν ως ένας από αυτούς, έναν οπαδό και κατά συνέπεια τον στηρίζουν τυφλά.
Από την άλλη, όσοι δεν είναι Ολυμπιακοί του ασκούν κριτική για τις αντιδράσεις και τον χαρακτήρα του. Ύβρεις στον πάγκο, ένταση, κάγκελα, μπινελίκια, «διάλογος» με εξέδρα, «μαθήματα» σε αντιπάλους σχετικά με την παιδεία και τη συμπεριφορά τους, ποτέ όμως κριτική για όσα συμβαίνουν στην έδρα της ομάδας του.
Σε όλα αυτά, δεν υπάρχει πουθενά κάτι σημαντικό: Η κριτική του ως προπονητής. Γιατί στο τέλος της ημέρας αυτό που όλοι πρέπει να θυμόμαστε, είναι πως δεν κρίνουμε έναν οπαδό, ιδεολόγο, καθηγητή, φιλόσοφο, νευρικό κύριο με πολλούς υποστηρικτές στις συνεχόμενες «εκρήξεις» του. Κρίνουμε έναν επαγγελματία προπονητή, κορυφαίου επιπέδου.
Περιττή ακόμη και η αναφορά της δεδομένης αξίας και ικανότητάς του. Κανείς δεν θα άντεχε σε τόσο υψηλό επίπεδο, κανείς δεν θα είχε την ομάδα του για τόσο καιρό στη διεκδίκηση στόχων, αν δεν ήταν ικανότατος. Ο Μπαρτζώκας είναι από τους καλύτερους. Αυτό, όμως, δεν απαγορεύει να επισημανθούν τα αυτονόητα.
Ο κόουτς του Ολυμπιακού απέχει λίγες μέρες και μία νίκη -όπως κι αν την πάρει αυτή, ειδικά κρίνοντας από το πως έχει φτάσει στο Game 5 των τελικών- από το να γίνει ο προπονητής με τα μακράν περισσότερα λάθη, με το χειρότερο κοουτσάρισμα, που όμως θα ολοκληρώσει σεζόν με Euroleague και ίσως εγχώριο πρωτάθλημα.
Ο Μπαρτζώκας λένε όλοι πως «έσπασε» την κατάρα των Final Four. Πιθανό να κάνει το ίδιο και στους τελικούς της GBL. Στην πραγματικότητα όμως, έκανε ακριβώς τα ίδια με τις προηγούμενες σεζόν. Την κρίσιμη ώρα τα έκανε... σαλάτα στο κοουτσάρισμα. Εκθέτοντας τις ίδιες τις δυνατότητες της ομάδας του.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο πρώτος φετινός τελικός του Ολυμπιακού, ήταν στο Final-8 του Κυπέλλου. Τότε ο κόουτς των «ερυθρόλευκων» έβαλε στην 12άδα τον Ντόρσεϊ, ενώ μόλις είχε γυρίσει από τις ΗΠΑ. Συμπεριέλαβε τρεις σέντερ (είχε πρόβλημα ο Μιλουτίνοφ, αλλά μπήκε κανονικά στην αποστολή) κι έκοψε τον Πίτερς. Πέρα από τις ίδιες τις επιλογές, αγωνιστικά το ματς ήταν η απόλυτη καταστροφή, με τον Παναθηναϊκό να κάνει ό,τι ήθελε στο ματς και να παίρνει το Κύπελλο περίπατο.
Ακολούθησε ο τελικός της Euroleague. Ο Ολυμπιακός έπαιζε ουσιαστικά εντός έδρας, καθώς το γήπεδο ήταν μόνο οπαδοί του. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είχε ψηλό ούτε για δείγμα. Με τους Ταβάρες, Λεν, εκτός μάχης και τον Γκαρούμπα να τραυματίζεται σοβαρά στον ημιτελικό. Μέσα σε δύο μέρες ο Σκαριόλο έπρεπε να καταστρώσει σχέδιο τελικού, χωρίς κανέναν ψηλό.
Η Ρεάλ ήταν ανώτερη, ο Ολυμπιακός έμοιαζε να... πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Οι διαιτητές -όπως επισημαίνει όλη η Ευρώπη- με καθοριστικά σφυρίγματα έσωσαν τους «ερυθρόλευκους». Με αποτέλεσμα να νικήσουν ένα ματς στο οποίο ήταν χειρότεροι, ενώ ο Σκαριόλο... πήρε την ταυτότητα του Μπαρτζώκα. Ειδικά με τις συνθήκες που αντιμετώπιζε. Όλα αυτά για μια Ρεάλ η οποία από τότε δεν σταμάτησε να χάνει στην Ισπανία, μέχρι να γνωρίσει αποκλεισμό-σοκ στην ACB. Κοινώς, όλοι την αντιμετώπισαν εύκολα λόγω των προβλημάτων της, πλην Ολυμπιακού και Μπαρτζώκα.
Φτάσαμε και στους τελικούς της GBL. Στους τελικούς των διαιτητών της ΚΕΔ/ΕΟΚ. Σε όλες τις αναμετρήσεις, επιδεικνύουν διαφορετικά κριτήρια αντιμετώπισης των δύο ομάδων. Ο Ολυμπιακός έχει την ξεκάθαρη εύνοια, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να μαρκάρει με τον τρόπο που τον μαρκάρουν, γιατί θα σφυριχτούν εις βάρους του φάουλ και βολές.
Σαν να μην έφτανε αυτό, η ομάδα του Αταμάν ψυχολογικά ήταν «σκοτωμένη» μετά τον αποκλεισμό από την Βαλένθια και την απουσία από το Final Four. Ο Σλούκας σε όλη τη σειρά, ακόμη και στο ματς που ήταν στην 12άδα, δεν ήταν ποτέ σε κατάσταση για να βοηθήσει πραγματικά. Ο Ρογκαβόπουλος το ίδιο. Απουσίες των κορυφαίων Ελλήνων αυτή τη στιγμή για τους «πράσινους», με τον Ολυμπιακό να έχει τον αθέμιτο ανταγωνισμό της χρησιμοποίησης έξτρα ξένου, λόγω του διαβατηρίου του Ουόκαπ.
Ο Χουάντσο έπρεπε να απουσιάσει από τα δύο πρώτα ματς της σειράς. Ο Όσμαν ήταν εκτός στο Game 4. Στο οποίο προβλήματα αντιμετώπισαν Καλαϊτζάκης και Λεσόρ, ενώ Ναν και Γκραντ αποβλήθηκαν με 5 φάουλ. Σε ματς δύο παρατάσεων όλα αυτά.
Τελικοί... στρωμένοι, ψυχολογικά, σωματικά, σε επίπεδο συνθηκών αλλά και προβλημάτων των δύο ομάδων, για εύκολο 3-0 του Ολυμπιακού. Αντ’ αυτού, η σειρά είναι στο 2-2, με τον Παναθηναϊκό ηθικά να έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα τους «ερυθρόλευκους» στην κοινή γνώμη. Οι «πράσινοι» αν είχαν λιγότερα προβλήματα, ή αν απλά επικρατούσε ισονομία ή έστω ίδια κριτήρια στην αντιμετώπιση των φιναλίστ, αυτή την στιγμή θα έκαναν διακοπές με το τρόπαιο του πρωταθλητή στα χέρια.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας με αυτά τα δεδομένα, έχει ηττηθεί κατά κράτος από τον Εργκίν Αταμάν. Χωρίς να υπάρχουν mind games ή εξωτερικοί παράγοντες που τον επηρέασαν. Μπασκετικά είχε μια «κόντρα» με τον αντίπαλο προπονητή, στον ίδιο δόθηκαν έξτρα «όπλα» τα οποία στερήθηκαν από το συνάδελφό του κι όμως έχασε με... κάτω τα χέρια.
Με αυτού του είδους το κοουτσάρισμα, με αυτή την εύνοια εντός κι εκτός Ελλάδας, ο Γιώργος Μπαρτζώκαςως προπονητής, έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Προφανώς και κανείς δεν θα του ασκήσει κριτική. Όλοι θα τον... δοξάζουν, θα τον αποθεώνουν και αν όλα κυλήσουν όπως αναμένεται στο Game 5 με τους διαιτητές που προφανώς θα στείλει η ΕΟΚ έτοιμους για να κόψουν το καρπούζι με τον τρόπο που ξέρουν, τα αφιερώματα θα παρουσιάζουν έναν θριαμβευτή των πάγκων. Την στιγμή που αυτός έχει κατατροπωθεί στα κρίσιμα ματς από τους συναδέλφους του.
