Ομως το πιο νορμάλ ήταν αυτό που γινόταν στην Αγιά Σοφιά όπου πάλι ο γηπεδικός κόσμος της ΑΕΚ στήριξε την ομάδα στα δύσκολα και την έσπρωξε στο καλό της διάστημα στο δεύτερο ημίχρονο που ξεπέρασε τις προσδοκίες κι αυτών που πιστεύουν πολύ στο πρότζεκτ Ριμπάλτα - Νίκολιτς. Είμαι ένας από αυτούς. Εμένα το βασικό συναίσθημα που μου έβγαλε η ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο όπου οι αντίπαλοι για τουλάχιστον 30 λεπτά ήταν καλύτεροι ήταν μια διάθεση να την υποστηρίξω. Βλέποντας τους πάντες να δίνουν ότι μπορούν ακόμη κι αν ήταν σε κακή μέρα.
Ενα πράγμα από τα πολλά που είχα μάθει από τον Σαντος ήταν το πόσο σημαντικό είναι μια ομάδα στην κακή της μέρα να παραμένει οργανωμένη αμυντικά και οι παίκτες ακόμη κι αν δεν τους βγαίνει τίποτα να τα δίνουν όλα. Αυτό είναι το πιο ξεκάθαρο μήνυμα πως μια ομάδα είναι ΟΜΑΔΑ. Και φέρνει καλά αποτελέσματα ακόμη και σε μέρες που δεν θα τα δικαιούται βάσει απόδοσης δικής της και του αντιπάλου. Δεν μπορούμε να το πούμε αυτό για το παιχνίδι της Πέμπτης αφού στο δεύτερο ημίχρονο είδαμε μια ΑΕΚ που για την εποχή τη λες και όνειρο.
Ομως το πρωτο ημίχρονο που όλοι θέλουν να το ξεχάσουν ήταν ακριβώς αυτό. Το δείγμα ομάδας. Με μια ομάδα εμφανώς πιο έτοιμη, πολύ περισσότερο δουλεμένη χρονικά και σε κάθε περίπτωση καλύτερη για τουλαχιστον μισή ώρα το ρεζουμέ ήταν τέσσερις ευκαιρίες. Δύο για κάθε ομάδα. Δύο μεγάλες αποκρούσεις, μία για κάθε τερματοφύλακα και δύο εκτελέσεις εκτός τέρματος. Κάλιστα θα μπορούσε μια από τις δύο ομάδες να προηγηθεί. Αρα και η υποδεέστερη ΑΕΚ. Ενώ στο δεύτερο ημίχρονο που η ΑΕΚ πήρε τον έλεγχο, το σκορ θα έπρεπε να είναι 3-0 μόνο από τις πολύ μεγάλες ευκαιρίες της ομάδας του Νίκολιτς. Προσωπικά δεν πετάω το πρώτο ημίχρονο. Είδα κι εκεί αυτό που ήθελα να δω δεδομένων των συνθηκών. Και είμαι προετοιμασμένος να το ξαναδώ ιδίως στην μεγάλη δοκιμασία που ελπίζουμε να ολοκληρωθεί τέλη Αυγούστου με το επιθυμητό αποτέλεσμα. Που όπως είπαμε είναι το μόνο που μετράει. Αλλά τα καλά να λέγονται. Και το βράδυ της Πέμπτης είχε πολλά καλά.
Φυσικά δεν ήταν όλα ιδανικά. Για μένα το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το ότι η ΑΕΚ δεν είχε Σέντερ φορ ουσιαστικά. Ο Πιερό δεν λέει να συνέλθει και χάνει Γκολ που τα έβαζε για πλάκα ενώ ο Μαρσιάλ είναι σε ένα δικό του κόσμο που δυστυχώς κοστίζει 3,5 τον χρόνο. Σε συνδυασμό με την εξέλιξη που είχε το θέμα Ντέσερς εξελίσσεται σε νούμερο ένα πρόβλημα. Και είναι δεδομένο πως η πρώτη στραβή θα χρεωθεί εκεί και η μπάλα θα πάρει δίκαιους και άδικους. Ισως είναι η ώρα για μια κίνηση παρόμοια με του Μαρίν. Μόνο που εδώ χρειάζεται και μια πώληση. Θα έλεγα και αποχώρηση έχοντας στο μυαλό μου ως επαρκέστατο κέρδος τα 3,5 όμως όπως έγινε γνωστό ο Μαρσιάλ όχι απλά δεν χαρίζεται αλλά πωλείται και με πολλά. Για να δούμε. Θα βρεθεί μια καλή συμπληρωματική λύση μέχρι να έρθει ο Ντεσερς.
Σε ό,τι αφορά το θέμα με τον Μαρσιάλ και την Λιλ που αποκαλύφθηκε χθες, αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται. H Γαλλική ομάδα έχει εβδομάδες να εμφανιστεί αφού όταν άκουσε τις απαιτήσεις της ΑΕΚ θεώρησε ουσιαστικά πως ο παίκτης δεν πωλείται. Μιλάμε για τα τριπλάσια από αυτά που έδειξαν την διάθεση να δώσουν. Είναι παλιά ιστορία, δεν είναι πια ενεργή και αν τελικά η ΑΕΚ τον παραχωρήσει θα είναι κάτι που θα προκύψει από εδώ και μπρος. Αν αποφασίσει να επανέλθει η Λιλ ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Αν η ΑΕΚ δεχόταν τα 3,5 ο Μαρσιάλ δεν θα πήγαινε καν προετοιμασία. Άποψη μου πως τώρα που έχει αρχίσει να παίζει τα πράγματα δυσκολεύουν. Οτι βλέπουμε, βλέπουν και οι άλλοι…
