Στο τελευταίο μου σημείωμα για την ΑΕΚ εδώ στο SDNA είχα γράψει χαρακτηριστικά «Ας ξηλώσει και... τις πόρτες από πέρυσι ο Νίκολιτς αν είναι να (ξανα)κάνει την ΑΕΚ ομάδα». Από την πρώτη στιγμή που μας συστήθηκε ο Σέρβος, στην παρουσίασή του, μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει το παραμικρό στη φιλοσοφία του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον περιβόητο ρόμβο που δουλεύει και αποτελεί σωστά από τα κυρίαρχα θέματα συζήτησης όσων ασχολούνται με το ποδόσφαιρο όχι με το κουτσομπολιό. Γιατί ο προπονητής υπερασπίζεται το πλάνο του με το υλικό που διαθέτει μέχρι στιγμής στο ρόστερ, δεν κλαίγεται αλλά ούτε κρύβεται. Απλά δουλεύει και θεωρεί πως έχει τον χρόνο σύμμαχό του.
Όμως το κυριότερο -κι αυτό είναι δείγμα σοβαρότητας και επαγγελματισμού του ανδρός- για τον Νίκολιτς είναι η αυστηρή, από την πρώτη ημέρα, προσήλωσή του στον στόχο της Ευρώπης. Δεν πετάει αετό λέγοντας «Τον Οκτώβριο θα είμαστε σούπερ». Ξέρει πως η πρόκριση ΤΩΡΑ, οι προκρίσεις, σημαίνουν πολλά. Ξέρει ότι η ομάδα του πρέπει να μπει στο League Phase του Conference για εκατό λόγους. Ξέρει πως έτσι και χρόνο θα κερδίσει για το χτίσιμό της αλλά κυρίως θα αποφύγει η ΑΕΚ τα περσινά δράματα.
Ο Σέρβος, λοιπόν, φάνηκε και κόντρα στην Ομόνοια, θέλει η ομάδα του να αποφύγει τα ρίσκα. Με λελογισμένο ποδόσφαιρο να έχει κατοχή, να βγάλει φάσεις (η δημιουργία ακόμη είναι σε μέτρια επίπεδα), αλλά κυρίως να μην δεχτεί. Όπως συνέβη χθες βράδυ.
Θαρρώ πως και απέναντι στην Χάποελ Μπερ Σεβά αυτό θα είναι το πλάνο. Συντηρητικό. Πρακτικό, αν προτιμάτε. Και με... μισό-μηδέν πρόκριση, μια χαρά πρόκριση θα είναι για την ΑΕΚ που σήμερα ξαναφτιάχνεται. Αυτός ο προπονητικός ρεαλισμός είναι σημαντικός. Πέρα από τις μεταγραφές που άπαντες στην Ένωση γνωρίζουν ότι πρέπει να γίνουν -και εργάζονται πάνω σε αυτό, παρά την καθυστέρηση υλοποίησης η οποία δικαιολογημένα έχει επισημανθεί- το "ΤΩΡΑ" μετράει ως αποτέλεσμα στο χόρτο πιότερο από την εικόνα μιας ομάδας υποχρεωμένης να αλλάξει πολλά (περισσότερα από κάθε άλλη "μεγάλη" στη χώρα) από την περσινή εφιαλτική σεζόν. Και ο Νίκολιτς σε τούτο δουλεύει ευλαβικά. Μην ξεχνάμε ότι του λείπει ο πολυτιμότερος παίκτης της ΑΕΚ, ο Ορμπελίν Πινέδα. Τον ανέφερε και μετά το τέλος του φιλικού. Ο Πινέδα στον ρόμβο έχει πολλές δουλειές να εκτελέσει. Η κλάση του Μεξικανού ανεβάζει την ΑΕΚ επίπεδο. Κι όσο πιο σύντομα τον έχει ο Νίκολιτς, τόσο το καλύτερο.
Κλείνοντας θέλω να αναφερθώ σε έναν 23χρονο παιδί που αποδεικνύει ξανά την αξία του «αγροτικού». Το έκανε ο Ζίνι στον Λεβαδειακό και επέστρεψε στην ΑΕΚ έτοιμος να απογειώσει την καριέρα του. Νομίζω πως -όχι μόνο σε μένα- το παλικάρι θυμίζει κάτι από Λιβάι. Εκρηκτικότητα, δύναμη, ταχύτητα, μέσα στις φάσεις, σκοράρισμα. Επέστρεψε σαφώς πιο ώριμος. Αποφασισμένος να αρπάξει την ευκαιρία, να καθιερωθεί, να γίνει "σημείο αναφοράς" στη νέα ΑΕΚ. Ο Νίκολιτς το είδε, τον έβαλε βασικό. Χωρίς δεύτερη συζήτηση. Αυτή τη στιγμή ο Ζίνι δεν έχει σχέση με τον Πιερό. Και το πιο σημαντικό είναι πως ακόμη κι όταν αποκτηθεί ο βασικός σέντερ φορ (π.χ. Ντέσερς), ο νεαρός θα μπορεί να τον πλαισιώνει στο δίδυμο της επίθεσης. Η εξέλιξη μόλις ξεκίνησε...
