Αν τον πετύχεις στον δρόμο και τον ρωτήσεις ποια είναι η ευχή για τα γενέθλιά του, πέρα από τα κλισέ που ποτέ δεν του άρεσαν, θα σου πει να περάσουμε την Στεάουα στο Βουκουρέστι, γιατί η φιλοσοφία του είναι πάντα «game by game».
Αντισυμβατικός όσο δεν πάει, με δηλώσεις που μπορεί σε κάποιους να φαίνονται ακραίες αλλά για τον ίδιο είναι η αλήθεια, σιχαίνεται τα «δημοσιοσχετιλίκια» και αποτελεί με τα επιτεύγματά του δικαίως τον κορυφαίο προπονητή της ιστορίας του ΠΑΟΚ.
Είναι αυτός που συχνά στα σχόλια θα διαβάσεις «Τρομερός προπονητής, θα τον ήθελα στην ομάδα μου αλλά...». Αυτό το «αλλά» δεν τον ενδιέφερε ποτέ και γι' αυτό τον κάνει τόσο ξεχωριστό. Όσο δε για τον χαρακτήρα του, τον γνωρίζουν πολύ καλύτερα όσοι είναι γύρω του αλλά και οι αντίπαλοί του, με τους οποίους εντός αγωνιστικού χώρου έχει εξαιρετική σχέση.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου γίνεται 56 ετών και επτά από αυτά τα χρόνια της ζωής του είναι αφιερωμένα στο άσπρο και το μαύρο, στο οποίο δίνει όλο του το είναι και θα συνεχίσει να το κάνει τουλάχιστον έως το 2027. Αρέσει δεν σου αρέσει, είναι κοινώς παραδεκτό πως ο Ρουμάνος ζει και αναπνέει για τον Δικέφαλο και πολλές φορές αναλαμβάνει και άλλους ρόλους, εκτός από αυτόν τον προπονητή, προκειμένου να προστατεύσει την ομάδα που τον έφτασε προπονητικά σε αυτό που είναι τώρα.
Balance, mentality, responsibility, είναι μερικά από τα ποδοσφαιρικά του μότο τα οποία χρησιμοποιεί συχνά όταν μιλάει στους εκπροσώπους του τύπου και η αλήθεια είναι ότι όταν η ομάδα του έχει αυτά τα στοιχεία, πάντα νιώθει πιο άνετος στον πάγκο.
Ο δρόμος του στον ΠΑΟΚ δεν ήταν γεμάτος ροδοπέταλα, όπως άλλωστε και της ζωής του, ειδικά στον ερχομό του στην Θεσσαλονίκη. Αποκλεισμός από την Έστερσουντ το καλοκαίρι του 2017 και μερικά στραβά εκτός έδρας αποτελέσματα στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος τον έφεραν ένα βήμα πριν την έξοδο, αλλά εκείνο το γκολ του Λέο Μάτος μέσα στη Νέα Σμύρνη το Νοέμβριο στις καθυστερήσεις που απέφυγε την ήττα, ίσως να του το... χρωστάει για πάντα.
Ακολούθησε μία φανταστική χρονιά με εκπληκτικό ποδόσφαιρο και η κατάκτηση -μόνο- του κυπέλλου μετά το χαμένο πρωτάθλημα στα χαρτιά έμοιαζε πολύ μικρό επίτευγμα μπροστά σε αυτά που μπορούσε να καταφέρει εκείνο το γκρουπ. Μάλλον ήταν πιο πολύ ένα ζέσταμα γι' αυτό που θα ακολουθούσε, την πιο σπουδαία χρονιά στην ιστορία του ΠΑΟΚ με την κατάκτηση του αήττητου πρωταθλήματος και έπειτα του νταμπλ, για μία ομάδα... έρωτας για τον κόσμο του Δικεφάλου.
Το διαζύγιό του με τους ασπρόμαυρους το καλοκαίρι του 2019 ήταν μάλλον ξαφνικό, αλλά οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ. Μετά από 594 ημέρες, ένα πρωτάθλημα και ένα Ασιατικό Champions League επέστρεψε στον ΠΑΟΚ με στόχο να τον φτάσει και πάλι στην κορυφή. Η πρώτη του χρονιά σημαδεύτηκε με μία εκπληκτική πορεία έως τους «8» του Conference League αλλά στο φινάλε έμεινε η πικρία από τον χαμένο τελικού κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό.
Η δε προπέρσινη, πέρα από κάποιες εκλάμψεις μέσα στη σεζόν και την χρησιμοποίηση κυρίως των Κωνσταντέλια και Κουλιεράκη δεν προσέφερε κάτι ιδιαίτερο στον σύλλογο, με αποκορύφωμα την ήττα από την ΑΕΚ των 10 παικτών στον τελικό κυπέλλου με 2-0.
Το 2024 ήταν μαγικό για τον ίδιο και την ομάδα, καθώς με ένα απίστευτο ντεμαράζ στο φινάλε και τέσσερις νίκες απέναντι στους ισάριθμους, πιο ισχυρούς αντιπάλους που έχει στο πρωτάθλημα, κατάφερε να κατακτήσει ένα... μάγκικο πρωτάθλημα που θα μείνει χαραγμένο για πάντα στο μυαλό των φίλων του ΠΑΟΚ, του οργανισμού, αλλά και του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Συνδύασε την σπουδαία επιτυχία, με μία ακόμη γεμάτη ευρωπαϊκή πορεία, φτάνοντας ξανά μέχρι τα προημιτελικά του Conference League.
Φέτος, τα πράγματα δεν πηγαίνουν ιδανικά για τον ίδιο. Αντιθέτως. Πολλά ups and downs της ομάδας του, τα οποία... σιχαίνεται, η εξοντωτική τιμωρία στον ίδιο (με τις δικές του, όποιες ευθύνες) που τον άφησε εκτός πάγκων για πάρα πολύ καιρό και γενικώς μία δύσκολη κατάσταση που τον οδήγησε μέχρι και σε σκέψεις παραίτησης, αλλά η συζήτηση καρδιάς που είχε με τον «boss», Ιβάν Σαββίδη, τα άλλαξε όλα μέσα στο μυαλό του.
Και η χρονιά των 56ων γενεθλίων του, τον βρίσκει εκεί απ΄όπου ποτέ, σύμφωνα με εκείνον δεν έφυγε, εκεί όπου πέρασε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του, εκεί που ανήκει η καρδιά του. Αλλά με περισσότερη δουλειά μπροστά του, με αυξημένες απαιτήσεις γιατί εκείνος μπορεί, άρα οφείλει να ανταποκριθεί.
Εξάλλου όσο δεν αποφασίζει να πάρει τα εγγόνια του για να κάνει τον γύρο του κόσμου μαζί τους, σημαίνει ότι ακόμη νιώθει «χιουτζ ρεσπονσάμπλιτι» απέναντι σε όσα του έχουν ανατεθεί. Το «μεντάλιτι» το είχε από πάντα…
