Είναι από τα πιο βαρετά και ανυπόφορα κλισέ: «Κέρδισε, η ομάδα που το ήθελε πιο πολύ». Γιατί, η άλλη ομάδα τι το ήθελε; Λίγο;
Κι όμως, καμιά φορά ισχύει. Κάποια ομάδα, όντως, μπορεί να το θέλει πιο πολύ. Να «δουλεύει» ένα παιχνίδι πολύ περισσότερο.
Ας πιάσουμε την ποδοσφαιρική αλφάβητο από το πρώτο γράμμα. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο με τις συγκεκριμένες καταπονήσεις είναι απαγορευτικό, είναι σχεδόν αυτοκτονικό για έναν προπονητή να δώσει τρία 90λεπτα μέσα σε επτά ημέρες σε έναν παίκτη.
Είναι ο ευκολότερος τρόπος για να τον «κάψει», για να κάνει τους μύες σαν λεπτές ίνες που είναι έτοιμες να κοπούν, ο συντομότερος δρόμος για μία θλάση.
Όταν έχεις τρία ντέρμπι υψηλής έντασης, καταπόνησης, ρυθμού μέσα σε επτά μέρες, δεν έχεις επιλογή. Σε επιλέγει το ίδιο το πρόγραμμα.
Το επιστημονικό rotation ήταν αυτό που έφερε τον ΠΑΟΚ ως εδώ, μέσα σε τρεις διοργανώσεις, με ελάχιστα μυϊκά προβλήματα.Θα ήταν ύψιστη ποδοσφαιρική προδοσία, να αλλάξει η φιλοσοφία έτσι ξαφνικά.
Αυτό που έκανε τον ΠΑΟΚ να φτάσει ως εδώ ήταν η εμπιστοσύνη, η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού του, η αίσθηση ότι όλοι είναι χρήσιμοι, όλοι υπολογίζονται. Αν άλλαζε τώρα, ξαφνικά, ο Λουτσέσκου θα έχανε την μισή του ομάδα.
Το ποδόσφαιρο πρέπει να βλέπεται στην ολότητα του, τα συμπεράσματα της μιας βραδιάς είναι συχνά λαθεμένα.
Ο Παναθηναϊκός πνίγηκε στην εσωστρέφεια μετά το 1-2 του πρώτου προημιτελικού με τον Ατρόμητο, όμως συσπειρώθηκε και πήγε το γύρισε στην ρεβάνς.
Ο Ολυμπιακός ένιωθε ότι έχει το πάνω χέρι μετά το 1-1 στην «Λεωφόρο» στο πρώτο ματς για τους «16». Αποκλείστηκε.
Έτσι είναι τα διπλά νοκ-άουτ. Μπορείς να τα κρίνεις μόνο στην ολότητά τους, όχι μόνο από το πρώτο τους μέρος. Οτιδήποτε άλλο, δεν είναι παρά ένα επιπόλαιο και βιαστικό συμπέρασμα…
Ο Λουτσέσκου έκανε μία στρατηγική επιλογή. Να πάει με την «καλή» του ενδεκάδα στα ντέρμπι πρωταθλήματος με ΑΕΚ και Ολυμπιακό, όπου κάθε απώλεια δεν γυρίζει πίσω και με την «εναλλακτική» στον πρώτο αγώνα Κυπέλλου, όπου κάθε λάθος υπάρχει μπορεί να διορθωθεί ενδεχομένως στην ρεβάνς. Ποιος μπορεί να τον ψέξει για αυτό;
Την ίδια στρατηγική επιλογή έκανε και ο Τερίμ. Από την ανάποδη όμως. Η «εναλλακτική» του ενδεκάδα εμφανίστηκε την Κυριακή, στις Σέρρες, όπου η ποιοτική στάθμη του αντιπάλου ήταν κατώτερη. Η «καλή» του ενδεκάδα εμφανίστηκε στην Τούμπα. Ξεκούραστη. Φρέσκια. Ακμαία.
Πολλές φορές, οι ίδιες οι συνθήκες επιβάλλουν συγκεκριμένες επιλογές. Η κοινή λογική. Το πρόγραμμα. Η μεγάλη εικόνα. Ούτε ο Τερίμ, μα ούτε και ο Λουτσέσκου.
Το μόνο που επιφέρει αυτό το 0-1 είναι μία νέα συνθήκη. Ο Παναθηναϊκός θα παίξει στην ρεβάνς για δύο αποτελέσματα. Ο ΠΑΟΚ για ένα. Αυτό είναι όλο. Πιθανώς, αμφότεροι θα παίξουν με την «καλή» τους ενδεκάδα.
Το σαρωτικό rotation από τον Λουτσέσκου δεν ήταν απαραίτητο ή αυτονόητο. Ήταν επιβεβλημένο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κρατήσεις την ομάδα σου ενεργή ως το τέλος.
Το δίδυμο Τσιγγάρα-Σβαμπ ήταν αυτό που κράτησε την ομάδα ζωντανή το καλοκαίρι. Μόνο που έδειξε να έχει λίγη σκουριά. Η τριάδα Ζίβκοβιτς, Ντεσπόντοφ, Μάρκος Αντόνιο σε ατομικά χαρακτηριστικά μοιάζει επαρκής, μα στην πραγματικότητα έμοιαζε να έλειπε η κόλλα, αυτός που θα πάρει την τελική απόφαση, θα κάνει το γλυκό προτελευταίο χτύπημα. Ο Τάισον ήταν στον πάγκο και ο Κωνσταντέλιας εμπύρετος στο κρεβάτι. Οι μπακ έμοιαζαν κάπως… ασύνδετοι με την γενική φιλοσοφία.
Ακόμα κι έτσι, ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να βρει γκολ. Το άθροισμα των ευκαιριών του τον αφήνουν με ένα δίκαιο παράπονο για το μηδέν πίσω. Ωστόσο, η νίκη του Παναθηναϊκού είναι δίκαιη.
Ο Δικέφαλος δεν είχε ποτέ τον πραγματικό έλεγχο. Επέτρεπε πολύ μεγάλες επιθέσεις στον αντίπαλο (από μία τέτοια μπαίνει το γκολ), δεν έπαιξε ποτέ επιθετική άμυνα, δέχθηκε 15 τελικές, όσες δεν του έκανε καμία ομάδα φέτος -ειδικά στην Τούμπα. Το καλό βράδυ του Κοτάρσκι, τα πολλά masterclass μπλοκ στην τελική ενέργεια, απέτρεψαν για τον ΠΑΟΚ μία κατάσταση που θα μπορούσε να γίνει μη αναστρέψιμη στην ρεβάνς.
Ως επίλογος ένα αξίωμα. Είναι τέτοια η φύση του ομαδικού αθλητισμού που θα μπορούσε να κάνει ακόμα τον Ιωβ ή τον Μαχάτμα Γκάντι, να μαυρίσουν, να χάσουν κάποια στιγμή τον έλεγχο.
Αφού είδαμε τον Τάισον και τον Τάσο Μπακασέτα να τις… παίζουν στα καλά καθούμενα, τότε τα έχουμε δει όλα. Κατακριτέα η αντίδραση τους, γι’ αυτό άλλωστε και τιμωρήθηκαν αμφότεροι πειθαρχικά, με κόκκινη κάρτα. Ο Τάισον έριξε τις σφαλαρίτσες του, ο Μπακασέτας τον έπιασε από το λαρύγγι, δίκαιη η κόκκινη και για τους δύο.
Ένας άγραφος νόμος σε τέτοιες φάσεις, όμως, λέει πως αν αποφασίζεις να μπεις σε έναν καβγά, μένεις ως το τέλος. Δεν φεύγεις με μία θεαματική βουτιά, προσπαθώντας να εκμαιεύσεις μόνο την τιμωρία του αντιπάλου. Εκτός, αν ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας έπεσε, συναισθανόμενος ετεροχρονισμένα τον πόνο από τα χτυπήματα που δέχθηκε. Τότε, πάσο. Θαρρώ, ότι ο «πόλεμος» ανακοινώσεων που ακολούθησε, δεν θα είχε ξεκινήσει ποτέ, δίχως αυτή την εύκολη πτώση.
Μεγάλα παιδιά είναι, θα τα βρουν. Ήδη ο ένας (Τάισον) ζήτησε δημόσια συγγνώμη από όλους. Μία ανάλογη κουβέντα χρειάζεται κι από τον Μπακασέτα και πάμε παρακάτω…
