Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Αυτά που συνοδεύουν τη μεγάλη εικόνα του Παναθηναϊκού έτσι όπως αυτή έχει καταγραφεί από το ξεκίνημα της σεζόν μέχρι σήμερα.
Δεδομένο πρώτο: Την ίδια διαδικασία που υφίσταται ο Παναθηναϊκός την υφίστανται ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ. Θα μπορούσαμε να εντάξουμε και τον ΠΑΟΚ στην ίδια κατηγορία, αλλά δεν το κάνουμε διότι δεν είναι ίδια η ευρωπαϊκή διοργάνωση στην οποία συμμετέχει. Τουλάχιστον προς ώρας.
Ποια είναι αυτή η πραγματικότητα; Είμαστε στα μέσα Νοεμβρίου, το τριφύλλι έχει επιστρέψει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και βρίσκεται στην τρίτη θέση του ομίλου του στο Γιουρόπα Λιγκ όπου συμμετέχει, όπως ακριβώς και ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ, ενώ στο πρωτάθλημα φιγουράρει στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα έχοντας απόσταση τεσσάρων πόντων από τη δεύτερη θέση.
Το τριφύλλι έχει τις λιγότερες απώλειες βαθμών έναντι των ανταγωνιστών του, με «έξι στα έξι» εκτός έδρας στο πρωτάθλημα, το οποίο έχει συμβεί μόλις τρεις φορές στην Ιστορία του συλλόγου.
Δεδομένο δεύτερο: Η σούμα είναι σαφώς ικανοποιητική στη μεγάλη εικόνα μέχρι σήμερα, με βάση την πρόκριση σε ευρωπαϊκό όμιλο από τις παγίδες των προκριματικών, συμπεριλαμβανομένης της «υπέρβασης» με τη Μαρσέιγ και της νίκης επί της Βιγιαρεάλ, μπροστά σε 60.000 κόσμο, που έκαναν κρότο στην Ευρώπη και σε ένα βαθμό επανέφεραν το πρεστίζ και θύμισαν… Panathinaikos.
Δεν είναι όλα ιδανικά, ποτέ δεν θα είναι σε αυτή τη ζωή όλα τέλεια, πάντα κάτι θα κερδίζεις και κάτι θα χάνεις, πλην όμως το ζητούμενο, ήταν είναι και θα είναι, η… ζυγαριά. Τα θετικά να είναι περισσότερα από τα αρνητικά, να μαθαίνεις από τα λάθη σου και το κυριότερο: να υπάρχει εξέλιξη. Πρόοδος.
Κι αν για το ιστορικό εύρος του Παναθηναϊκού δεν είναι ασφαλώς πρωτόγνωρο να συνυπάρχουν δύο καρπούζια (Ελλάδα και Ευρώπη) στην ίδια μασχάλη, για τον σημερινό Παναθηναϊκό είναι. Και χρειάζεται η δέουσα κατανόηση, διαδικασία εκμάθησης και προσαρμογής στα… νέα δεδομένα για την ολοκληρωτική επιστροφή στην κανονικότητα του παρελθόντος.
Με την ευκαιρία καλό θα είναι να υπενθυμίσουμε, διότι η αλήθεια εμπεριέχει τη μαγική λέξη «λήθη» που δεν πρέπει ποτέ να… ξεχνάμε ούτε να παραβλέπουμε, ότι ο Παναθηναϊκός, για παράδειγμα, είχε έξι χρόνια να νικήσει στην Τρίπολη και την ίδια στιγμή ο οργανισμός του αισθανόταν την… απαίτηση να κερδίζει ομάδες σαφώς πιο προηγμένων πρωταθλημάτων, όπως η Μαρσέιγ, η Βιγιαρεάλ, η Μπράγκα ή η Ρεν.
Κι όταν δεν τα καταφέρνει, στη σκέψη ορισμένων να υπάρχει… ταβάνι και κύκλοι που ολοκληρώθηκαν κι έχει έρθει η ώρα να… κλείσουν.
Η παρόρμηση μεμονωμένων αποτελεσμάτων/συναισθημάτων ουδέποτε συμβάδιζε με τη λογική κι αυτό καλό είναι να το έχουμε άπαντες στο μπροστινό μέρος του μυαλού μας. Η κριτική είναι χρέος όλων, η απαξίωση είναι ο διάολος μεταμορφωμένος που σε οδηγεί στην αυτοκαταστροφή.
Δεδομένο τρίτο: Ο Παναθηναϊκός νίκησε την Κηφισιά πιο εύκολα απ’ ό,τι δείχνει το τελικό σκορ, όταν όλοι οι αντίπαλοί του είχαν παίξει νωρίτερα, είχαν κατακτήσει το τρίποντο και περίμεναν εναγωνίως ενδεχόμενη γκέλα.
Απέναντι σε έναν αντίπαλο με χαμηλό μπλοκ άμυνας, καλή οργάνωση και ψυχολογία μετά την ισοπαλία απέναντι στην ΑΕΚ, που δεν είχε χάσει ως γηπεδούχος.
Με τον Παναθηναϊκό να προέρχεται από την ταλαιπωρία του ταξιδιού, από κόπωση σωματική και πνευματική, αλλά και από μεγάλη στεναχώρια και ξενέρωμα στα αποδυτήρια από τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε το ματς στην Ρεν και την ήττα από τη γαλλική ομάδα έχοντας αριθμητικό πλεονέκτημα για περισσότερο από ένα ημίχρονο.
Εκανε έξι αλλαγές στην ενδεκάδα, ήταν σαφώς ανώτερος της αντιπάλου του, απειλήθηκε μόνο μία φορά σε ολόκληρο το ματς εξαιτίας μίας εντυπωσιακής προσωπικής ενέργειας του Τετέι στο 35’ που θύμισε… Λιβάι Γκαρσία και απέτρεψε ο Λοντίγκιν με εξαιρετικά αντανακλαστικά βγάζοντας το σουτ του Πρίτσα.
Σε όλο το υπόλοιπο ματς ήταν σοβαρός, κυρίαρχος και με στόχευση να χτυπήσει την αριστερή πλευρά της Κηφισιάς με τους Κώτσιρα και (κυρίως) Μαντσίνι να σημαδεύουν τις ανασταλτικές αδυναμίες του Πάρρα.
Το πλάνο βγήκε σε απόλυτο βαθμό, από εκεί μπήκε το γκολ του Αϊτόρ που για λίγα εκατοστά ήταν οφ σάιντ ο Μαντσίνι, αλλά η μοίρα ήθελε τον Αργεντινό να πετυχαίνει ο ίδιος το νικητήριο γκολ και να επιβραβεύεται εμμέσως πλην σαφώς για την πολύ καλή του εμφάνιση.
Μία εμφάνιση που θα άγγιζε το τέλειο εάν υπήρχαν καλύτερες αποφάσεις στην τελική σέντρα/ενέργεια μετά τα εύκολα περάσματά του και την ικανότητα που επέδειξε στο «ένας εναντίον ενός».
Δεδομένο τέταρτο: Ηταν το πρώτο ματς που επανεμφανίστηκε ο κανονικός Αϊτόρ με την πράσινη φανέλα έστω και για ένα ημίχρονο. Ο Ισπανός μεσοεπιθετικός υπολείπεται σε αγωνιστικό ρυθμό και απολύτως φυσιολογικά η απόδοσή του έπεσε αισθητά στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά το ζητούμενο στην περίπτωσή του είναι να αποβάλλει πλήρως το φόβο, την ανασφάλεια.
Προέρχεται από σοβαρό τραυματισμό και χρειάζεται χρόνο, αλλά είναι πλέον σαφές ότι η κλεψύδρα έχει γυρίσει και φαίνεται πως προστίθεται -επιτέλους- στα ισχυρά μεσοεπιθετικά όπλα της ομάδας.
Από πλευράς ποιότητας, εμπνεύσεων, προσωπικότητας και χτυπημάτων στη μπάλα, γνωρίζουμε όλοι τι μπορεί να κάνει ο Αϊτόρ στο χορτάρι και μαζί με τους Μπερνάρ και Τζούρισιτς δύναται να δημιουργήσει τρίγωνο «φωτιά» στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου για την εγχώρια πραγματικότητα.
Δεδομένο πέμπτο: Ετσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα στην καρδιά των πράσινων μετόπισθεν, με τον Μάγκνουσον να τραυματίζεται σοβαρά και τον Πάλμερ-Μπράουν να είναι στα «πιτ» για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήταν εκ των πραγμάτων σαφές ότι θα προκύψουν θέματα.
Ο Σένκεφελντ με τον Γέντβαϊ παίζουν εδώ και καιρό στα όριά τους και δεν υπάρχει άνθρωπος να τους ξεκουράσει ειδικότερα από τη στιγμή που κάθε βαθμός μετράει και ο ανταγωνισμός βρίσκεται στο μάξιμουμ.
Ειδικότερα ο Γέντβαϊ που δεν έχει κάνει προετοιμασία και παθαίνει κράμπες σ' όλα τα τελευταία ματς της ομάδας είναι λογικό να έχει κακές στιγμές στην διάρκεια των αγώνων, όπως και ο Σένκεφελντ σε μικρότερο όμως βαθμό. Η κόπωση αυξάνει τους παλμούς και επηρεάζει τις αποφάσεις των αθλητών.
Ως εκ τούτου, είναι τεράστιας σημασίας ζήτημα για την ομάδα ενόψει της μεγάλης εικόνας για την επίτευξη των στόχων της στο φινάλε της σεζόν, η απόκτηση ενός κεντρικού αμυντικού τον Ιανουάριο με πακέτο ανάλογο των αναγκών και των απαιτήσεων που έχουν δημιουργηθεί.
