Δουλεύοντας με τον Φρανσίσκο

Είναι προφανές ότι η δυναμική και η αποτελεσματικότητα της θέσης “1”, θα καθορίσει εν πολλοίς τις πιθανότητες των πρασίνων να πάνε μέχρι τέλους στη διοργάνωση. Ένα ρόστερ με πολλούς, ταλαντούχους αθλητές στις ενδιάμεσες θέσεις, ψηλούς με βασίζονται στη συνεργασία και κυρίως μια  επiθετική πλατφόρμα με πληθωρικό χαρακτήρα (μοιρασμένες εκτελέσεις διαφορετικής φύσεως) που χρειάζεται το low-mistake παιχνίδι του χειριστή της για να τρέξει σωστά.

Η ευκαιρία της υπογραφής του Σιλβέιν Φρανσίσκο έμοιαζε με “μάννα εξ ουρανού”, σε μια περίοδο όπου οι πράσινοι έδειχναν ότι θα κατευθυνθούν σε έναν PG από τις ΗΠΑ, χωρίς ευρωπαϊκή εμπειρία και παραστάσεις, με το ανάλογο ρίσκο που θα είχε ένα τέτοιο εγχείρημα. Αναμφίβολα οι προδιαγραφές του Γάλλου άσσου είναι αρκετά υψηλές. Ο Παναθηναϊκός πήρε ένα All-Euroleague γκαρντ που βελτιώνεται κάθε χρόνο, έναν ελίτ παίχτη σε επίπεδο αθλητικότητας και δεξιοτήτων αλλά και έναν περιφερειακό συμβατό με την κατεύθυνση που έχει πάρει πλέον το άθλημα στην Ευρώπη. Η ουσία τώρα είναι τον δουλέψει (πνευματικά και αγωνιστικά), να τον μετασχηματίσει χωρίς να τον αλλάξει ως “αγωνιστική κάστα” και μαζί (ομάδα και παίχτης) να πάνε στο επόμενο επίπεδο.

Μέχρι τώρα στη σεζόν, ο Φρανσίσκο παίζει στα standards (όχι σε νούμερα αλλά σε κατεύθυνση, συνήθειες, ροπή, διαβάσματα) του PG της εξαιρετικής περυσινής Ζάλγκιρις. Για το φετινό πρότζεκτ, αυτό δεν είναι αρκετό. Θα πρέπει να γίνει πολύ πιο αποτελεσματικός στο να εκτελεί λεπτομέρειες που δεν καταγράφονται στη στατιστική και κυρίως στο να παίζει “μπάσκετ νίκης” (winning basketball).

Πώς μεταφράζεται αυτό στο οικοσύστημα του Ομπράντοβιτς; Ποιοτικές αποφάσεις υπό πίεση (χρόνου και άμυνας) σε εκτέλεση και δημιουργία, συνέπεια στην άμυνα, συμπεριφορά που προάγει το ομαδικό παιχνίδι και ως πόιντ γκαρντ “κάνε τους συμπαίχτες σου καλύτερους”.

Ρίξτε μια ματιά :

Ενώ ο Φρανσίσκο κάνει αξιοσημείωτη προσπάθεια στα μετόπισθεν, το οποίο αναγνωρίζεται από την ίδια την ομάδα, αδυνατεί να παίξει μπάσκετ χαμηλού αριθμού λαθών (γεγονός που επηρεάζει τη σκέψη και κατά προέκταση την ποιότητα των εκτελέσεων του), κατάσταση που χαλάει τη ροή στην πράσινη επίθεση. Το κλειδί πέρυσι στη Λιθουανία, ήταν η τοποθέτηση του Ουίλιαμς-Γκος στο “1”, με τον Φρανσίσκο να παίρνει τη μπάλα σε δεύτερο χρόνο στο μισό γήπεδο, με περισσότερες ανάσες, λιγότερη ντρίμπλα και πιο πολλές δυνάμεις αλλά και καθαρό μυαλό. 

Το γεγονός ότι κουβαλάει τέτοιο φορτίο στην επίθεση (εκτέλεση και δημιουργία), έχοντας να διαχειριστεί τόνους αποφάσεων, πληγώνει τους δείκτες του αλλά κυρίως την εικόνα της ομάδας σε επίπεδο ανάπτυξης και εκτέλεσης. Ο ίδιος δε σουτάρει καλά και δεν διαβάζει σωστά τις 1on1 καταστάσεις όπου με το πακέτο που διαθέτει (αθλητικότητα, δεξιότητες, πρώτο βήμα) έπρεπε να έιναι άκρως αποτελεσματικός. Είναι σαφές ότι η επίθεσης των πρασίνων βιώνει ακόμα μια περίοδο διαλογής/μοιράσματος των εκτελέσεων και ταξινόμησης των πιο αποτελλεσματικών καταστάσεων της και αυτό σίγουρα έχει επηρεάσει τον Γάλλο άσσο.

Φυσικά, ο Φρανσίσκο δεν είναι κακός μέχρι τώρα στη σεζόν. Το αντίθετο. Απλά έχει αρκετό δρόμο μέχρι να εξελιχθεί στον PG που θα οδηγήσει μια τέτοια ομάδα στην κατάκτηση της κορυφής. Οφείλει να γίνει πιο passive, να αναγνωρίζει την ιδανικότερη κατάσταση κάθε φορά με ακρίβεια και να είναι πιο αλτρουιστής, πιο σοφός. Και εδώ το επιτελείο του Παναθηναϊκού μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο. Χρειάζεται να δουλέψει σε βάθος μαζί του, να τον πάρει όσο το δυνατόν πιο μακριά από το μπάσκετ ενστίκτου (χωρίς να τον “ευνουχίσει”) και να του μεταδώσει την πνευματικότητα της θέσης “1” στο μπάσκετ του Ζοτς. Έχουμε δει παίχτες να ξεκινούν από χειρότερη αφετηρία και να βελτιώνονται αξιοσημείωτα σε αυτό το πεδίο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Ουέιντ Μπάλντουιν. 

Η πρόοδος αναφορικά με την εξέλιξη του Φρανσίσκο από σπουδαίο individual σε παίχτη-νικητή, ο οποίος θα είναι πυλώνας στο παιχνίδι ενός γκρουπ που κοιτάζει αποκλειστικά την κορυφή, θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις προδιαγραφές και τη δυναμική του Παναθηναϊκού στην τελική ευθεία της φετινής σεζόν.