Απρίλιο μήνα, με τρία ματς να απομένουν στη regular season. 35 αγωνιστικές πέρασαν και ο Παναθηναϊκός περιμένει ακόμη να βρει ρυθμό, να βρει το… μάτι που γυαλίζει, να λύσει προβλήματα αμυντικά. Αν βρισκόμασταν στον Δεκέμβριο, η συζήτηση θα είχε νόημα. Πλέον είναι ουτοπικό να περιμένει κανείς πως θα αλλάξει ριζικά το πράγμα.
Να το πούμε απλά, αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει. Εκείνα που δεν έγιναν τόσους μήνες, δεν θα γίνουν ως δια μαγείας τον τελευταίο μήνα της σεζόν. Η οποία κινδυνεύει άμεσα για τον Παναθηναϊκό να γίνει το απόλυτο κάζο. Έτσι κι αλλιώς ως αυτό το σημείο, είναι άκρως αποτυχημένη στη Euroleague. Οτιδήποτε λιγότερο από συμμετοχή στα πλέι οφ, θα αποτελεί μαύρη σελίδα. Όχι για το σύλλογο μόνο. Κυρίως για τα πρόσωπα.
Δεν αμφισβητεί κανείς το ταλέντο, την ποιότητα, την ικανότητα, την προσωπικότητα. Τα έχουν δείξει όσοι φορούν τη φανέλα. Όπως φυσικά ο Αταμάν και οι παίκτες του, είναι υπεύθυνοι που άφησαν το πράγμα να φτάσει στο σημείο όπου ένα κακό δεκάλεπτο με τη Χάποελ, φέρνει αυτή την κατάσταση.
Τέτοιο δεκάλεπτο, μπροστά σε 6.000 κόσμο που ταξίδεψε στο εξωτερικό, σε εντός έδρας ματς ουσιαστικά. Το σοκ είναι τεράστιο. Και πρέπει να είναι. Γιατί μόνο η αντίληψη της κατάστασης ίσως να σώσει κάτι στην πορεία.
Μπορεί ο Παναθηναϊκός να νικήσει και στη Βαρκελώνη και στη Βαλένθια. Ποιος Παναθηναϊκός όμως; Αυτός που θα κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο; Ο χαλαρός; Ο άστοχος; Εκείνος απλά θα αποτύχει. Το σύνολο που αποτελείται από εξαιρετικές μονάδες, δεν θα στηριχτεί ξαφνικά στην ομαδικότητα, την τακτική, τα συστήματα.
Το παν πλέον είναι ο… καθρέφτης. Να κοιταχτεί ο καθένας ξεχωριστά. Ο κόουτς και κάθε ένας απ’ το ρόστερ. Βλέποντας στον εαυτό του αυτόν που με το συγκεκριμένο βιογραφικό, ίσως να φέρει τον Παναθηναϊκό των συνεχόμενων sold out, του μεγαλύτερου μπάτζετ, με χιλιάδες κόσμου εκτός έδρας, να παίζει με μειονέκτημα έδρας στα play in.
Αθλητικά, δεν θα μπορέσει να υπάρξει μεγαλύτερη ντροπή. Ο Παναθηναϊκός ως μέγεθος, θα τα καταφέρει να ξεπεράσει κάθε σοκ. Το έχει ξανακάνει. Όπως έχει κατορθώσει εκεί που έμοιαζε να είναι… νοκ άουτ, να σηκώσει κεφάλι και να τους αφήσει όλους με ανοιχτό το στόμα. Πολλοί ήταν παρόντες στην τελευταία φορά. Με την Μακάμπι εκτός έδρας και 2 ήττες στην πλάτη, τέταρτο δεκάλεπτο η διαφορά στο -7. Μία λαϊκή έκφραση είναι αυτή που μετράει πλέον. Το λέει η περδικούλα τους; Αν ναι, θα γίνει αυτό που πρέπει. Αν όχι, τότε οι ίδιοι θα ντρέπονται να κοιτάξουν τον καθρέφτη. Τα υπόλοιπα είναι απλά για συζητήσεις και αναλύσεις. Μόνο που η κλεψύδρα άδειασε. Χρόνος για να αλλάξει ριζικά και ομαδικά αυτό που έχει γίνει, δεν υπάρχει. Οι ίδιοι ανέβασαν τους εαυτούς τους στην κορυφή του Ολύμπου και έγιναν… Θεοί. Δεδομένα μπορούν. Μια διαβολοβδομάδα χρειάζονται. Μια καλή «διαβολοβδομάδα» στην Ισπανία. Δύο αγώνες προσωπική υπόθεση πλέον.
