Ο Παναθηναϊκός γυρίζει από το Φάιναλ-4 χωρίς να πετύχει κάτι και ήδη ξεκίνησε η ενίσχυση του για την επόμενη σεζόν. Ο Τι Τζέι Σόρτς θα είναι παίκτης του τριφυλλιού την επόμενη σεζόν, με τον Εργκίν Αταμάν να βάζει στην μηχανή της ομάδας, έναν πυραυλοκίνητο γκαρντ και καθηγητή στο πικ εν ρολ. Ο Παναθηναϊκός μαζί με την Παρί είναι η πιο heavy πικ εν ρολ ομάδες στην διοργάνωση, οπότε είναι μια λογική κίνηση, που όμως έχεις πολλές παραμέτρους, τις οποίες θα εξετάσουμε παρακάτω.
Σκληρό παιδί με τεράστια προσωπικότητα
O Σορτς είναι ένα παιδί που έχει καταφέρει κάτι μοναδικό, που σπάνια το βλέπει κάποιος ειδικά στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ανέβαινε κάθε χρόνο επίπεδο, χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει ούτε την απόδοση και κυρίως ούτε τα νούμερα του. Με αυτόν στο απόλυτο κουμάντο, η Βόννη πήρε το BCL, η Παρί πήρε το Eurocup και η τροπαιοθήκη του γέμισε με δύο MVP ακόμα.
Το μεγάλο ερώτημα ήταν αν μπορεί να μεταφράσει το παιχνίδι του σε επίπεδο Ευρωλίγκας με αυτό το μέγεθος και η απάντηση του ήταν εκκωφαντική ακόμα μια φορά. Έχετε ακούσει πολλές φορές να λέω στην εκπομπή ότι κατά την γνώμη μου ο Σορτς ήταν ο MVP της σεζόν, αλλά όπως και να ο δει κάποιος, ήταν μέσα στους τρεις καλύτερους παίκτες, μαζί με Ναν και Βεζένκοφ.
Πολύ δυνατή προσωπικότητα, ισχυρός πνευματικά και όσο μπόι του λείπει, άλλο τόσο θαρραλέος είναι. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό, στην μετάβαση από μια ομάδα όπως η Παρί, στον Παναθηναϊκό που είναι άλλες οι απαιτήσεις και φυσικά η πίεση. Δεν φοβάται να πάρει αποφάσεις, να έχει την μπάλα στα χέρια του στα κρίσιμα και γενικότερα να βγάζει μία αύρα νικητή, που σίγουρα ταιριάζει στο mentality του Παναθηναϊκού.
Το fit στον Παναθηναϊκό
Φυσικά το ερώτημα που θέτουν όλοι είναι αν ο Σορτς μπορεί να μπει στο ρόστερ του Παναθηναϊκού και να είναι το ίδιο αποτελεσματικός, όσο ήταν στις προηγούμενες ομάδες του. Εδώ υπάρχουν δύο σημαντικές λέξεις. Ο ρόλος και το πλαίσιο. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε όλους, ότι ο Αμερικανός έρχεται στον Παναθηναϊκό ώστε να γίνει ο leading guard του, μία αναβάθμιση δηλαδή του Κώστα Σλούκα, που η φετινή χρονιά μας έδειξε, ότι τα καλά του παιχνίδια μειώνονται. Ο Σορτς λοιπόν έρχεται για να γίνει πρώτο βιολί, όχι για τριτοτέταρτος γκαρντ. Όταν λέμε πρώτο βιολί, εννοούμε να έχει την μπάλα στα χέρια του, να τρέχει αυτός την πλειονότητα των πικ εν ρολ και να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του. Ο Αμερικανός είναι ένας παίκτης που σε όλες τις ομάδες του, είχε πολύ υψηλό usage όπως φαίνεται παρακάτω.
Αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού του και εκεί είναι που θα πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή με την παρουσία του Κέντρικ Ναν. Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, ο Σορτς φέτος ήταν τρίτος στην Ευρωλίγκα σε usage, πίσω από τον Χίφι και τον Έντουαρντς και πάνω από τον Ναν, που είχε 29.8%. Προφανώς δεν μπορεί και οι δύο να συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο να παίζουν, οπότε εδώ θα πρέπει να κάνει τα μαγικά του ο Αταμάν στην διαχείριση τους. Έχουμε πει πολλές φορές μέσα στην χρονιά, ότι ο Ναν αναλώνεται στο να ξεκινάει αυτός τις επιθέσεις και να κρατάει την μπάλα πολύ ώρα στα χέρια του μέχρι να εκτελέσει, όπως έγινε με την Εφές αλλά και την Φενέρ.
Η παρουσία του Σορτς θα τον απελευθερώσει, ώστε να ξεκινάει η αρχική δράση και ο Ναν να έρχεται στην φάση της εκτέλεσης, σε δεύτερο χρόνο, ώστε να είναι πιο αποτελεσματικός. Η συνεργασία των δύο και η διάθεση τους, να κάνει ο καθένας ένα βήμα πίσω για το καλό της ομάδας, θα είναι καθοριστική για το πλάνο του Παναθηναϊκού.
Είναι γεγονός πως ο Σορτς δεν είναι παίκτης που θα λειτουργήσει μακριά από την μπάλα. Δεν εκτελεί καλά από spot, την φετινή σεζόν είχε μόλις 7/25 (28%) σε τέτοιες καταστάσεις, σε αντίθεση με το pull up του, όπου είχε 17/34 (50%) τρίποντα, κάτι που είναι εμφανές ότι τον βολεύει περισσότερο.
Πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό, ότι ο Σορτς δεν έρχεται να πάρει την θέση του Μπράουν, αλλά την θέση του Σλούκα. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να δούμε τα πιθανά σχήματα που δημιουργούνται πλέον. Είναι προφανές ότι ένα σχήμα με Σορτς, Σλούκα, Ναν, δεν θα μπορεί να σταθεί σε σοβαρά παιχνίδια, λόγω μεγέθους και ικανότητας στην άμυνα. Ο Αμερικανός, δεν είναι Μπράουν στην άμυνα, ειδικά πάνω στην μπάλα, είναι εξαιρετικός, έχει γρήγορα πόδια, χαμηλό κέντρο βάρους, όμως ο περιορισμός του μεγέθους θα δημιουργήσει μισμάτς. Το πάντρεμα με ένα τριάρι με μέγεθος όπως ο Όσμαν θα είναι απαραίτητο.
Για να μπορέσει λοιπόν ο Παναθηναϊκός να πάρει το 100% του Σορτς, θα πρέπει να φέρει λίγο περισσότερο το παιχνίδι στα μέτρα του, να ανεβάσει τον ρυθμό (pace) και μαζί με τον Ναν, να δημιουργήσουν ένα δίδυμο, που θα μπορεί να δημιουργεί ανισορροπία στις άμυνες και δεν θα καταλαβαίνει από αλλαγές στα σκριν, όπως έγινε απέναντι στην Φενέρ.
Το αγωνιστικό του προφίλ
Πηγαίνοντας τώρα στον τρόπο παιχνιδιού του, πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Σορτς, ήταν μακράν του δεύτερου, ο καλύτερος στην παραγωγή πόντων για την ομάδα του. Στην φετινή σεζόν δημιουργούσε συνολικά από δικό του σκορ και ασίστ, 36.8 πόντους, με τον Ναν να έρχεται δεύτερος με 29.8. Εκτός λοιπόν από καλός σκόρερ είναι και τοπ δημιουργός, δίνοντας φέτος το 53% των ασίστ της Παρί, όσο ήταν στο παρκέ. Αδιαμφισβήτητα, ο καλύτερος πικ εν ρολ παίκτης της Ευρωλίγκας και με έναν finisher όπως ο Λεσόρ, θα γίνει ακόμα καλύτερος.
Ο Σορτς, χρησιμοποιούσε περίπου τις μισές κατοχές της Παρί με σκριν στην μπάλα, στα οποία ο ίδιος εκτελούσε ως χειριστής σε 9.1 κατοχές ανά αγώνα. Το shot chart του είναι εντυπωσιακό, καθώς φαίνεται ότι ζει από το mid-range στο οποίο έχει ένα πολύ καλό ποσοστό της τάξεως του 53%, ενώ έχει και πολλά τελειώματα στην στεφάνη, με την ταχύτητα που τον διακρίνει.
Οι δύο άλλοι τρόποι επίθεσης του Σορτς είναι πασιφανείς, με το iso παιχνίδι και το transition. Ειδικά στο πρώτο, ο Παναθηναϊκός βάζει στην μηχανή του έναν παίκτη, που είναι σχεδόν αδύνατο να περιοριστεί με μονή κάλυψη. Η ικανότητα του να ξεπερνάει τον πρώτο αντίπαλο, ειδικά όταν βρίσκεται απέναντι σε ψηλό, είναι παροιμιώδης.
Σε μια ομάδα που θα έχει καλό spacing και αποτελεσματικούς catch n shoot παίκτες, η ικανότητα του θα πάει στο μάξιμουμ. Εκεί θα πρέπει να αναλογιστούμε πόσο μεγάλο πλεονέκτημα θα είναι αυτό και για τον Κέντρικ Ναν, που πλέον δεν θα δέχεται ντουπλαρίσματα μόνο αυτός, παίρνοντας πολύ μεγάλη πίεση από πάνω του.
Ο Παναθηναϊκός γενικά είναι μια ομάδα αυστηρά στο πέντε εναντίον πέντε. Με την προσθήκη του Όσμαν φέτος, αύξησε τις transition κατοχές της, χάρις κυρίως στην ατομική ικανότητα του Τούρκου, αφού έπαιρνε την μπάλα και πήγαινε σχεδόν μόνος του στο αντίπαλο καλάθι. Με τον Σορτς, έναν παίκτη που μπορεί να κατέβει το γήπεδο σε 5 δευτερόλεπτα με την μπάλα στα χέρια, θα μπορεί να γίνεται πιο ολοκληρωμένα και με καλύτερες προϋποθέσεις.
Η λογική Αταμάν
Συμπερασματικά, η μεταγραφή του Αμερικανού, είναι σίγουρα εντυπωσιακή, αλλά θέτει κάποιους λογικούς προβληματισμούς. Οι πράσινοι θα πρέπει να γίνουν ομάδα του Σορτς, να φτιάξουν το πλαίσιο γύρω του και να βρουν την χρυσή τομή με τον Ναν, για το πώς θα μοιράζεται η μπάλα. Για ακόμη μια χρονιά, θα υπάρχουν τέσσερα ποιοτικά γκαρντ, που όμως οι τρεις δεν θα μπορούν να παίξουν μαζί και πάλι ο Γκραντ, θα πρέπει να είναι αυτός που θα κάνει τα σχήματα λειτουργικά σε άμυνα και επίθεση.
Από την άλλη μεριά, όλους αυτούς τους προβληματισμούς που εκφράζουμε εμείς που τα βλέπουμε απ’ έξω, δεν μοιάζει να ενδιαφέρουν τον Αταμάν. Ο Τούρκος προπονητής, έχει ξεκάθαρη λογική σε τέτοιες περιπτώσεις. Θέλει καλούς παίκτες, που να την βάζουν στην επίθεση και όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Το ίδιο έκανε και στην Εφές, βάζοντας τον Κλάιμπερν σε μια περιφέρεια γεμάτη, το ίδιο στον Παναθηναϊκό με τον Μπράουν. Το θέμα εκεί είναι η διαχείριση και ο τρόπος που θα χρησιμοποιεί κάθε παίκτη.
Στα χαρτιά λοιπόν, ο Σορτς είναι μια σούπερ μεταγραφή. Ένας παίκτης νικητής, που σε όλες τις ομάδες του ήταν ηγέτης. Εδώ θα πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω, να φτιάξει την χημεία του με τον Ναν και μετά θα είναι δουλειά του Εργκίν Αταμάν, πως θα κάνει τον Παναθηναϊκό λειτουργικό στις δύο μεριές του παρκέ.
