Εντάξει, δεν μπορεί να το κάνει κάθε φορά. Να επιστρέφει από το -21, από το -18, από το -άπειρο και στο τέλος να νικάει. Με την Παρί γύρισε από το -17 και έφτασε ένα σουτ τριών πόντων από την ισοφάριση και την παράταση. Σίδερο το τρίποντο του Χουάντσο, ήττα φυσιολογική έτσι όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι. Το οποίο με την εικόνα του Παναθηναϊκού για περισσότερο από τρία δεκάλεπτα "έπρεπε" να τελειώσει με +10 διαφορά της Παρί.
Όμως υπάρχει αυτό το ασύλληπτο "αρνούμαι να χάσω" των πρωταθλητών Ευρώπης, το οποίο απολαύσαμε και κόντρα στην Άλμπα και κόντρα στη Μακάμπι, λίγο έλειψε και απέναντι στους απίθανους Παριζιάνους που σούταραν από τον... Πύργο του Αϊφέλ και τα έβαζαν όλα (17 στα 30 τρίποντα).
Αλλά είναι προφανές ότι τα αθλητικά θαύματα δεν μπορούν να συμβαίνουν διαρκώς ακόμη και από μία ομάδα η οποία τα έχει κάνει... καθημερινότητα. Ομως ο Παναθηναϊκός οφείλει να αλλάξει ρότα. Δεν γίνεται να αφήνει διαρκώς το παιχνίδι να του ξεφεύγει και στο τέλος να τρέχει σαν κατοστάρης για να το γυρίσει. Είναι αδύνατο να το πετυχαίνει κάθε φορά. Ο,τι κι αν κάνουν ο Ναν, ο Σλούκας, ο Χουάντσο.
Οι απουσίες πληγώνουν βάναυσα την πρωταθλήτρια Ευρώπης του Εργκίν Αταμάν. Κόντρα σε μια ομάδα που τρέχει σα... διάολος και ευστοχεί από μακριά σα δύο... διάολοι, είναι πολύ δύσκολο με τόσες απουσίες να βρεις την πρέπουσα ενέργεια. Ο Παναθηναϊκός των τριών πρώτων δεκαλέπτων κυνηγούσε τη Γαλλική ομάδα και δεν έφτανε. Κι όμως: όταν η διαφορά πήγε στους -17 σε κάθε άλλο γήπεδο θα άρχιζαν οι... αποχωρήσεις από την εξέδρα. Όχι στο ΟΑΚΑ!
Ο τρόπος που οι πράσινοι έσφιξαν την άμυνα, άρχισαν να βάζουν πολύ μεγάλα καλάθια, ροκάνιζαν τη διαφορά και έφτασαν ξανά να διεκδικούν τη νίκη, είναι παράσημο για εκείνους. Το λογικό ήταν αυτό που συνέβη, δηλαδή ότι η Παρί κέρδισε ένα παιχνίδι που το άξιζε.
Τι κι αν έχασε όμως έπειτα από μήνες στην έδρα του ο Επτάστερος; Ο κόσμος του τον χειροκρότησε γιατί πιστεύει στην ομάδα, δεν την αμφισβητεί και γνωρίζει πως όταν επιστρέψουν οι τραυματίες ο Παναθηναϊκός θα έχει την εικόνα που του αρμόζει.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Παναθηναϊκός του Αταμάν δεν έχει ακόμη σφραγίσει την παρουσία του στην 1η τετράδα και το πλεονέκτημα έδρας, αν και χρειάζεται μόλις μία νίκη σε δύο παιχνίδια, κάτι που λογικά θα συμβεί. Αλλά τούτο δεν δημιουργεί την παραμικρή αμφισβήτηση στο ΟΑΚΑ.
Από την άλλη πλευρά ο Ολυμπιακός που έκανε πάρτι εδώ και καιρό στη διοργάνωση, που έχει κλειδώσει το πλεονέκτημα παρότι πλέον είναι στη 2η θέση (στην ισοβαθμία), αντί να παραμένει ήρεμος και να απολαμβάνει την σπουδαία πορεία του, βιώνει εκ νέου καταστάσεις εσωστρέφειας!
Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο ο Γιώργος Μπαρτζώκας "τρελάθηκε" και έκανε... ισότιμο "συνομιλητή" του έναν ανόητο από την εξέδρα που τον έβρισε μετά την ήττα από τη Μονακό. Εσύ είσαι ο Μπαρτζώκας, αυτός ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ; Ένας τύπος που δεν σέβεται και βρίζει τον προπονητή της ομάδας η οποία προηγείται στην Ευρωλίγκα δύο παιχνίδια πριν το φινάλε και έχει κάνει μια καταπληκτική πορεία.
Ναι, καταλαβαίνω ότι στο φινάλε ενός αγώνα με ήττα, η οποία ήταν τρίτη σερί, ο προπονητής βρίσκεται στα "κόκκινα". Όμως δεν μπορεί να δίνεις αξία σε έναν ανόητο.
Ανόητοι (ευγενικός είναι ο χαρακτηρισμός) υπάρχουν σε κάθε γήπεδο, πόσο μάλλον μεγάλης ομάδας. Δεν μπορεί ο προπονητής να τρελαίνεται, να τους απαντάει, να τους κάνει ισότιμους συνομιλητές του, ειδικά όταν μιλάμε για ΕΝΑΝ, όχι για μια εξέδρα.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν είχε κανένα λόγο να εκραγεί. Κανονικά έπρεπε να γελάσει με αυτόν από την εξέδρα. Αντιθέτως με την συμπεριφορά του και το βίντεο που κυκλοφόρησε, έριξε νερό στο μύλο της εσωστρέφειας που δίχως λόγο και αιτία έχει μπει ο Ολυμπιακός επειδή έχασε τρία σερί παιχνίδια. Καλό είναι να το αποβάλλει άμεσα. Τα "αυτογκόλ" είναι χειρότερα από κάθε ήττα. Την κάνουν χειρότερη απ΄ότι πραγματικά είναι. Και ανοίγουν πληγές που ποτέ δεν ξέρεις αν θα κλείσουν...
