MENU

Το ΣΕΦ κόχλαζε: «Πούστη και πρεζάκια Γιαννακόπουλε». Ο Μπαρτζώκας πήγαινε στη συνέντευξη Τύπου μετά τα ντέρμπι όπου επικρατούσε κατά κράτος ο Σλούκας του Πάρις Λι και ο Βεζένκοφ του Ντέρικ Ουίλιαμς και επιδεικτικά ανέφερε πέντε φορές «μέχρι τέλους». Οι διοικούντες τον Ολυμπιακό ούρλιαζαν για την εκτός γηπέδου επιβολή της νέας κατάστασης, έβγαζαν φωτογραφίες με το σκορ 32-4 στη Ρόδο απέναντι σε μια ομάδα 10 ημερών. Ο κόσμος στοχοποιούσε, αρχής γενομένης από τούτη εδώ την ανένταχτη στο σύστημα γωνίτσα, όσους τολμούσαν να πουν μια άλλη γνώμη από εκείνη που είναι συνηθισμένοι να ακούν. 

Κι ύστερα; Ύστερα ήρθε η Θεία Δίκη. 

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια βασική κοσμοθεωρία: Πίστευαν πως η ύβρις, η συκοφαντία ακόμη και η προδοσία, αργά ή γρήγορα θα τιμωρηθούν. 

Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο θεωρούνταν ότι διέπραττε «ύβρη», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία προκαλούσε την προσβολή και τον εξοργισμό τους. 

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «υβριστή», του «κακού», του «άδικου», του «μοχθηρού», του «υπερόπτη». 

Στις 24-26 Μαΐου 2024 οι θεοί αποφάσισαν να απονείμουν δικαιοσύνη: Με τον Σλούκα να κάνει τον μεγαλύτερο ευρωπαϊκό τελικό που έκανε Έλληνας παίκτης μετά τον Γκάλη το ‘87, με μια άστοχη βολή και 24 πόντους σε 25 λεπτά. Με 25 λεπτά ποιος ηγέτης; Αυτός που έφυγε κατόπιν απόφασης άλλου να μην σηκώσει ούτε το τηλέφωνο για να καλέσει τον «πουτσούλα», τον «Κωστάκη». Ποιος τον έλεγε έτσι, ξέρετε; Ποιος τον οδήγησε με τέτοιες εκφράσεις στην έξοδο κολλώντας του και τη στάμπα του προδότη; Ποιος; Ποιος; Ο χρυσός χορηγός του Παναθηναϊκού στη φετινή Ευρωλίγκα… 

«Θεία δίκη» για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο που εξήγησε με επιχειρηματικούς και αθλητικούς κανόνες πως κάνεις domination σε όλη την Ευρώπη. Έπαθε, έμαθε, απολογήθηκε, και τώρα μπορεί να πάρει τη θέση του ανάμεσα στον Παύλο και τον Θανάση, αφήνοντας για αρχή μια Ευρωλίγκα κι ένα γήπεδο-παλάτι για 50 χρόνια. Κι αν φτάσει τα αστέρια τους με όσα σκοπεύει να κάνει; 

«Θεία δίκη» και για τον Αταμάν που λοιδορήθηκε από τα ελληνικά μπασκετόμουτρα επειδή δεν έπαιζε «σύγχρονο μπάσκετ», δεν έχει 20 plays και δεν θεωρεί πως οι προπονητές είναι πάνω από το ίδιο το άθλημα ευνουχίζοντας τους αληθινούς πρωταγωνιστές, δηλαδή τους παίκτες, τους ηγέτες, τις προσωπικότητες. 

Το βράδυ της Κυριακής ξεχρέωσε τους Παναθηναϊκούς για όλη τη μαύρη τριετία που προηγήθηκε. Το ξέσπασμα χαράς, το παραλήρημα στους δρόμους όλης της χώρας θυμίζοντας εποχές ‘96, ήταν η δική τους «θεία δίκη». Μια δίκαιη ανταμοιβή των «θεών» για εκείνα τα σκοτεινά βράδια που ο Παναθηναϊκός παίζοντας με τον τίμιο Ουόλτερς, τον Γκουντάιτις που πάλευε να βάλει μια βολή, τον Γκριγκόνις πάνω στο ποδήλατο. 

Ένα γραμμάτιο που εξοφλήθηκε αγοράζοντας στο Βερολίνο ΟΛΑ τα εισιτήρια των ερυθρολεύκων, μετατρέποντας την Uber Arena σε ένα ηφαίστειο που έπνιγε με τη λάβα του, τους παίκτες της Ρεάλ. 

Όπως ακριβώς προανήγγειλε ένα μεσημέρι του Ιουλίου ο επίσημος λογαριασμός του paobc: Σαν ηφαίστειο που ξυπνά, απ´όνειρο βαθύ, σαν ηφαίστειο που ξυπνά επτά γενιές σβηστό… Ή, μήπως οκτώ;

Θεία δίκη λέγεται…