Τι μπορεί να αποτελέσει «επιτυχία» για ένα Μέσο; Η αποδοχή. Η καθιέρωση. Η εκτίμηση. Ο σεβασμός. Ακόμα και ο φόβος που μπορεί να προκαλεί. Το εισπράττουμε στον καθημερινό μας βίο, όσοι έχουμε άμεση σχέση με το πορτοκαλί σάιτ.
Αποτυπώνεται και στα νούμερα, υπάρχει πια μία μεγάλη σταθερή βάση, από αναγνώστες και… λαθραναγνώστες που μπαίνουν στα κρυφά (κι ας μην το λένε) για να διαβάσουν, όσα δεν θα δουν γραμμένα αλλού.
Δεν είναι όμως μόνο οι αποκλειστικότητες, οι μεταδόσεις, τα αφιερώματα ή ένα lay out που σε μεγαλώνουν. Υπάρχουν κι άλλα μικρά και μεγάλα πράγματα που αφήνουν την γεύση της επιτυχίας στο στόμα. Είναι η αίσθηση που έχει δημιουργηθεί στην πιάτσα πως η εργασιακή σχέση με το SDNA αποτελεί παράσημο και στολίδι στο βιογραφικό κάθε δημοσιογράφου.
Δεν είναι ένα αυθαίρετο, αλαζονικό συμπέρασμα, μα μία παγιωμένη τάση που η ίδια η αγορά το αποδεικνύει.
Είναι σκληρό κάθε τρεις και λίγο να αναγκάζεσαι να αποχαιρετάς στελέχη από το έμψυχο δυναμικό της ομάδας. Όχι μόνο από επαγγελματικής, αλλά και από προσωπικής άποψης. Το κάνεις με χαμόγελο όμως, όταν βλέπεις πως αυτό το Μέσο συμβάλει στην επαγγελματική εξέλιξη συναδέλφων.
Η αποχώρηση του Τάσου Τσατάλη από το SDNA, με προορισμό την ανάληψη νέων καθηκόντων στο επικοινωνιακό κομμάτι της ΠΑΕ ΑΕΚ ήταν και για εμάς μία μεταγραφική βόμβα.
Ήταν όμως η συνέχεια σε μία σειρά ανάλογων αποχωρήσεων, που έχει δημιουργήσει ένα inside joke μεταξύ (της παρέας) μας.
Πλέον το πορτοκαλί σάιτ έχει μετονομαστεί σε… IEK SDNA, οι τελειόφοιτοι του οποίου, έχουν όλη την απαραίτητη πρώτη ύλη για να περάσουν στο επόμενο επίπεδο: τεχνογνωσία, κατάρτιση, αντοχή, σκληράδα προκειμένου να δοκιμάσουν την τύχη τους σε αθλητικούς οργανισμούς (ΠΑΕ ή ΚΑΕ), ακόμα και σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομοσπονδίες και λίγκες, όπως για παράδειγμα ο Θανάσης Ασπρούλιας, ο οποίος διαπρέπει ως εξέχων μέλος του επικοινωνιακού μηχανισμού της FIBA.
Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στο επικοινωνιακό προσωπικό των κορυφαίων ελληνικών ομάδων, θα βρεις κι από πίσω έναν δημοσιογράφο με μικρή ή μεγάλη θητεία στο SDNA.
Ενδεικτικά μόνο ας αναφέρουμε τα ονόματα του Νικόλα Βασιλαρά, του Σταμάτη Γαρρή και του Γιάννη Σαπουντζάκη, του Μάριου Τριβιζά, (παλιότερα) του Γιάννη Μάρκουλα, του Γιώργου Κοσμά, του Τάσου Τσατάλη (τώρα), του Άρη Ασβεστά, του Δημήτρη Κοντού, του Γιάννη Θεοφίλη, σίγουρα ξεχνάω αρκετούς και δεν είναι πρόθεση μου κάτι τέτοιο. Κάποιοι ήταν λίγο καιρό, κάποιοι χρόνια ολόκληρα, κάποιοι δοκιμάστηκαν σε κακουχίες, κάποιοι ήταν εκ των προτέρων σπουδαίοι. Η κοινή συνισταμένη όμως είναι ίδια. Αρίστευσαν στη δουλειά τους κι έφυγαν για το… next level.
Δεν μπορεί, κάτι καλό θα πρέπει να κάνει το SDNA, ώστε οι μεγαλύτεροι αθλητικοί οργανισμοί της χώρας, να προσλαμβάνουν στελεχιακό δυναμικό για το κομμάτι της επικοινωνίας τους, που μέχρι… χθες ήταν εδώ μαζί μας, στα γραφεία μας ή «μεγάλωσαν» μαζί μας. Κι υπάρχουν άλλοι τόσοι, που προήχθησαν σε άλλους τομείς της αθλητικής κοινωνίας κι άλλοι τόσοι που μπορεί να ήταν… περαστικοί από το διαδίκτυο, όντας εφημεριδάδες και σήμερα να θεωρούνται στελέχη.
Το σίγουρο είναι ότι τους «σκληραγωγεί». Δεν είναι εύκολο να δουλεύεις στο πορτοκαλί σάιτ, που αποφεύγει τις στρογγυλοποιήσεις και επιλέγει ακόμα και τις μετωπικές συγκρούσεις, όταν υπάρχει λόγος. Θέλει αντοχές, άντερα, καρδιά και… κάτι άλλο για να είσαι εδώ.
Σιγά-σιγά δημιουργείται ένα τσιτάτο, που ακολουθούσε την ιστορική εφημερίδα «Φίλαθλος». Όποιος είχε δουλέψει εκεί και γαλουχήθηκε στα χέρια του Καραγιαννίδη, στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στελεχών που γέννησε η αθλητική δημοσιογραφία, μπορούσε να δουλέψει σε οποιοδήποτε Μέσο, σε οποιαδήποτε πόστο. Μπορεί να δουλέψει σε οποιοδήποτε τομέα, σε υπεύθυνο πόστο σε κανάλι, ραδιόφωνο, site. Το ίδιο αρχίζει να ισχύει και για το SDNA, παρότι σύγκριση με την ιστορία που άφησε ο «Φίλαθλος» δε μπορεί να γίνει. Είναι όμως τιμητικό ότι μέσα σε 7,5 χρόνια λειτουργίας πρόλαβε το SDNA να αποτελεί παράσημο στο βιογραφικό ενός δημοσιογράφου και λόγος προαγωγής.
Τι άλλο προσφέρει το SDNA στους δημοσιογράφους / ρεπόρτερ του; Την ευκαιρία να γράψουν ό,τι θέλουν, όπως το θέλουν, όποτε το θέλουν. Ακούγεται αυτονόητο, αλλά δεν είναι. Κι αυτό είναι πάντα κάτι που βελτιώνει κάθε δημοσιογράφο, η αγορά εργασίας το οσμίζεται, το αντιλαμβάνεται και το εκτιμά.
Το μόνο που μπορούμε να πούμε στον Τάσο Τσατάλη είναι «σιδεροκέφαλος» στα νέα του καθήκοντα. Έχει και διάθεση και αγάπη και επαγγελματική κατάρτιση για να πετύχει. Εμείς, από την πλευρά μας, συνεχίζουμε να πορευόμαστε στο μοναχικό μονοπάτι μας. Περιμένοντας ποιος θα είναι ο επόμενος «απόφοιτος» του… ΙΕΚ!
ΥΓ. Δυο λόγια για το μπάσκετ. Δεν έχει κανένα νόημα για τον Παναθηναϊκό ούτε η ημιτελική σειρά με τη Λάρισα, ούτε με τον Ολυμπιακό. Πρέπει να είσαι εκτός τόπου και χρόνου για να πιστεύεις ότι μπορεί να έχει την παραμικρή τύχη ο χειρότερος Παναθηναϊκός της τελευταίας 30ετίας, δηλαδή από το καλοκαίρι που ο Παύλος κατέβασε τον Γκάλη στην Αθήνα. Ωστόσο ακόμα κι αν έπαιρνε το πρωτάθλημα, θα ήταν το δέντρο κι όχι το δάσος. Το ένα και μοναδικό ενδιαφέρον για τον Παναθηναϊκό εστιάζεται στην επόμενη μέρα. Που θα βρει τον Παναθηναϊκό διοικητικά το τέλος του μήνα (ώστε να προλάβει να στήσει την επόμενη χρονιά) κι όχι φυσικά αγωνιστικά, όπου η κατάσταση δεν διορθώνεται ούτε από μάγο…
