Μετά από δύο μόλις αγωνιστικές αλλά και έναν προκριματικό γύρο στο League Cup πόσα συμπεράσματα να βγάλει κανείς; Σοφά θα έλεγε κάποιος ότι θέλουμε χρόνο όχι μόνο για να βγάλουμε συμπεράσματα αλλά για να καταλάβουμε καλά καλά τι παιχνίδι παίζουν οι ομάδες, ποια είναι η φιλοσοφία κάθε προπονητή και ποιες είναι ενδεχομένως οι δυνατότητες κάθε συνόλου. Σε αυτό το σύντομο διάστημα ωστόσο ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός έχουν ξεκάθαρα τον πρώτο λόγο και δείχνουν ότι αυτή θα είναι η χρονιά τους.
Ο Παναθηναϊκός φαίνεται να πηγαίνει ακόμα σχεδόν στο… ρελαντί καθώς τον είδαμε ως τώρα μόνο κόντρα στην Καλαμάτα που είναι ξεκάθαρα ανέτοιμη αλλά και κόντρα στον Άρη των χιλίων προβλημάτων που έχει προφανέστατα διαφορετικές βλέψεις. Δε χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για το πόσο πλήρης είναι ο Παναθηναϊκός σε όλες τις θέσεις. Αυτό είναι κάτι που εύκολα καταλαβαίνει κανείς. Αν βάλουμε στη συζήτηση και το παιχνίδι του Σούπερ Καπ ο Παναθηναϊκός δεν έχει χάσει ακόμα σετ και αυτό με σχετική άνεση.
Ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος έχει την άνεση να ξεκινάει το πρωτάθλημα από την pole position καθώς έχει ένα ρόστερ σχεδόν όμοιο με το περσυνό που φαίνεται να παίζει στον αυτόματο. Και όσες προσθήκες έγιναν ήταν προσεκτικές και μπαίνουν αρμονικά στο πλάνο της ομάδας χωρίς να υπάρχει κανένα πισωγύρισμα και να μη χρειάζεται χρόνος προσαρμογής. Η σεζόν έχει απαιτήσεις και υψηλούς στόχους για το τριφύλλι και δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο και για το λόγο αυτό η ομάδα φαίνεται να πατάει καλά πριν ακόμα μπει ο Νοέμβριος.
Από την άλλη, ο Ολυμπιακός που σχεδόν ξαναχτίστηκε έκανε τα πραγματικά του αποκαλυπτήρια στη Νέα Σμύρνη. Το παιχνίδι με το Ρέθυμνο μπορεί να συνοδεύτηκε με νίκη 0-3 αλλά φαινόταν πως ο Ολυμπιακός έχει ακόμα πραγματάκια να μοντάρει. Το «Κροίσος Πέρσης» δεν ήταν ποτέ φιλόξενο για τους ερυθρόλευκους αλλά κάθε σεζόν είναι μια άλλη σελίδα πόσω μάλλον όταν μιλάμε για τον Μίλωνα που έκανε σχεδόν… rebranding το περασμένο καλοκαίρι.
Ο Τζουλιάνι έχει στα χέρια του έναν διαγώνιο από το πάνω πάνω ράφι, τον Χέινς, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Ο Μπαράνοβιτς είναι το κλειδί της υπόθεσης και ο Ιταλός πασαδόρος είναι αυτός που μπορεί να κάνει τη ζωή του διαγωνίου του πιο απλή και αυτό έκανε στη Νέα Σμύρνη. Οι ερυθρόλευκοι έχουν μια ομάδα όπου χαρακτηρίζεται από εμπειρία και αυτό θυμίζει και το σύνολο που είχε φτιάξει ο Τζουλιάνι στο προηγούμενο πέρασμά του από την ομάδα. Με την ίδια συνταγή πορεύεται και με το ίδιο πλάνο, μιας ομάδας που ξέρει να διαχειρίζεται την πίεση στα παιχνίδια της και που μπορεί να βρίσκει διαφορετικούς «ήρωες» κάθε φορά.
Αυτό ακόμα δεν το έχει καταφέρει ο Μίλωνας. Η ομάδα που πέρυσι εντυπωσίαζε, η ομάδα που κάθε χρόνο παρουσίαζε κάτι καλύτερο φέτος έχει άλλα δεδομένα. Δεν λείπει η ποιότητα ούτε η εμπειρία αλλά είναι εμφανές ότι δεν είναι ακόμα έτοιμη και μάλιστα είχε τη συγκυρία να αγωνιστεί κόντρα στον Ολυμπιακό και κόντρα στον πολύ καλό Φοίνικα στα πρώτα ματς της σεζόν. Παρόλα αυτά ο πήχης είχε ανέβει πολύ ψηλά τα προηγούμενα χρόνια και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι μπορεί να τεθεί στο ίδιο ύψος και φέτος με τόσες πολλές και ριζικές αλλαγές.
Η πιο ιδιαίτερη, όμως, περίπτωση και φέτος είναι ο ΠΑΟΚ. Δυο παιχνίδια δύο διαφορετικά πρόσωπα. Ο ΠΑΟΚ της πρεμιέρας ήταν μια απογοήτευση, ο ΠΑΟΚ της 2ης αγωνιστικής ήταν απολαυστικός. Η αλήθεια μάλλον κρύβεται στη μέση, όπως περίπου και πέρυσι. Είναι βέβαιο ότι ο Ντούσαν Πέτκοβιτς είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση διαγωνίου όπως και ο Μαϊκόν αφήνει θετικά δείγματα. Ο x factor ωστόσο θα είναι ο Μπέργκερ καθώς όταν θα βρει ρυθμό και θα γίνει ένας ακόμα πυλώνας της επίθεσης (γιατί στην υποδοχή τα πάει ήδη μια χαρά) ο ΠΑΟΚ θα μιλάει με διαφορετικά δεδομένα.
Αυτό που, τέλος, κρατάμε από το ξεκίνημα της σεζόν έχει να κάνει με μπλε και κόκκινο χρώμα, με Πανιώνιο και Φοίνικα. Η νίκη του Πανιωνίου επί της Καλαμάτα ήταν πολύτιμη για πολλούς λόγους. Αφενός μοιάζει με… ξεμπούκωμα καθώς η εικόνα κόντρα στην Κηφισιά ήταν μέτρια ενώ ο αποκλεισμός στο League Cup από το Ρέθυμνο πόνεσε. Η μισή… ιστορία είναι ο πασαδόρος. Όσο ο Τοντόροβιτς θα ανεβαίνει τόσο θα ανεβάζει και την ομάδα του συνολικά. Ο Ατανασίγιεβιτς ξέρουμε τι μπορεί να προσφέρει, ο Νανόπουλος το ίδιο ενώ ο Χαγκπαράστ δείχνει ήδη ότι είναι μια εξαιρετική περίπτωση ακραίου με τρομερό σερβίς. Οπότε όλα έχουν να κάνουν πλέον με σταθερότητα και σωστή καθοδήγηση από τον πασαδόρο.
Ο Φοίνικας, με τη σειρά του, δε μοιάζει με την ομάδα που τα προηγούμενα χρόνια ταλαιπωρήθηκε. Και δεν είναι καθόλου αδιάφορο ότι έχει έναν παίκτη σαν τον Νέλι. Ο Ιταλός είναι διαγώνιος που θα μπορούσε να παίζει σχεδόν σε οποιαδήποτε ομάδα πρωταθλητισμού στην Ελλάδα και το αποδεικνύει με το «καλημέρα».
Σίγουρα ο Φλοίσβος έχει κάνει καλό ξεκίνημα, σίγουρα το Ρέθυμνο και η Καλαμάτα έχουν πράγματα να δείξουν στη συνέχεια και αυτό μας αφήνει υποσχέσεις. Ωστόσο αν υπάρχει ένα δεδομένο είναι πως κανείς δεν έχει κλεισμένο ραντεβού με την τετράδα φέτος και εδώ ίσως να έχουμε ανακατατάξεις.
