MENU

Ο σοφός Μαρίνος (Ουζουνίδης) λέει «εγώ ξέρω ένα πράγμα, ότι με άλλους ξεκινάς τον Αύγουστο και με άλλους τελειώνεις τον Μάιο, νόμος». Δεν είχε εκ γενετής, την εμπειρία. Την απέκτησε, όλ’ αυτά τα χρόνια μες στο επάγγελμα. Και δεν γινόταν να την εκφράσει, πιο απλά. Είναι, πράγματι, νόμος. Όχι μόνον επειδή καθ’ οδόν συμβαίνουν τραυματισμοί, τιμωρίες, προσθαφαιρέσεις Ιανουαρίου. Και τίποτα τέτοιο να μη μεσολαβούσε, πάλι έτσι θα γινόταν.

Αλλοι στην αρχή, άλλοι στο φινάλε. Διότι το ποδόσφαιρο δεν είναι κάτι το στατικό. Το ποδόσφαιρο είναι αντικείμενο που, φύσει, κινείται. Πάλλεται, καλύτερα. Οπωσδήποτε, εξελίσσεται και μεταβάλλεται. Το παίζουν, άνθρωποι. Νέοι. Μοιάζει πρακτικά αδύνατον λοιπόν, ό,τι έχεις το καλοκαίρι στο μυαλό σαν βασικές επιλογές ενδεκάδας και ό,τι έχεις το καλοκαίρι στο μυαλό σαν συμπληρωματικές επιλογές ενδεκάδας, αυτό να το επιβεβαιώσει στο 100% η ζωή στη ροή της σεζόν.

Ο Ολυμπιακός πήγε για περισσότερη απ’ τη μισή χρονιά του «με μία ενδεκάδα». Αυτή η ενδεκάδα, φαίνεται πια πως ό,τι ήταν να δώσει (σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ) το έδωσε. Στο εξής, ο Ολυμπιακός χρειάζεται την…άλλη ενδεκάδα του για την τελική ευθεία της περιόδου. Το φωνάζει, πέραν πάσης αμφιβολίας, το δείγμα της Κυριακής με τον όχι κακό, κάθε άλλο παρά κακό κι ας έφαγε 0-4, Ατρόμητο. Ένα δείγμα πολύ πιο πειστικό, αν θέλετε και πιεστικό, σε σχέση με τα αμέσως πρότερα (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Αντερλεχτ).

Το «άλλο» που έκανε διαφορά ήταν η αλλαγμένη, σε οκτώ πρόσωπα και σε εννέα θέσεις, ενδεκάδα. Η ανάγκη του Ολυμπιακού, σε τούτη την καμπή, είναι τρία πράγματα. Φρεσκάδα και έκρηξη. Επιπλέον δημιουργικότητα. Εμπειρία διαχείρισης. Αρα ο προπονητής έχει, εδώ και τώρα, μία δουλειά να κάνει. Να κόψει τον λαιμό του και να χωρέσει ένα τρίτο (μαζί με τον Φορτούνη και τον Ντουρμάζ) δημιουργό που δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Ντομίνγες, να εκμεταλλευτεί το ανεκτίμητο «ιταλικό μυαλό» του Καμπιάσο, να εξαργυρώσει την ποιότητα και τη φούρια του Πουλίδο.

Η ρεβάνς με τους Βέλγους δεν είναι, κατά καμία έννοια, «ματς χρονιάς». Ματς χρονιάς, εννοούμε ένα σαν εκείνο τον Δεκέμβριο με την Αρσεναλ. ‘Η ένα επόμενο, σε πιο προχωρημένη φάση του Γιουρόπα Λιγκ. Εδώ, πρόκειται για κάτι πιο δύσκολο από ματς χρονιάς. Πρόκειται για ένα ματς που ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Να το ξεπεράσει. Να προκριθεί. Η Αντερλεχτ μας δίνει να καταλαβαίνουμε ότι διαθέτει ταλέντο, επαρκές για να βρει ένα γκολ. Και οργάνωση παιγνιδιού, τέτοια που δεν θα ‘ναι έκπληξη να δεχθεί ίσαμε τρία γκολ. Ο Ολυμπιακός δεν είναι ευφυές να πάει και να τα επενδύσει όλα, στο μηδέν-πίσω. Θα χάσει, έτσι. Η επένδυση στην εφεδρεία πολυτελείας, Ντομίνγες/Καμπιάσο/Πουλίδο, μοιάζει πολύ ασφαλέστερη.

Οι ανόητοι εμμένουν. Οι έξυπνοι αναθεωρούν. Ο Μάρκο Σίλβα δεν είναι ανόητος. Εάν ενδιαφέρεται για το οριστικό πρόσημο, αυτό (το πώς θ’ αξιολογηθεί συνολικά η θητεία του) τώρα διακυβεύεται. Η τελευταία εντύπωση είναι, πάντοτε, πιο ισχυρή από την πρώτη. Ο Πορτογάλος έβαλε, ήδη, μια καλή βάση με τον «έλεγχο εξαμήνου» σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Ο γενικός μέσος όρος όμως, από το κύπελλο κι από το Γιουρόπα Λιγκ θα πάει προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Και δεν θα είναι καθόλου άδικο, ότι θα γίνει έτσι.

Η «άλλη» ενδεκάδα
EVENTS