Το τελετουργικό των πανηγυρισμών αυτή τη φορά ήταν λιγάκι διαφορετικό. Οι παίκτες της Λιλ κατευθύνθηκαν προς το πέταλο των φανατικών, αλλά δεν τραγούδησαν κάποιο σύνθημα, μα κάτι άλλο.
Σήκωσαν έναν ψηλόλιγνο μαλλιά στις πλάτες τους κι άρχισαν όλοι μαζί στον ίδιο ρυθμό:
Joyeux anniversaire!
Joyeux anniversaire!
Joyeux an – ni – ver – sai – re !
Joyeux anniversaire!
Ο κόσμος τρελάθηκε. Ξαφνικά, κανείς δεν θυμόταν ότι η Λιλ είχε γονατίσει την βασίλισσα Ρεάλ Μαδρίτης με 1-0 και όλο το γήπεδο συγχρονίστηκε για να ευχηθεί χρόνια πολλά σε ένα παιδάκι έκλεινε τα 17 του.
Αυτό το παιδάκι, ήταν εκείνο το βράδυ ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου.
“Αυτά τα πράγματα που κάνει σε αυτή την ηλικία, δεν είναι φυσιολογικά”, απεφάνθη, ο τότε προπονητής του Πάουλο Φονσέκα.
Κι όμως, αυτά που κάνει εντός γηπέδου είναι πολύ πιο φυσιολογικά από αυτά που κάνει εκτός αυτού.
Δύο χρόνια νωρίτερα, την άνοιξη του 2023 το μέγαρο στα Ηλύσια Πεδία έχει φορέσει τα καλά της για τον 4ο διαγωνισμό ρητορικής για παιδιά που φοιτούν σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες της γαλλικής επικράτειας.
Ο 15χρονος Αγιούμπ Μπουαντί, γιος Μαροκικών μεταναστών που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σενλί ανεβαίνει στο βήμα με αέρα που θύμιζε πραγματικό ρήτορα και αρχίζει να αναλύει ένα αιώνιο ερώτημα: “Το αποτέλεσμα είναι άραγε σημαντικότερο από τον τρόπο”;
Ανάμεσα στο ακροατήρια βρίσκεται η Μπριζίτ Μακρόν που μαγεύεται από την αυτοπεποίθηση, την ευφράδεια, την άνεση. Τα μάτια του λάμπουν, δεν κοιτάζει καν τις σημειώσεις του, δίνει μία γοητευτική παράσταση που καθηλώνει το ακροατήριο: “το αποτέλεσμα είναι αυτό που πετυχαίνεις και αυτό που θυμάσαι μία ζωή. Ωστόσο, ο τρόπος είναι το μάθημα που δίνεις στον εαυτό σου, το παράδειγμα που προσφέρεις στην κοινωνία”.
Κάποιοι αρχίζουν να αναρωτιούνται; Είναι όντως 15 ετών; Κι αν είναι, μήπως έχουμε να κάνουμε με τον επόμενο μεγάλο πολιτικό της χώρας;
Το πνευματικό και ακαδημαϊκό επίπεδο του προικισμένου νεαρού ήταν τόσο υψηλό, που για χάρη του έγινε μία μικρή παράκαμψη του νόμου. Πήδηξε μία τάξη και στην πραγματικότητα αποφοίτησε από το σχολείο στα 15 του, με βαθμό άριστα.
Από μικρός δοκίμασε τα πάντα: ενόργανη γυμναστική, κολύμβηση, τένις, μπάντμιντον, χάντμπολ (άθλημα που έπαιζε ο πατέρας του), όμως τον κέρδισε το ποδόσφαιρο.
Αυτό, όμως που εντυπωσίαζε τους πάντες ήταν η πειθαρχία, η οργάνωση, η τετράγωνη σκέψη του, σε ότι αφορά τη διατροφή, τον ύπνο, τις απολαύσεις της ζωής.
Ξέρει καλά από ρεκόρ. Σε ηλικία 16 ετών και 3 ημερών έγινε ο νεαρότερος παίκτης που παίζει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο νεαρότερος παίκτης που ντεμπουτάρει με την Λιλ, ο νεαρότερος με ασίστ, με γκολ, ο νεαρότερος που φτάνει τις 50 συμμετοχές στην Ligue 1.
Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν τον ιντριγκάρει τόσο πολύ, όσο τα μαθηματικά. Ο Μπουαντί λατρεύεται να χάνεται στο αχανές διάστημα των αριθμών, της γεωμετρίας, της άλγεβρας να ψάχνει πίσω από αξιώματα και θεωρήματα, να ψάχνει την σύνδεση ανάμεσα στα μαθηματικά και το ποδόσφαιρο: “Είναι ένας τρόπος για να ξεφεύγω από το ποδόσφαιρο. Να απασχολώ το μυαλό μου με άλλα πράγματα, να μη κολλήσω με την μπάλα. Επέλεξα να σπουδάσω μαθηματικά γιατί αυτό είναι που μου αρέσει, ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να χαλαρώνει”.
Από τότε που εθίστηκε στα μαθηματικά και τις μυστικά που κρύβει η βασίλισσα των επιστημών, άρχισε να ερμηνεύει αλλιώς το σύμπαν, όπως ακριβώς υποστήριζε ο Γαλιλαίος: “Τα μαθηματικά με βοηθούν να καταλάβω το ποδόσφαιρο εις βάθος. Πλέον, το ερμηνεύω πολύ διαφορετικά”.
Στις 15 Μαΐου έλυσε τον δυσκολότερο μαθηματικό γρίφο. Κατάφερε να δώσει μία οριστική απάντηση στο ερώτημα “Γαλλία ή Μαρόκο” που τον ταλαιπωρούσε για καιρό.
Επέλεξε την γη των προγόνων του και μόλις στην 4η συμμετοχή του με το εθνόσημο έκανε τον πλανήτη να αναρωτιέται αν όντως είναι 18 ετών.
Μία φωτογραφία απέδειξε ότι δεν έχει γίνει κανένα λάθος στο ληξιαρχείο. Ο 10χρονος Αγιούμπ με μία κόκκινη φανέλα ποζάρει πρώτο τραπέζι πίστα στο Λουζνίκι, λίγο πριν από την σέντρα της αναμέτρησης του Μαρόκου με την Ισπανία για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Ακριβώς οκτώ χρόνια αργότερα ήταν ο ίδιος στην πίστα. Μόλις στην 4η συμμετοχή του με την Εθνική Μαρόκου, απέναντι στον παγκόσμιο κολοσσό που λέγεται Βραζιλία, μπροστά στα βλέμματα όλου του πλανήτη, ο απολαυστικός Μπουαντί ήταν με διαφορά ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου.
Αυτός που έκανε πράγματα να συμβούν. Αυτός που ρύθμιζε τα πάντα.
Είχε 91% στις εύστοχες μεταβιβάσεις, 9 στις 13 κερδισμένες μονομαχίες, 3 πετυχημένες ντρίμπλες, 6 κλεψίματα, αλλά το σημαντικότερο: ήταν η πιο γοητευτική παρουσία στο γήπεδο.
Ένας παίκτης που συνδύαζε την απλότητα και την καθαρότητα των αριθμών με την πολυπλοκότητα και το βάθος της ποδοσφαιρικής τέχνης.
Ένας Πυθαγόρας με ποδοσφαιρικά παπούτσια, όπως αποκαλούσαν τον κορυφαίο ποδοσφαιρικό διανοητή όλων των εποχών, τον Γιόχαν Κρόιφ!
