Εγραψα μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», ότι η σεζόν έχει τελειώσει για τον Ολυμπιακό. Εξακολουθώ να το πιστεύω, εκτός κι αν… ο τραυματισμός του Αϊτόρ έχει τέτοια «επιδραστικότητα» στον Παναθηναϊκό που η διαφορά των 10 βαθμών «φαγωθεί» σιγά-σιγά, ή δούμε ξαφνικά την ΑΕΚ να κάνει κοιλιά σα του μακαρίτη Μπαντ Σπένσερ.
Ας τα πάρουμε, όμως, από την ανάποδη κι ας υποθέσουμε ότι εφέτος ο Θεός πέφτει σε χειμερία νάρκη και ξυπνάει το Μάιο. Κι ότι ο Ολυμπιακός με τις προσωπικότητες που έχει στο ελληνικό πρωτάθλημα, το φέρνει τούμπα. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα κάνει καλό ή κακό;
Επιφανειακά και «κάφρικα», θα έκανε καλό. Υγιώς σκεπτόμενοι και ποδοσφαιρικά κρίνοντας, όμως, μόνο κακό θα έκανε. Εκτός κι αν ο οπαδός του Ολυμπιακού αρκείται στο «ακόμα κι έτσι σας το πήραμε» και στο «47 εμείς, 39 όλοι σας». Ειδικά αυτό το τελευταίο, όσο αληθινό κι αν είναι, δεν βοηθάει το club να δει παραπέρα. Διότι το εγκλωβίζει στο τώρα κι αντί να έχει το βλέμμα μπροστά, απαντά με το γνωστό του τρόπο στα social, έννοια του είναι η στοχοποίηση της κριτικής, μπαίνει σε διαδικασίες που μόνο με σύγχρονο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν έχουν σχέση, ακολουθώντας μικροπολιτικές και προσωπικούς εγωισμούς. Φορτούνης για παράδειγμα…
Αναρωτιέμαι: μπορεί να απαξιώνεται σε αυτόν τον Ολυμπιακό ο καλύτερος Ελληνας ποδοσφαιριστής; ΟΧΙ.
Θέλεις γκολτζή γιατί ο Ελ Αραμπί δε σε «έφτιαξε» πέρυσι, με αποτέλεσμα να τον ανανεώνεις τελευταία ώρα, και παίρνεις τον Ουί Τζο; Είναι ισάξιος του Μαροκινού ή έστω του Χασάν, τουλάχιστον μέχρι τώρα που σχεδόν έχει φύγει η μισή σεζόν; ΟΧΙ.
Από τον Ποντένσε και μετά, βρήκες εξτρέμ; ΟΧΙ.
Σε ικανοποιεί ο Γκάρι που τραυματίζεται με το βλέμμα το αντίπαλου αμυντικύ; ΟΧΙ.
Σε φτιάχνει ο Μασούρας που πλέον αστοχεί ακόμα και σε κενή εστία; ΟΧΙ.
Αποδίδουν μεταγραφές τύπου Μανωλά, μόνο και μόνο για το φαίνεσθαι, την υποδοχή στα γραφεία και το πικάρισμα στον εγχώριο ανταγωνισμό; Ξεκάθαρα ΟΧΙ. Τον ξαπόστειλες πριν από την ώρα του, άλλωστε.
Είναι λογικό να παίρνεις τον Μαρσέλο για… αντί-Ρέαμπτσιουκ και τελικά να παίζει ο Ρέαμπτσιουκ; ΟΧΙ.
Είναι σχεδιασμός του μέλλοντος ο 38ρης Βαλμπουενά, όταν στην Ευρώπη τον βάζεις από το 75 και μετά; ΟΧΙ.
Είναι ορθό να παίζεις με πλάγια μπακ Αβιλα και… Βρουσάι αριστερά; ΟΧΙ.
Βλέπεις και «χτίζεις» το αύριο όταν έχεις αλλάξει το «σταφ» που σου τρέχει τις μεταγραφές εδώ και 3 χρόνια με τα γνωστά αποτελέσματα, όταν έχεις στον πάγκο τον τρίτο προπονητή μέσα σε 6 μήνες; ΟΧΙ.
Μόλις πριν από λίγα χρόνια κέρδιζες τη μεγάλη Μίλαν στο Καραϊσκάκη και της έριχνες τα τρία γκολ που χρειαζόσουν, κέρδιζες και προκρινόσουν μέσα στην Άρσεναλ. Υπάρχει πουθενά progress και δε το βλέπουμε; ΟΧΙ.
Προσφέρεις 5 εκατομμύρια για τον Αμπουμπακάρ Καμαρά; Άλλο είναι το… τάληρο που αξίζει στον Μαυριτανό και σε όσους είχαν τη φαιενή ιδέα. Είσαι υπερήφανος γι’ αυτή την επιλογή; ΟΧΙ.
Εν κατακλείδι: Αξίζει στον Οργανισμό Ολυμπιακό να μην παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ; Αρέσει σε κανέναν αυτή η κακοφτιαγμένη ομάδα που έχει σχεδιαστεί άναρχα, χωρίς έμπνευση, χωρίς ταλέντο, χωρίς επενδύσεις, με μπαρουτοκαπνισμένους ποδοσφαιριστές χωρίς κίνητρο και με εμφανή τα σημάδια του κορεσμού; ΟΧΙ.
Σε όλα αυτά τα ΟΧΙ, χωράνε τρία ΝΑΙ:
Το ένα είναι ο Πασχαλάκης. Κόντρα στη Φράιμπουργκ έκανε το ματς της ζωής του. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Ολυμπιακός βρήκε τέρμα για όλη τη σεζόν, αλλά και ότι χωρίς τον «Πάσχα» η… σταύρωση θα είχε έρθει από το 59’, όντας κανονικός Σούπερμαν με αυτά που έβγαζε.
Το δεύτερο είναι στον Ιμπεόμ. Ο Κορεάτης είναι μηχανή και χωρίς αυτόν ο Ολυμπιακός είναι ομάδα περασμένης δεκαετίας. Λάθη κάνει διότι παίρνει όλο το παιχνίδι πάνω του και επειδή είναι ο Χουάνγκ, όχι ο Ντάβιντς στα καλά του.
Το τρίτο είναι φυσικά στη μεγάλη ελπίδα των ερυθρολεύκων, τον Χάμες Ροντρίγκες. Αν ο Ολυμπιακός έχει ελπίδες για πρωτάθλημα, Κύπελλο, τότε όλες είναι επάνω στον Κολομβιανό υπερπαίκτη.
