«Φίλοι μου αγαπημένοι σας ευχαριστώ για την παρουσία σας και επίσης γιατί ακολουθείτε την παναθηναϊκή ιδέα. Θέλω σας παρακαλώ να με ακούσετε με λίγη ησυχία. Θέλω να κάνω μια παραίνεση και μια παράκληση όταν πεθάνω να με θάψετε με τη σημαία του Παναθηναϊκού». Τα λόγια αυτά που ξεστόμισε ο Θανάσης Γιαννακόπουλος θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν τον πρόλογο, το κυρίως θέμα και τον επίλογο του κειμένου καθώς μέσα σε 43 λέξεις περικλείουν όλα όσα πρέσβευαν τα «πιστεύω» του Θανάση Γιαννακόπουλου. «Του δικού μας Θανάση», όπως του άρεσε να λέει απευθυνόμενος στην αγαπημένη του γωνιά των οπαδών όταν έπαιρνε το μικρόφωνο στα χέρια.
Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να βρει πιο τρελό και πιο πιστό στρατιώτη του Παναθηναϊκού. Λες και ο κύριος Θανάσης ζούσε για τον επόμενο αγώνα, για το επόμενο συναπάντημα με γνωστούς και φίλους στο ΟΑΚΑ. Ένας άνθρωπος που έζησε τις χαρές και τις λύπες του Συλλόγου σε υπερθετικό βαθμό. Ένας άνθρωπος που ακόμη και στην τελευταία του παρουσία στο ΟΑΚΑ βρέθηκε στην άκρη του αγωνιστικού χώρου χρησιμοποιώντας όλη του την ενέργεια για να κερδίσει ο Παναθηναϊκός του.
Η προσφορά του Θανάση στον Σύλλογο είναι ανυπολόγιστη όση και η αγάπη του για αυτόν. Μαζί με τον «Πατριάρχη» της οικογένειας τον αείμνηστο Παύλο και τον μικρότερο αδερφό του, επίσης αλησμόνητο, Κώστα, αφιέρωσαν μεγάλο κομμάτι της ζωής τους στον Παναθηναϊκό. Ο Θανάσης ήταν ένας άνθρωπος που συνδέθηκε απίστευτα με τον κόσμο μα όταν έφυγε από τη ζωή ο Παύλος ήταν λες και έχασε το άλλο του μισό. Η μοίρα ήθελε να ταξιδέψει για τη γειτονιά των αγγέλων και των δύο αδερφών του μέσα σε λιγότερους από έντεκα μήνες από το χαμό του πρώτου.
Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος συνιστά μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ απώλεια για τη ψυχολογία του Συλλόγου. Συνιστά μια απώλεια για όλους όσοι αγαπούν τον Παναθηναϊκό και όχι μόνο. Οι αντιδράσεις, οι χαρές, οι λύπες και οι ιστορίες του θα μας μείνουν αξέχαστες και βαθιά χαραγμένες στην καρδιά και το μυαλό. Ειλικρινά, κανείς δεν ξέρει τι γίνεται όταν η ψυχή φτερουγίζει μα του Θανάση θαρρώ θα βρει τον τρόπο να παρακολουθεί τους αγώνες του Παναθηναϊκού μας.
ΥΓ: Η οικογένεια του δέχθηκε ένα πολύ ισχυρό πλήγμα και κάποιες φορές το να μιλάμε όλοι εμείς για τους ανθρώπους τους δικούς τους είναι λίγο οξύμωρο. Απλώς, άνθρωποι σαν τον Θανάση Γιαννακόπουλο έχουν το χάρισμα να μπαίνουν στην καρδιά του απλού φιλάθλου, του απλού ανθρώπου γι’ αυτό μια χώρα τον προσφωνούσε όλα αυτά τα χρόνια με το μικρό του όνομα.
