Ηταν από τα ελάχιστα ντέρμπι που είδαμε ό,τι ακριβώς περιμέναμε. Πιο ποιοτικός ο Ολυμπιακός, διαθέτοντας παίκτες με μεγαλύτερη εμπειρία και αντοχές στην πίεση απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που έχει συγκεκριμένες αδυναμίες και πολύ χαμηλό ταβάνι στην ποιότητά του.
Από τη μία ένας Ολυμπιακός που έχει τη δυνατότητα να ξεκινά με τον Σπανούλη στη θέση του αναπληρωματικού γκαρντ και από την άλλη ένας Παναθηναϊκός που έχει φτάσει στο σημείο να θεωρεί απώλεια την απουσία του Λευτέρη Μποχωρίδη.
Το μπάσκετ που είδαμε ήταν απογοητευτικό κι αυτό δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι δύο ομάδες είναι «σφιγμένες» και βρίσκονται στο ξεκίνημα της χρονιάς. Εχει να κάνει με την ποιότητα των ρόστερ και το γεγονός ότι και οι δύο δεν αποτελούν πλέον ομάδες που ανήκουν στο πρώτο ή το δεύτερο ράφι της Ευρωλίγκας.
Με τα τωρινά δεδομένα, αν και πολύ νωρίς, ο μεν Παναθηναϊκός ανήκει στο τέταρτο και τελευταίο επίπεδο των ομάδων που συμμετέχουν στη διοργάνωση, από την άλλη ο Ολυμπιακός βρίσκεται στο τρίτο γκρουπ και θα κάνει μεγάλη προσπάθεια για την είσοδο στην 8άδα και κατ' επέκταση στο δεύτερο γκρουπ δυναμικότητας.
Τι είδαμε λοιπόν στο ντέρμπι; Στην ουσία ο Ολυμπιακός έκανε τη δουλειά μέσα σε ένα δεκάλεπτο. Μπήκε με το καλημέρα στη θέση του οδηγού, «χτύπησε» την αδυναμία των Παπαγιάννη και Μήτογλου να ακολουθήσουν την πιο γρήγορη φροντ λάιν του Ολυμπιακού και από τη στιγμή που οι «ερυθρόλευκοι» πήραν τον έλεγχο ήταν και σχετικά εύκολο να την κρατήσουν.
Παρότι οι Σλούκας, Σπανούλης πέρασαν και δεν ακούμπησαν στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ο Μπαρτζώκας είχε έναν εξαιρετικό Πρίντεζη, έναν πολύ καλό Βεζένκοφ που έδωσε λύσεις από τον πάγκο κι έναν σταθερό ΜακΚίσικ που έχει δεδομένη ποιότητα.
Από την άλλη ο Παναθηναϊκός ήταν αυτό που περιμέναμε, βάσει και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Ο Σαντ Ρος δεν είναι πλέι μέικερ και δεν διαθέτει σουτ από μέση και μακρινή απόσταση, ο Σάικς δεν ξέρει καλά - καλά τα ονόματα των συμπαικτών του, αλλά κι αυτά που μπορεί να κάνει στο παρκέ είναι συγκεκριμένα, ενώ ο Νέντοβιτς φαίνεται ξεκάθαρα ότι πατάει καλύτερα απ' όλους στο παρκέ, αλλά εκβιάζει πράγματα σα να θέλει να επιβεβαιώσει πως είναι ο αρχηγός της νέας προσπάθειας.
Οι «πράσινοι» προσπάθησαν με... ενάμιση παίκτη (Παπαπέτρου και Φόστερ) να γυρίσουν το παιχνίδι, πλησίασαν στους 4 πόντους και θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο ανταγωνιστικοί αν είχαν την εμπειρία να τοι διαχειριστούν. Δύο φορές στους 4 πόντους, οι επιθέσεις των «πράσινων» ήταν πέραν κάθε μπασκετικής λογικής, στοιχείο που επιβεβαιώνει πως αυτή η νέα ομάδα δεν έχει ακόμη την απαιτούμενη εμπειρία και ωριμότητα για να αντιμετωπίσει καταστάσεις υψηλού κινδύνου, δεδομένης μάλιστα της χαμηλής ποιότητας του ρόστερ.
Ο Παναθηναϊκός βεβαίως βρίσκεται στο 1-1 στο ξεκίνημα της χρονιάς κι αυτό είναι το καλύτερο που θα περίμενε βάσει του προγραμματισμού που θα μπορούσε να είχε κάνει. Το κακό γι αυτόν είναι ότι ακολουθούν 8 πολύ δύσκολα παιχνίδια, σε κανένα εκ των οποίων δεν μπορεί να αισθάνεται φαβορί. Τώρα, ταξιδεύει στη Γαλλία για να αντιμετωπίσει τη Βιλερμπάν και είναι το μοναδικό παιχνίδι από αυτά που ακολουθούν στο οποίο θα μπορούσε να αισθάνεται πως ο αντίπαλος είναι στα μέτρα του. Ολα αυτά βεβαίως είναι αναμενόμενα και ξεκάθαρα από την αρχή. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει ίσως το μικρότερο μπάτζετ στην Ευρωλίγκα, βρίσκεται σε μια χρονιά που δεν βάζει στόχους κι ό,τι δούμε από 'δω και πέρα είναι στο πλαίσιο του φυσιολογικού, δεδομένων μάλιστα και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει.
