Το μπάσκετ είναι απλό. Οι συνθήκες το καθιστούν περίπλοκο. Όπως έγραψε και ένας βρετανός φιλόσοφος, «χρειάζεται ένα πολύ ξεχωριστό μυαλό για να αναλύσει το προφανές». Αυτό ακριβώς έκανε ο Νικ Καλάθης στο πρώτο ντέρμπι της σεζόν στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το προφανές, που δεν μπορούσαν, όμως, να ακολουθήσουν οι εναπομείναντες γκαρντ του Ολυμπιακού εν τη απουσία του Βασίλη Σπανούλη και του Μπράιαν Ρόμπερτς. «Διάβασε» την άμυνα των γηπεδούχων και ήταν αποτελεσματικός στις κρίσιμες αποφάσεις, όπως οφείλει να κάνει ένας πόιντ γκαρντ υψηλού επιπέδου, που βάσει της αγοράς αμείβεται αδρά από τον Παναθηναϊκό.
Αν αφήσουμε στην άκρη το αποτέλεσμα του ντέρμπι, που ανέδειξε νικητές τους πρωταθλητές, εκτιμώ ότι ο Παναθηναϊκός θα γίνει πολύ καλύτερος, αν ρυθμίσει δύο στοιχεία. Το πρώτο σχετίζεται με τη συντήρηση του Καλάθη, ο οποίος χρειάζεται να είναι φρέσκος στα 4-5 τελευταία λεπτά, ούτως ώστε να έχει το καθαρό μυαλό για να πάρει τις αποφάσεις. Και αυτό θα συμβεί με την επιστροφή του Λουκάς Λεκαβίτσιους στη δράση. Ο Λιθουανός συμμετέχει σε κομμάτια των προπονήσεων και από ό,τι μαθαίνω, αν αισθανθεί καλά στις προπονήσεις της Τρίτης και της Τετάρτης, λογικά θα ταξιδέψει με προορισμό την Βαρκελώνη, ώστε να συμμετάσχει στην πρώτη ευρωπαϊκή αποστολή.
Σύμφωνα με τις μετρήσεις, ο Καλάθης και μερικοί ακόμη πρωτοκλασάτοι ευρωπαίοι παίκτες κινήθηκαν πέρυσι σε μέσους όρους 27’-28’ συμμετοχής. Ο Νικ είχε 27’10’’, ο Σπανούλης 26’47’’, ο Γιουλ 27’48’’, ο Μπογκντάνοβιτς 27’56’’, ο Τεοντόσιτς 27’37’’ και ο Ντε Κόλο 27’03’’. Αυτό που πρόκειται να εξασφαλίσει ο Λεκαβίτσιους στον διεθνή γκαρντ είναι να μην ξεπερνά τα 30’, όπως συνέβη σε αρκετές περιπτώσεις πέρυσι με αποκορύφωμα τα 35’41’’ στο ματς με την Μπασκόνια. Ο Τσάβι Πασκουάλ διόρθωσε το περυσινό λάθος (αντί για back up του Καλάθη, εισηγήθηκε την απόκτηση του Τζεντίλε) στοχεύοντας ξεκάθαρα στη συντήρηση του καλύτερου δημιουργού του.
Το δεύτερο ζήτημα που θα πρέπει να προβληματίζει τον Ισπανό είναι η θέση «5». Όχι γενικά, γιατί σε αυτή τη θέση υπάρχει και η εγγύηση του Τζέιμς Γκιστ, αλλά σε ό,τι αφορά στην πρόοδο που μπορούν να παρουσιάσουν ο Ιαν Βουγιούκας (προκειμένου να έχει 10’-12’ ποιοτικά λεπτά - αυτός είναι ο στόχος) και ο Ζακ Ογκαστ. Ο πρώτος είναι σέντερ παλαιάς κοπής, γνωρίζει το μπάσκετ, αλλά λόγω ταχύτητας μπορεί να ματσάρει μόνο με παίκτες του δικού του μεγέθους. Και ο δεύτερος δεν έχει κατανοήσει ακόμη το ευρωπαϊκό μπάσκετ και όπως μου έλεγαν χθες, «στον Παναθηναϊκό του Τσάβι δεν παίζουμε και το πιο απλό μπάσκετ», που σημαίνει ότι ο νεαρός θα χρειαστεί χρόνο για να προσαρμοστεί σε ένα στιλ, που δεν περνούσε από το μυαλό του ότι θα έπαιζε ποτέ. Με «διαβάσματα» και συνεχή στόχευση.
Θα αναρωτιέστε αν πρέπει να ασχοληθούμε και με τους ρόλους στην περιφερειακή γραμμή. Είναι αλήθεια ότι κάτι δεν πάει καλά στην κατανομή των ρόλων και αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχουν πολλοί και ποιοτικοί παίκτες, που θέλουν (και δικαιούνται) να παίζουν αρκετά σε κάθε ματς: Παππάς, Ντένμον, Λοτζέσκι, Ρίβερς. Στον Παναθηναϊκό υπάρχει η πεποίθηση ότι όλα θα φτιάξουν όταν επιστρέψει στη δράση ο Λεκαβίτσιοους, διότι οι ρόλοι θα ξεκαθαρίσουν και ο καθένας θα γνωρίζει τις ακριβείς αρμοδιότητές του.
Το σίγουρο είναι ότι τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο Ολυμπιακός «γέμισαν» αρκετά το ρόστερ τους συνειδητοποιώντας ότι η σεζόν είναι μακρά και επίπονη και δεν μπορείς να ρισκάρεις έχοντας έναν παίκτη σε μια θέση. Το έπραξε πέρυσι ο Ολυμπιακός και το πλήρωσε βλέποντας τον Γιώργο Πρίντεζη να «σκάει» στο τέλος της σεζόν, οπότε και κρίθηκε ο τίτλος του πρωταθλητή. Και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος «γέμισε» τη θέση με τον Κιμ Τιλί, που θα δώσει σημαντικές ανάσες στον διεθνή φόργουορντ. Εκτός του Γάλλου, αποκτήθηκαν οι ΜακΛιν και Τόμπσον, οι οποίοι έβγαλαν μέρος του ταλέντου τους στο πρώτο ντέρμπι της σεζόν, το οποίο ο Ολυμπιακός ήλεγχε όσο είχε δυνάμεις και καθαρό μυαλό.
Απλώς στις κρίσιμες αποφάσεις, δεν ανταποκρίθηκαν οι Στρέλνιεκς και Μάντζαρης, με αποτέλεσμα να μην περνά η μπάλα στους ψηλούς, αλλά και όταν πέρασε να βρεθεί ο μετρ της άμυνας Καλάθης για να κλέψει βγάζοντας το κορμί του μπροστά από τον Μιλουτίνοφ. Θα ήθελα να σταθώ λίγο περισσότερο στον Σέρβο και να εκφράσω την πεποίθηση ότι αυτός και ο Ρόμπερτς ενδέχεται να εξελιχθούν σε «κλειδιά» του φετινού Ολυμπιακού, χωρίς αυτό να καταρρίπτει τον νευραλγικό ρόλο του Σπανούλη. Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα και όχι ένα ξερό αποτέλεσμα, θα έλεγα ότι ο Ολυμπιακός παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον. Έχει ξεκάθαρη επιθυμία να παίξει καλύτερη άμυνα (χθες πίεσε κάποιες φορές σε όλο το γήπεδο), διαθέτει καλό spacing (αποστάσεις) και έχει δουλέψει αρκετά τους αυτοματισμούς και την έξτρα πάσα.
Προσπάθησε αρκετά κυρίως με τρικ στις αλλαγές της άμυνας του Παναθηναϊκού, αλλά με μείον δυο βασικούς γκαρντ (και χωρίς τον Παπανικολάου, τον οποίο ο κόουτς Σφαιρόπουλος είχε στείλει στα αποδυτήρια, ενεργώντας υπερβολικά κατά την άποψή μου) ήταν αδύνατο για τους Πειραιώτες να βρουν το αντίδοτο. Εν κατακλείδι, θα έλεγα ότι οι Πράσινοι έχουν βρει το κουμπί της επιθετικής λειτουργίας των Ερυθρόλευκων και με «κλειδί» τον Γκιστ κατέκτησαν τη νίκη σε ένα ακόμη ντέρμπι, το οποίο δεν έκρινε κάποιο στόχο, αλλά σε επίπεδο τακτικής παγιώνει ένα σχέδιο κυριαρχίας και σε επίπεδο ψυχολογίας χαλυβδώνει τους παίκτες του Πασκουάλ με ισχυρή αυτοπεποίθηση, που θα τους χρησιμεύσει στην επόμενη συνάντηση με τον Ολυμπιακό.
