«Δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή να συμβαίνει τυχαία…». Λες, ε; Μπα… Ανούσιες και κυρίως αχρείαστες υπερβολές. Δεκάδες καθημερινές στιγμές συμβαίνουν τυχαία - οποιαδήποτε διαφορετική σκέψη οδηγεί στην παράνοια. Δεν τελείωσε η οδοντόκρεμα γιατί το σύμπαν θέλει να πας στο σούπερ μάρκετ. Πρέπει να πας, γιατί ξέχασες να πάρεις. Δεν είχε ουρά στην καφετέρια ώστε να αργήσεις να μπεις δέκα λεπτά στο αυτοκίνητο και να πας στη δουλειά σου. Είχε ουρά, γιατί – μάντεψε; - στις οκτώ το πρωί όλοι καφέ θέλουν, όχι ουίσκι (αν και ίσως πήγαιναν καλύτερα οι μέρες όλων μας σε μια τέτοια περίπτωση). Πολλαπλασίασέ τα με το Χ και θα έχεις όλα όσα συμβαίνουν τυχαία. Οι μικρές στιγμές, ναι είναι τυχαίες οι περισσότερες.
Τι δεν είναι τυχαίο; Η διαδρομή σου. Όλα τα «όχι». Όλα τα «ναι». Οι σωστές επιλογές και οι λάθος επιλογές. Η απόρριψη και η έγκριση. Το μεγάλο συμβόλαιο που απέρριψες, η ευκαιρία που δεν τόλμησες να αρπάξεις, το συμβόλαιο που υπέγραψες, η ευκαιρία που τόλμησες να αρπάξεις. Και ακόμα περισσότερο τι δεν είναι τυχαίο; Η πρόοδος. Η βελτίωση. Η επιτυχία. Η κορύφωση. Ο Σάσα Βεζένκοφ. Αυτός κι αν δεν είναι μια τυχαία περίπτωση παίκτη. Είναι ένα έργο τέχνης, ένα μπασκετικό έργο τέχνης. Είναι η τέχνη του ρεαλισμού. Η τέχνη του «τι μπορώ να κάνω», απέναντι σε όλα τα υπερρεαλιστικά «τι θα ήθελα να μπορώ να κάνω». Είναι η τέχνη της ιδιοφυΐας, η τέχνη της αντίληψης, της κατανόησης, της ανάγνωσης.
Σκέψου για λίγο ένα παιχνίδι του Σάσα; Πόση ώρα παίζει; Πόσες φορές περνάει η μπάλα από τα χέρια του; Πόσες ενέργειες παίρνει; Πόσες φορές αστοχεί και πόσες φορές ευστοχεί; Και τώρα ξέχασέ τα όλα και αναρωτήσου αυτό: Πόσα λάθη κάνει; 1. Ένα. Uno. One. Eins. Един. Ένα λάθος μέσος όρο σε 29 λεπτά μέσο όρο συμμετοχής στην ευρωλίγκα. Όσες και οι φορές που θα σε αφήσει με το στόμα ανοικτό ή θα μπει στα highlights. Ναι, ο Σάσα Βεζένκοφ δεν είναι για να μπαίνει σε τοπ 10 με καρφώματα, κοψίματα, κλεψίματα, αιφνιδιασμούς, τρελές πάσες και συγκλονιστικές ασίστ. Ο Σάσα Βεζένκοφ, όμως, είναι η γοητεία της απλότητας, της σιγουριάς και της αυτοπεποίθησης. Είναι λόγος να αγαπήσεις ξανά το μπάσκετ, γι’ αυτό, άλλωστε, και το μπάσκετ αγαπάει τον Σάσα Βεζένκοφ!
Γι’ αυτό του δίνει πίσω όσα εκείνος τού προσφέρει, υπηρετώντας τα βασικά του. Το μπάσκετ τον… αφήνει να ευστοχεί από τα οκτώ μέτρα ή σε παρανοϊκά off balance buzzer beater, επειδή ακριβώς όλα τα υπόλοιπα λεπτά, ασχολείται με την ουσία του. Παίζει στα βασικά. Στηρίζεται στα θεμελιώδη. Και τα κάνει τόσο καλά, ώστε σε μια εποχή που η εικόνα, το βίντεο, ο παράγοντας WOW, και το φαίνεσθαι επικρατούν, εκείνος να είναι ασυζητητί MVP. Πολυτιμότερος παίκτης σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές Euroleague όλων των εποχών. Γιατί οι προπονητές γοητεύονται από την απλότητα, επειδή ακόμα και οι θεατές εκπαιδεύτηκαν να αγαπάνε τον ρεαλισμό. Ναι, 17 πόντοι μέσο όρο. Ναι, 6,8 ριμπάουντ μέσο όρο και λοιποί αριθμοί. Αλλά, Θεέ μου, αυτός ο τύπος δεν κάνει σχεδόν ποτέ λάθος. Όχι μόνο στη στατιστική. Στο γήπεδο. Δεν παίρνει σχεδόν ποτέ λάθος απόφαση. Ε, κι αν το κάνει καμιά φορά, θα του βάλει τις φωνές ο Κώστας Παπανικολάου. Έχει ένα λόγο παραπάνω…
«Αφήστε το παιδί ήσυχο. Ξέρει από μόνος του πόσο καλός είναι και πόσο καλός μπορεί να γίνει». Περνάνε τα χρόνια, ε; Ο Σάσα Βεζένκοφ ήταν είκοσι χρονών, ήταν καλύτερος νέος παίκτης στην Basketleague, και ο Παπανικολάου ήταν εκείνος που γνώριζε καλά τι μπορεί να κάνει ο «πιτσιρικάς». Ο κόσμος άρχιζε τότε να τον μαθαίνει… Ο Άρης αντιλαμβανόταν τι έγκλημα θα είχε διαπράξει, αν π.χ. το αυτοκίνητο του Σάσο είχε φτάσει λίγο νωρίτερα στη Θέρμη.
«Ήθελα να πάω στη Θεσσαλονίκη για να παίξω στο παιδικό του Άρη. Εγώ το ήθελα, εκείνοι δεν με ήθελαν και τόσο. Πώς να στο πω; Παρακαλάγαμε με τον πατέρα μου να με πάρουν στις Ακαδημίες του Άρη, αλλά μας τα μάσαγαν. Έλεγαν στον πατέρα μου «ίσως δεν αξίζει, έχουμε πολλά παιδιά» και διάφορα τέτοια. Απογοητευτήκαμε, αλλά είπαμε δεν πειράζει. Θα πάμε στον Μαντουλίδη. Ετοιμαζόμαστε, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και οδηγούμε στον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης. Δύο λεπτά προτού φτάσουμε στον προορισμό μας για να υπογράψω, χτυπάει το τηλέφωνο του πατέρα μου. Ήταν ο Γιάννης Δαμιανίδης, ο οποίος του είπε: «Τα έχω κανονίσει όλα. Ελάτε εδώ να υπογράψουμε». Κάνουμε αναστροφή και πάμε στα γραφεία του Άρη».
Ο Σάσο Βεζένκοφ είχε πάντα την υψηλή εποπτεία. Οι δυο τους είναι σχεδόν αχώριστοι, ακόμα και σήμερα θα τους πετύχεις να περπατάνε παρέα στο παραλιακό μέτωπο. Να δεις πώς το λέμε στις μέρες μας – α, ναι, στην riviera! Ο πατήρ αποφάσισε πότε είχε φτάσει ο καιρός να φύγουν από την Κύπρο επειδή δεν είχε κάτι παραπάνω να προσφέρει στον Σάσα, ο πατήρ ήταν εκείνος που περνούσε από το μικροσκόπιο κάθε αγωνιστική και μη συνήθεια του υιού. Λέγεται και δεν είναι αστικός θρύλος ότι σε ένα παιχνίδι παίδων, στο οποίο ο Σάσα ήταν τρία χρόνια μικρότερος από όλους και σε είκοσι λεπτά είχε περίπου είκοσι πόντους, 15 ριμπάουντ και εφτά ασίστ, ο Σάσο έκανε την εξής παρατήρηση για την απόδοση του Σάσα: «Πρόσεξα ότι όταν σουτάρει βάζει το αριστερό πόδι λίγο πιο μπροστά. Πρέπει να το φτιάξουμε αυτό».
Κατάλαβες; Κατάλαβα να λες και να μην εκπλήσσεσαι όταν πια τα κομμάτια είναι όλα στη θέση τους. Πρέπει να έχεις υπομονή για να μπουν. Ακόμα κι όταν δεν έχεις κανένα λόγο να έχεις υπομονή. Όπως ο Σάσα το 2015. 20 χρονών, στα καλύτερα του, πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, δεύτερος ριμπάουντερ, τέταρτος στα εύστοχα τρίποντα, πέμπτος στα κερδισμένα φάουλ, αλλά μας κάνει; Όχι καλέ, δεν μας κάνει. Δεύτερη απόρριψη, έστω και έμμεση. Ο Ολυμπιακός δεν ασχολείται, ο Παναθηναϊκός δεν ασχολείται, ο Τσάβι Πασκουάλ ασχολείται και ο Βεζένκοφ πάει στην Μπαρτσελόνα. «Είναι δεδομένο, πάντως, ότι οι δύο μεγάλοι του ελληνικού μπάσκετ δεν ασχολήθηκαν όσο το έκανε ένας από τους μεγαλύτερους συλλόγους του κόσμου, όπως είναι η Μπαρτσελόνα. Νομίζω ότι έκανα την καλύτερη δυνατή επιλογή».
Χμμμ, debatable που θα έλεγαν και στην Αμερική και λόγω εκλογών είναι κομματάκι επίκαιρο. Ο Τσάβι τον ήθελε, ο Τσάβι τον πήρε, αλλά ο Τσάβι έφυγε… Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο Σίτο Αλόνσο, ο Σβέτισλαβ Πέσιτς, και τι παίρνεις τελικά φεύγοντας; «Καμία χρονιά δεν είναι χαμένη. Πάντα μπορείς να κερδίσεις κάτι. Και πέρυσι, ειδικά στους δύο μήνες που δεν έπαιζα καθόλου, έμαθα να έχω υπομονή και να είμαι πιο δυνατός για να αντιμετωπίζω τέτοιες καταστάσεις». Παίρνεις ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ… Αφού η Βαρκελώνη και η Μπαρτσελόνα δεν τον σκότωσε, τι έμενε να τον κάνει; Πιο δυνατό. Όχι, λάθος! Ολυμπιακό… Το 2018 υπογράφει με τους ερυθρόλευκους και αρχίζουν τα κομμάτια του παζλ να γίνονται πιο μικρά. Σα να έχεις φτιάξει τη γενική εικόνα, αλλά να μένουν οι πινελιές.
Ο Βεζένκοφ πεισμώνει. Δουλεύει. Δουλεύει περισσότερο από ποτέ, δουλεύει περισσότερο και από την Βαρκελώνη, όταν καθόταν μόνος με τις ώρες και δεν επέτρεπε στον εαυτό του να παρηκμάσει μαζί με την τότε αποκαρδιωτική Μπαρτσελόνα. Ο Ολυμπιακός; Ε, δε λες ότι ακμάζει κιόλας το 2018. To 2019 μένει εκτός οκτάδας. Το 2020 θα πάλευε για να μπει στην οκτάδα. Το 2021 μένει εκτός οκτάδας. Το 2022 μπαίνει στην οκτάδα, φτάνει στο φάιναλ φορ, αποκλείεται από τον τελικό στο τελευταίο σουτ. Ο Σάσα Βεζένκοφ γίνεται πόστερ. Γιατί το τρίποντο του Μίσιτς ήταν για πόστερ και πόστερ δεν γίνονται μόνο τα καρφώματα. Μπορεί και να το κρέμασε στον τοίχο του… Γιατί ήταν κομμάτι του παζλ, κομμάτι της διαδρομής του.
Και τώρα, το 2023, η ευρωπαϊκή του διαδρομή μοιάζει πιο κοντά από ποτέ να φτάνει στο τέλος της, για να δώσει τη θέση της στο όνειρο του ΝΒΑ. Για τον Σάσα, ο μεγαλύτερος στόχος του ήταν πάντα η επόμενη προπόνηση… Θα κάνει μια εξαίρεση για απόψε!
