Αν δεν έχεις δει ποτέ αγώνα βόλεϊ, αν δεν είναι φαν του αθλήματος ο Αγκάμεζ είναι μια φιγούρα που σίγουρα κάτι σου λέει. Και αυτό δείχνει πόσο μεγάλο κεφάλαιο ήταν και είναι για το ελληνικό βόλεϊ. Μπορεί να έκανε το γύρο του κόσμου αλλά επέστρεψε στην αγαπημένη του Ελλάδα για να φορέσει την πέμπτη διαφορετική φανέλα, μετά από αυτές της Νίκαιας, του Παγκρατίου, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού. Για τους πιο… ρομαντικούς είναι μια ιδανική συνθήκη καθώς έχουμε ακόμα μία ευκαιρία να δούμε από κοντά έναν παίκτη που μας μεγάλωστε. Και ξέρετε κάτι; Είναι το ίδιο σπουδαίος όσο και τη δεκαετία του 00’.
Πίσω σε γνώριμα μέρη μετά από αρκετά χρόνια. Είσαι μια γνώριμη φιγούρα ακόμα και για όσους δεν βλέπουν βόλεϊ. Είναι αυτόη μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή;
Καταρχήν, έρχομαι από μια χώρα όπου είναι πολύ δύσκολο να φύγεις. Στην Κολομβία βλέπουν μόνο ποδόσφαιρο. Ήμουν πολύ τυχερός που με βρήκε ο μάνατζέρ μου και με έφερε εδώ, και από τότε άρχισα να κάνω αυτό που μου άρεσε. Για αυτό είμαι τώρα εδώ και έγινα ότι έγινα.
Πόσο έχει αλλάξει η Αθήνα από το 2004 που ήρθες πρώτη φορά; Ήταν μια Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων τότε.
Τότε ήταν μια περίοδος που ετοιμάζονταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Παναθηναϊκός μου πρόσφερε συμβόλαιο στη δεύτερη χρονιά μου στην Ελλάδα και αυτό άλλαξε τη ζωή μου. Πέρασαν τα χρόνια, έγινα πατέρας, έχω τρία παιδιά και μια οικογένεια πλέον. Το ελληνικό βόλεϊ έχει ανέβει πολύ. Δεν είναι μόνο ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, είναι και ο Μίλωνας, ο ΠΑΟΚ, η Σύρος. Όλες οι ομάδες έχουν γίνει δύσκολες.
Τα παιδικά χρόνια στην Κολομβία
Πολλά μωρά γεννιούνται εκεί αλλά λίγα μεγαλώνουν
Το να μεγαλώνεις στην Κολομβία των 80s μοιάζει με περιπέτεια. Πώς ήταν;
Από μικρός, πρώτα έπαιξα ποδόσφαιρο και μετά μπάσκετ, γιατί οι γονείς μου ήταν μπασκετμπολίστες. Μετά πήγα στο βόλεϊ για να περάσω την ώρα μου. Δεν πίστευα ότι θα έκανα όνομα σε όλο τον κόσμο και θα γινόμουν καλός παίκτης αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι έχει ο Θεός για εσένα.
Τι μέρος είναι το Απαρτάδο που γεννήθηκες;
Είναι ένα μέρος όχι πολύ μικρό αλλά δύσκολο. Λέμε συνήθως ότι πολλά μωρά γεννιούνται εκεί αλλά λίγα μεγαλώνουν. Είναι όμως ένα μέρος που αγαπάω γιατί εκεί ξεκίνησα το βόλεϊ, από εκεί είναι η οικογένειά μου και μακάρι να ήταν καλύτερα εκεί.
Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα πόστερ Κολομβίας θα διάλεγες Βαλντεράμα ή Σακίρα;
Βαλντεράμα! Ο Βαλντεράμα ήταν ο νούμερο ένα στην Κολομβία, μεγάλη ιστορία, όπως και ο Χιγκίτα και ο Ασπρίγια. Πολύ σημαντικοί για το ποδόσφαιρο της Κολομβίας.
Η άφιξη στην Ελλάδα
Πώς ένας 19χρονος φεύγει από την Κολομβία για να βρεθεί στη Νίκαια; Ένα ταξίδι στο άγνωστο;
Ήταν δύσκολο. Ο πατέρας μου δεν ήθελε να φύγω, ήθελε να σπουδάσω. Η μαμά μου όμως μου είπε “πήγαινε, είναι το όνειρό σου”. Ήρθα κρυφά από τον πατέρα μου. Μόνο η μαμά μου το ήξερε και ο μάνατζέρ μου ο Κώστας Μαργαρίτης, ο οποίος με βοήθησε πολύ και τον έχω σαν πατέρα.Όταν ήρθα στην Ελλάδα ήμουν μόνος μου και έκλαιγα. Δεν ήξερα τη γλώσσα, ήταν πολύ δύσκολα, αλλά τα κατάφερα.
Η Νίκαια ήταν ένα “safe zone” για σένα τότε; Γιατί είχε ήδη άλλους δύο Κολομβιανούς και ήταν και μια καλή ομάδα.
Ναι σε έναν βαθμό αλλά οι άλλοι Κολομβιανοί είχαν τις γυναίκες τους, δε μέναμε μαζί. Ο κύριος Δρίκος μιλούσε ισπανικά και με βοήθησε πάρα πολύ και του χρωστάω ένα ευχαριστώ. Ήμουν δύσκολο παιδί τότε και με βοήθησε να αλλάξω μυαλό. Τα παιδιά στη Νίκαια με βοήθησαν πολύ, μου έλεγαν τι να προσέχω και τι δεν είναι καλό να λέω γιατί στην Ελλάδα έχει λέξεις που δεν πρέπει να πεις!
Στο Champions League πονέσαμε πολύ. Νομίζαμε ότι μπορούσαμε να φτάσουμε σε Final 4 αλλά η Πιατσέντζα ήταν μεγάλη ομάδα. Ήταν τραγικό.
Η εποχή του Παναθηναϊκού
Μετά ήρθε ο Παναθηναϊκός με Μαρσέλο, Ντάντε, Γκόμεζ. Ένιωθες σαν στον παράδεισο;
Στην αρχή με έδωσαν δανεικό στο Παγκράτι και δεν μου άρεσε γιατί νόμιζα ότι μπορούσα να παίξω στον Παναθηναϊκό. Τελικά δεν μπορούσα να παίξω την πρώτη χρονιά γιατί το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό με τον Γκόμεζ σαν βασικό διαγώνιο. Όταν επέστρεψα, έμαθα πάρα πολλά από τους άλλους παίκτες, πώς έκαναν τα πατήματα, την άμυνα, τα μπλοκ. Κοίταζα και μάθαινα.
Εκείνη η ομάδα ήταν εξαιρετική, αλλά δεν πήρε πρωτάθλημα. Αδικήσατε τον εαυτό σας;
Στο Champions League πονέσαμε πολύ. Νομίζαμε ότι μπορούσαμε να φτάσουμε σε Final 4 αλλά η Πιατσέντζα ήταν μεγάλη ομάδα. Ήταν τραγικό. Αργότερα φτάσαμε στον τελικό του CEV Cup που μπορεί να μην είναι το ίδιο αλλά ήταν σημαντικό. Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα και κάθε χρονιά ήταν και καλύτερη από την προηγούμενη.
Ήσασταν μόνιμα πρώτοι στη regular season αλλά πάντα κάτι στράβωνε στους τελικούς. Ήταν θέμα άγχους και απαιτήσεων;
Είχαμε πολύ καλούς παίκτες, Ντάντε, Μαρσέλο, Πανταλέων. Τη δεύτερη χρονιά τραυματίστηκα στο πόδι στον τρίτο τελικό και δεν έπαιξα. Με τον προπονητή δεν είχαμε καλές σχέσεις τότε. Δε λέω ότι φταίει ο προπονητής που χάσαμε το πρωτάθλημα αλλά δεν υπήρχε καλό κλίμα και έτσι είναι δύσκολο να κερδίσει το πρωτάθλημα. Χάσαμε από τον Ηρακλή που είχε τρομερή ομάδα τότε και δεν ήταν εύκολο να πάρει κανείς πρωτάθλημα κόντρα στον Ηρακλή.
Οι οπαδοί βοήθησαν πάρα πολύ στο Final 4 το 2009
Το “χρυσό” ελληνικό πρωτάθλημα
Νιώθατε ότι παίζατε σε ένα από τα κορυφαία πρωταθλήματα; Ο Παναθηναϊκός είχε εσένα και πολλούς ακόμα αστέρες, ο Ολυμπιακός είχε τον Μίλκοβιτς, ο Ηρακλής τον Νίλσον.
Το καλό βόλεϊ στην Ελλάδα, το high level, ήταν μέχρι το 2011. Από το 2005 μέχρι το 2010 υπήρχαν πολύ διάσημοι παίκτες στην Ελλάδα και το πρωτάθλημα ήταν πάρα πολύ δυνατό. Όλος ο κόσμος έβλεπε το πρωτάθλημα βόλεϊ. Δε λέω ότι τώρα δεν είναι καλό αλλά τότε ήταν εντυπωσιακό και σου άρεσε να το βλέπεις.
Στο Final 4 του CEV Cup το 2009 κάνατε μια απίθανη ανατροπή με την Κούνεο. Τι σκεφτήκατε όταν μπήκατε στο ΟΑΚΑ και είδατε όλο αυτό τον κόσμο;
Οι οπαδοί βοήθησαν πάρα πολύ, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά είναι γεγονός ότι αυτός που θα παίξει καλύτερα θα κερδίσει. Στα πρώτα δύο σετ δεν παίξαμε καλά και άρχισα να κλαίω γιατί πίστευα ότι χάσαμε. Μόλις το γυρίσαμε σε 3-2 ήταν φανταστικό. Κανείς δεν το περίμενε γιατί η Κούνεο ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο. Στον τελικό παίξαμε με μια επίσης σπουδαία ομάδα. Η Λοκομοβίτ ήταν πρωταθλήτρια Ρωσίας τότε, είχε τον Μουσέσκι, είχε ένα καταπληκτικό πασαδόρο και είχαν ακραίους από την εθνική Ρωσίας. Χάσαμε 3-1 αλλά νομίζω ότι κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε σε εκείνο το Final 4.
Ίσως να είχατε αδειάσει από τη μεγάλη προσπάθεια στον ημιτελικό;
Μπορεί να ισχύει αυτό γιατί παίξαμε πέντε σετ, τελειώσαμε αργά, ήμασταν κουρασμένοι. Ωστόσο η Λοκομοτίβ ήταν πολύ καλή ομάδα και έχει σημασία το ότι χάσαμε στον τελικό.
cevcup09
Ήταν οι δύο τελικοί Κυπέλλου στο Τροκαντερό (2009 και 2010) τα καλύτερα παιχνίδια που θυμάσαι;
Ήταν πολύ ωραίοι τελικοί. Τότε λέγανε ότι είναι οι τελικοί του Μίλκοβιτς και του Αγκάμεζ. Είχα πει τότε ότι δεν μπορώ ούτε εγώ ούτε ο Μίλκοβιτς να πάρουμε τον τίτλο μόνοι μας, πρέπει να βοηθήσουν όλοι οι παίκτες. Στο τέλος ο Ολυμπιακός είχε παίξει καλύτερα και πήρε το πρωτάθλημα.
Έκανα σχεδόν 15 ώρες για να γυρίσω με το καράβι στην Ελλάδα
Τουρκία και επιστροφή στον Ολυμπιακό
Πέρα από το CEV Cup του 2009 έχεις και έναν τελικό Challenge Cup το 2011 με την Αρκάς. Ήταν μια χαμένη ευκαιρία που δεν το πήρατε ή μια υπέρβαση που φτάσατε ως εκεί;
Εκείνη τη χρονιά παλέψαμε πάρα πολύ. Ο πρόεδρος της Αρκάς ήθελε να φέρει το Final 4 στη Σμύρνη, για να προκριθούμε απευθείας, αλλά ο προπονητής μας είπε “όχι, θέλω να προκριθούμε στο γήπεδο¨. Κερδίσαμε δύσκολα παιχνίδια και φτάσαμε μέχρι τον τελικό. Η Ματσεράτα ήταν φοβερή ομάδα και δεν μπορούσαμε να τη νικήσουμε. Είχαμε μια ομάδα με νεαρούς παίκτες. Ήμουν 26-27 και οι υπόλοιποι 21-22 ετών. Δεν το περιμέναμε αλλά φτάσαμε μέχρι τον τελικό.
agamez arkas
Έφυγες για την Τουρκία όταν άρχισε η κρίση στην Ελλάδα. Την ίδια ώρα το βόλεϊ στην Τουρκία άρχισε να εκτοξεύεται. Έμοιαζε ιδανική αυτή η αλλαγή;
Δεν ήθελα να φύγω με τίποτα. Είχαν έρθει οι άνθρωποι από την Αρκάς αλλά δεν ήθελα να υπογράψω. Ο μάνατζέρ μου έκλαιγε, μου έλεγε να υπογράψω, έκλαιγα κι εγώ. Στην Αρκάς ήταν δύσκολα γιατί είχα μάθει αλλιώς στην Ελλάδα, τον τρόπο ζωής, το φαγητό, τους ανθρώπους. Στην Τουρκία δεν ένιωθα το ίδιο άνετα. Αλλά αγωνιστικά φανταστικά, πήραμε τα πάντα. Πρωτάθλημα, Κύπελλο, πήγαμε στο Final 4 του Champions League.
Αυτό ήταν το πρώτο πρωτάθλημα στην καριέρα σου. Θυμάσαι πως το γιόρτασες;
Είναι πολύ προσωπικό. Αλλά δεν ήμουν πολύ χαρούμενος και δε το γιόρτασα. Είχαν γίνει κάποια πράγματα πιο πριν, δυσκολευόμουν να κοιμηθώ. Ήθελα να φύγω από εκεί και σκέψου ότι πήρα καράβι από τη Σμύρνη για την Ελλάδα, άλλαξα καράβι σε ένα νησί και έφτασα στον Πειραιά. Έκανα σχεδόν 15 ώρες. Αλλά δεν ήμουν πολύ χαρούμενος γιατί ήθελα να είμαι στην Ελλάδα.
Έπαιξες τότε στη Σμύρνη και πλέον βρίσκεται σε μια ομάδα της Νέας Σμύρνης. Καταλαβαίνεις τη σύνδεση και το προσφυγικό στοιχείο που υπάρχει;
Μου είχαν πει ότι η Σμύρνη και η Κωνσταντινούπολη ήταν ελληνικές και ότι άλλαξαν τα πράγματα από τον πόλεμο. Η Σμύρνη είναι πολύ ωραία πόλη ωστόσο. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν είναι Έλληνες.
Τι σε έκανε να γυρίσεις στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό;
Ήμουν στην Γαλατασαράι, η γυναίκα μου ήταν έγκυος και ήθελα το παιδί μου να γεννηθεί εδώ, στην Ελλάδα. Είμαι επαγγελματίας. Δεν έκανα κάτι κακό για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, έπρεπε να κοιτάξω τη ζωή μου. Πέρασα καλά στον Ολυμπιακό, όλοι ήταν καλοί μαζί μου. Στο τέλος ήταν άσχημο το πως τελείωσε η σεζόν αλλά ο Ολυμπιακός μου έδωσε την ευκαιρία να γεννηθεί το παιδί μου εδώ και να μένω στο σπίτι μου.
Ήταν ένα πρωτάθλημα που τέλειωσε με μπρέικ στο μπρέικ και πάλι μπρέικ. Και μάλιστα ήσουν αντίπαλος με τον Ντάνε, ο ένας στα κόκκινα και ο άλλος στα ασπρόμαυρα. Πως ήταν αυτή η συνθήκη;
Ήθελα πολύ να συναντήσω τον Ντάντε, ήταν σπουδαίος παίκτης. Δεν περίμενα πως θα χάσουμε το πρωτάθλημα από τον ΠΑΟΚ αλλά έτσι είναι το άθλημα. Είχε γεννηθεί το παιδί μου τότε, δυσκολευόμουν να κοιμηθώ αγαπάω το βόλεϊ και έπαιζα όσο καλύτερα μπορούσα αν και δεν είχα πολύ ενέργεια στο τέλος της σεζόν. Προσπάθησα πολύ, ήθελα το πρωτάθλημα αλλά δεν τα καταφέραμε.
Περίμενες ότι δε θα έχεις καλή υποδοχή στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό;
Όχι δεν το περίμενα. Αλλά έτσι είναι η ζωή και πρέπει να το δεχτούμε.
Κάποιοι παίκτες από την εθνική Ελλάδος δεν θέλανε να παίξω για την Ελλάδα
Ο γύρος του κόσμου και η εθνική Ελλάδος
Έχεις παίξει σε πολλά πρωταθλήματα και σε πολλές χώρες, κυρίως της Ασίας. Είναι το Ομάν το πιο ιδιαίτερο μέρος που έπαιξες;
Όχι, το Ιράν είναι. Πήγα για 15 μέρες στο Ιράν, στη συνέχεια είχαμε κάποια φιλικά στην Τουρκία, πήρα την οικογένεια μου από την Ελλάδα στο Ιράν. Και μετά από μια εβδομάδα είπα “φεύγω, δε θέλω να κάτσω άλλο εδω”. Δεν μπορούσα. Είναι μια χώρα για τους ανθρώπους που είναι από εκεί, δεν ταίριαζε καθόλου με εμένα.
Υπήρξε ποτέ μια ουσιαστική συζήτηση για να παίξεις στην εθνική Ελλάδος;
Ναι, ήταν μια περίοδος που προπονητής της Ελλάδας ήταν ένας Αμερικανός, δε θυμάμαι το όνομα. Είχαν κάνει συζητήσεις τότε. Αυτό που άκουσα, δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, είναι πως κάποιοι παίκτες από την εθνική Ελλάδος δεν θέλανε. Οπότε δεν είχα πρόβλημα, άλλωστε με την εθνική Κολομβίας έχω πάρει πράγματα και διακρίσεις. Αλλά το ήθελα και την πονούσα την Ελλάδα.
Με την εθνική Κολομβίας έπαιζες μέχρι πρόσφατα.
Πήγα στο Παναμερικανικό πρωτάθλημα το 2023 αλλά δεν μπορούσα άλλο. Έπρεπε να αφήνω την οικογένεια μου και να πηγαίνω στην άλλη άκρη του κόσμου. Πηγαίνεις για να παίξεις με την καρδιά σου αλλά δεν σου προσφέρουν πράγματα για να έχεις κάποιο κίνητρο. Δεν είχαμε καν καλό φαγητό οπότε μετά από χρόνια δεν έχει άλλο κίνητρο.
Το ότι Βραζιλία και Αργεντινή κυριαρχούν στο ποδόσφαιρο είναι ένας λόγος που η Κολομβία, η Κούβα, η Βενεζουέλα στρέφονται προς το βόλεϊ και βγάζουν συνεχώς ταλέντα;
Η Αργεντινή έχει πρωτάθλημα, η Βενεζουέλα έχει, η Χιλή έχει. Η Κολομβία δεν έχει πρωτάθλημα παρότι βγάζει καλούς παίκτες. Δεν θέλουν να επενδύσουν χρήματα σε αυτό, δεν τους ενδιαφέρει. Έρχονται χορηγοί αλλά οι άνθρωπο της ομοσπονδίας αρνούνται. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό. Στην Κολομβία υπάρχει μόνο ποδόσφαιρο.
Σήμερα στον Μίλωνα και το μέλλον
Πλέον παίζεις κεντρικός στον Μίλωνα. Σου αφαιρεί αυτό από την απόλαυση το ότι βγαίνεις και δεν παίζεις σε όλες τις περιστροφές;
Είχα πρόταση από τη Σαουδική Αραβία αλλά ήθελα να έρθω στην Ελλάδα για να πάρουν τα παιδιά μου τα χαρτιά τους. Είχα την ευκαιρία με τον Μίλωνα, με ήθελαν ο Σάκης Ψάρρας, ο Λάππας, ο Μηνούδης και ο πρόεδρος. Ήρθα με λιγότερα χρήματα από ότι θα έπαιρνα αλλού αλλά ήθελα να έρθω για τα παιδιά. Δεν είναι εύκολο να αλλάζεις θέση μετά από τόσα χρόνια ως διαγώνιος, αλλά πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω.
Ήρθες σε μια ομάδα με τον Ψάρρα, τον Λάππα και τον Μηνούδη. Παλιότεροι συμπαίκτες και αντίπαλοι έχουν αποσυρθεί ή έγιναν προπονητές. Μόνο ο Αρμενάκης και ο Τζούριτς είναι ακόμα παίκτες από τη γενιά σου;
Τζούριτς, Αρμενάκης, Κοκκινάκης. Όλοι σταματήσαν, δεν ξέρω πόσο χρονών είναι όλοι τους αλλά χαίρομαι που είναι όλοι προπονητές ή είναι κοντά σε ομάδες. Ήταν πολύ καλά παιδιά όλοι τους. Με πειράζανε συνέχεια αλλά είχαμε άριστες σχέσεις.
Ποιος συμπαίκτης σου λείπει περισσότερο;
Δεν έκανε ποτέ ιδιαίτερη παρέα με άλλους παίκτες. Λίγες φορές βγαίναμε μαζί. Όποτε βγαίναμε μιλούσαμε για βόλεϊ. Κάνουμε μία δύο προπονήσεις τη μέρα, κάνουμε ανάλυση και βγαίνουμε και μιλάμε για βόλεϊ. Δεν το άντεχα!
Ο Σάκης Ψάρρας σου είπε ότι ήρθε η ώρα να πάρεις πρωτάθλημα Ελλάδος για να σε πείσει να έρθεις;
Ναι, μου το έστειλε στο Instagram! Μου είπε “έλα να κάνουμε αυτό που δεν έχει κάνει ποτέ ο Μίλωνας. Θα το δεις και θα με πιστέψεις”. Δεν ήξερα πως θα πάει γιατί δεν ήξερα τη θέση του κεντρικού αλλά μου είπε ότι θα με κάνει τον καλύτερο κεντρικό στην Ελλάδα. Και ως τώρα όλα πάνε καλά.
Πού θα ήθελες να παίξεις το τελευταίο σου παιχνίδι;
Θα ήθελα ο τελικός να είναι Μίλωνας – Ολυμπιακός. Το θέλω πάρα πολύ αυτό. Δε λέω ότι Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ δεν πάνε για τελικό αλλά θα ήθελα να παίξω τελικό απέναντι στον Ολυμπιακό.
