Η «Ελπίδα» ερχόταν εδώ και μέρες και ω της εκπλήξεως, μας έπιασε τελικά παντελώς απροετοίμαστους. Αντί για κραυγές με στόχο το μικροπολιτικό όφελος, εδώ χρειάζονται – πέρα από την απόδοση ευθυνών στην οποία θα επανέλθω- συγκεκριμένες προτάσεις. Το ίδιο ακριβώς πίστευα στην Μάνδρα και στο Μάτι.
Ξέρουμε εδώ και χρόνια ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε καμία σοβαρή κρίση, οι υποδομές της χώρας το ίδιο, ο ιδιωτικός τομέας συχνά λειτουργεί με προβληματική, κουτοπόνηρη λογική (πράγμα που του το επιτρέπει η Πολιτεία, αφού είναι ως επί το πλείστον και κρατικοδίαιτος), οι κρίσεις και οι αξιολογήσεις στις πιο κρίσιμες υπηρεσίες εξακολουθούν να γίνονται με κομματικά – πολιτικά κριτήρια (ή και με ακατανόητα κριτήρια κάποιες φορές) και συνολικά συνεχίζουμε να κινούμαστε σημειωτόν, εγκλωβισμένοι σε ιδεολογήματα, συμφέροντα, πελατειακές σχέσεις και υπολογισμούς πολιτικού κόστους.
Η περιλάλητη ατομική ευθύνη, αφενός έχει πάψει να στέκει ως δικαιολογία (ακόμα κι αν το 90% των κατοίκων της Αττικής συμμορφωνόταν την Δευτέρα με τις οδηγίες - που δεν υπήρχαν – το άλλο 10% θα αρκούσε για προκαλέσει χαμό και εκεί χρειάζεσαι οργανωμένη κρατική βοήθεια), αφετέρου είναι τελικά σε μεγάλο βαθμό αρμοδιότητα της κατεύθυνσης, της παιδείας, των παραδειγμάτων και των εφοδίων που δίνει ένα κράτος στους πολίτες του.
Η εποχή, όπως έχει αποδειχθεί με οδυνηρό τρόπο τα τελευταία χρόνια, θα ρίχνει στον δρόμο μας όλο και μεγαλύτερες προκλήσεις. Αν δεν αλλάξουμε ριζικά τρόπο σκέψης και δεν αναδιαρθρώσουμε πλήρως τον τρόπο που λειτουργούμε και επιχειρούμε συνολικά ως χώρα. τότε θα μας βρουν χειρότερα δεινά.
Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα των διαχρονικών παθογενειών που δεν διορθώνονται, παρά τα μεγάλα λόγια και τις εξαγγελίες.
Πάμε στη μικρή, χιονισμένη και αποκαρδιωτική εικόνα των τελευταίων ημερών:
Προσωπικά πιστεύω ότι ο κατακερματισμός των αρμοδιοτήτων (δυο – τρία διαφορετικά υπουργεία, Περιφέρειες, Δήμοι κ.λπ.) νομοτελειακά και σταθερά θα οδηγεί σε καταστροφικές ασυνεννοησίες.
Υπό αυτήν την έννοια, η ιδέα ενός υπερπουργείου το οποίο θα είχε τον κεντρικό συντονισμό όλων των εμπλεκόμενων φορέων πολιτικής προστασίας, στην θεωρία έμοιαζε με βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Στην πράξη απέτυχε και πρέπει να απαντηθεί το γιατί. Ήταν θέμα προσώπων, δομής, κακής διαχείρισης, all of the above; Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε. Είναι απαραίτητο δηλαδή να υπάρξει ξεκάθαρος καταλογισμός ευθυνών. Το κρύψιμό τους κάτω από το χαλί (και το χάλι) της Αττικής Οδού δεν ωφελεί κανέναν, ούτε καν την κυβέρνηση.
Βλέπετε, τα ποιηματάκια "δικό σας συνάδελφοι", τα hashtag "τι ψηφίσατε ρε μλκς" και διάφορα άλλα παρεμφερή είναι κατά κανόνα (και όχι όλα φυσικά) αυτοεκπληρούμενη προφητεία από ανθρώπους που δεν ψήφισαν ΝΔ, δεν θα την ψήφιζαν ούτε αν ήταν ό,τι καλύτερο συνέβη στη χώρα (δεν είναι...) και απλώς επιχαίρουν με την "δικαίωσή" τους, κάνοντας τον ανάλογο ντόρο. Μικρό πρόβλημα για τους κυβερνώντες, ενοχλητικό, μα σαφώς διαχειρίσιμο.
Πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η απογοήτευση εκείνων που την ψήφισαν και την βλέπουν επί δυόμιση χρόνια να θεωρεί περίπου ως επιτυχία το ότι είναι (ή προσπαθεί να είναι) λιγότερη κακή από τους προηγούμενους, να προκρίνει δηλαδή το «ΑντιΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο ως βασικό λόγο για να την στηρίξει κάποιος, να προσπαθεί σε κάθε «στραβή στην βάρδια της» να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και ενίοτε να καταφεύγει σε πολιτικαντισμούς τύπου «διχίλιαρο».
Αυτή η απογοήτευση, είτε εκφράζεται φωναχτά, είτε όχι (και κατά τη γνώμη μου πάντα πρέπει να εκφράζεται φωναχτά, ως κριτική, αν φυσικά το ζητούμενο είναι το καλό της χώρας, και όχι του κόμματος), εδράζεται στη σκληρή πραγματικότητα της πανδημίας, των πυρκαγιών, της «Ελπίδας» και συνιστά καθοριστικό και απρόβλεπτο παράγοντα για το μέλλον.
Οι εκλογές προφανώς είναι -και- μια συγκριτική διαδικασία. Το «μη χείρον» συχνά, δυστυχώς, γίνεται βασικό κριτήριο επιλογής. Δεν μπορεί όμως να γίνεται και κεντρική κυβερνητική πολιτική.
Μια κυβέρνηση που επιλέγει να κινείται πάνω στη συγκεκριμένη, λεπτή γραμμή, έχει μεγάλες πιθανότητες να βρεθεί στην πλευρά του «χείρον», προτού καν το καταλάβει.
