Τέρμα ήταν ένα παιδί που είχε 6 παιχνίδια με την πρώτη ομάδα στα γάντια του -κανένα σε μία τέτοια έδρα.
Ο Μοναστηρλής έπεσε στα βαθιά και κολύμπησε.
Δεξί μπακ έπαιξε για πρώτη φορά από την αρχή κάποιος που έχει ακούσει φέτος τα εξ’ αμάξης, κάποιος που έμοιαζε με σωσία του παίκτη που στεκόταν τόσα χρόνια στο υψηλό επίπεδο της Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Ο Άριτς Ελουστόντο, όχι μόνο δεν αποδείχθηκε μαύρη τρύπα, αλλά έδωσε τακτικό ρεσιτάλ.
Ο ΠΑΟΚ έχασε νωρίς με έναν ακόμα freak τραυματισμό (χωρίς σωματική επαφή κι ενώ η μπάλα παιζόταν αλλού) τον καλύτερο box-to-box μέσο του (Γιάκιτς) κι έπαιξε στα χαφ με έναν αριστερό μπακ και έναν παίκτη που στα πρώτα του παιχνίδια έμοιαζε μία ταχύτητα πίσω.
Ο τίμιος Τέιλορ και ο βραδύς Σανταμαρία, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, κουβάλησαν, κράτησαν, άντεξαν.
Ως αριστερός χαφ, πιθανώς για πρώτη φορά στη ζωή του, έπαιξε ο Χρήστος Ζαφείρης.
Όχι μόνο δεν μούτρωσε για την μετάθεση, αλλά έκανε το πιο ολοκληρωμένο του παιχνίδι κι ήταν ο μοιραίος με την χαμένη ευκαιρία.
Ο… σκύλος μπήκε σε 18 μονομαχίες, “έφαγε” το γήπεδο, έβγαλε προσωπικότητα.
Ο ΠΑΟΚ δεν πήρε τίποτα από τους δύο πολυδιαφημισμένους του φορ, δεν πήρε φάση, ούτε τελική, τίποτα, νάδα.
Ταξίδεψε στον Πειραιά σε κλίμα αμφισβήτησης, εσωστρέφειας, απαισιοδοξίας, πίεσης.
Με καμιά δεκαριά απουσίες -το ιατρικό του δελτίο θέλει πάπυρο για να χωρέσει όλα τα ονόματα.
Χωρίς να έχει πάρει ένα μεγάλο ματς φέτος.
Με τον προπονητή του να μην έχει… βρει ακόμα την ομάδα.
Έμεινε πίσω στο σκορ, από ένα κρύο γκολ, χωρίς να έχει απειληθεί ουσιαστικά μέχρι τότε.
Ενώ, αυτός είχε την μεγάλη στιγμή.
Ε, τότε πως;
Πως γίνεται να πήρε αποτέλεσμα υπό τέτοιες συνθήκες;
Αυτό το γήπεδο πάντα ήταν κάτι το ιδιαίτερο στην ιστορική του διαδρομή. Κινητοποιεί εσωτερικές δυνάμεις, ενεργοποιεί ένστικτα αυτοσυντήρησης, συσπειρώνει.
Ο ΠΑΟΚ ήταν πιο σοβαρός, πιο συγκεντρωμένος από ποτέ.
Ήταν συμπαγής, τακτικά σωστός, τακτοποιημένος.
Δεν ήταν ποιοτικός, δύσκολα μπορεί να γίνει πολύ περισσότερο ποιοτικός, αλλά είχε ισορροπία, έβγαλε προσωπικότητα. Είχε στόχευση. Κέρδισε μάχες.
Και το δυσκολότερο από όλα: έλεγξε τα συναισθήματα του, όταν όλα έδειχναν και πάλι να στραβώνουν.
Κατάπιε τον θυμό, την πίκρα, την αγανάκτηση, κι έβγαλε αντίδραση.
Ο ενωτικός πανηγυρισμός στο γκολ του Αντρίγια δείχνει ότι υπάρχει ακόμα σφυγμός.
Ο ΠΑΟΚ έδειξε στα δύο τελευταία ντέρμπι με την ΑΕΚ για το Κύπελλο και τον Ολυμπιακό ότι το όνομα, η φανέλα, ο όγκος, το εκτόπισμα, ο ποδοσφαιρικός εγωισμός τον διατηρούν ανταγωνιστικό.
Πάει να βρει κάτι. Πάει να μονιμοποιήσει κάτι. Πάει να βρει ένα μόνιμο ύφος.
Καλό, κακό, στραβό, λειψό, αυτό είναι. Κι αυτό θα τον οδηγήσει, με τις απαραίτητες προσαρμογές, διορθώσεις, βελτιώσεις, προσθήκες.
Ο ΠΑΟΚ, πρακτικά δεν κέρδισε έναν βαθμό στον Πειραιά, έχασε δύο.
Κέρδισε όμως κάτι άλλο.
Το δικαίωμα να πιστεύει ότι μετά από τόση συνεχόμενη αρνητικότητα, μπορεί να αποτινάξει αυτό το μαύρο σύννεφο από πάνω του.
