Ήταν ένα παιχνίδι που είχε δύο όψεις. Αυτή του επιβλητικού Αρη στο πρώτο μισάωρο του αγώνα και εκείνη από το 1-0 του Ολυμπιακού και έπειτα.
Το ξεκίνημα του Αρη στο παιχνίδι ήταν εντυπωσιακό. Δε θυμάμαι προσωπικά άλλη φορά τον Αρη να παίζει έτσι σε αγώνα μέσα στην έδρα του Ολυμπιακού. Έφτανε περιοχή, έβγαζε φάσεις, όμως δεν είχε το γκολ, είτε από αφέλεια, είτε από αστοχία. Και το πλήρωσε. Ο Ολυμπιακός, βρήκε χώρους, προηγήθηκε και μετά ήταν ένα άλλο παιχνίδι. Αυτό που κυρίως δεν μου άρεσε δεν είναι τόσο το τελικό αποτέλεσμα, όσο το γεγονός πως ο Αρης παράτησε τον δικό του τρόπο παιχνιδιού.
Αυτόν που είχε στην Τούμπα. Ισα-ίσα έκανε το ακριβώς αντίθετο. Κλείστηκε και περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο μετά το πρώτο γκολ που δέχτηκε. Υπήρχαν γενικώς αποστάσεις στις γραμμές του. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως ο Ποντένσε βρήκε χώρους και αυτό ήταν βούτυρο στο ψωμί του. Ήταν λάθος η επιλογή να παίξει ο Βαλεριάνος ως δεξί μπακ, αφού από εκεί «χτύπησε» ο Ολυμπιακός.
Από 'κει και πέρα, μελετώντας το παιχνίδι του Ολυμπιακού, δεν είδα κάτι το εξαιρετικό. Δεν μπορούσε να φτιάξει παιχνίδι και αν ο Αρης στο καλό του ημίωρο έβρισκε γκολ, τότε θα ήταν ένα άλλο παιχνίδι. Ο Αρης έπρεπε να «σκοτώσει» τον Ολυμπιακό στο πρώτο μισάωρο. Παρόλα αυτά το τελικό σκορ δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του αγώνα.
Εν κατακλείδι ο Αρης δείχνει πως όντως βρήκε τα πατήματα του, ένα κακό αποτέλεσμα δεν ακυρώνει την προσπάθεια των προηγούμενων αγώνων. Η απουσία του Ντιγκινί, όπως και κάθε παίκτη που λείπει μετράει σε αυτόν τον Αρη.
Οι ήττες με Ολυμπιακό είναι στο πρόγραμμα. Ήταν μια δυνατή σφαλιάρα ενόψει των αγώνων που έρχονται. Ο Αρης πρέπει να παραδειγματιστεί για τη συνέχεια. Πρέπει να το αφήσει πίσω να μπει συγκεντρωμένος και να καθαρίσει τα παιχνίδια στις φάσεις που θα του δοθούν. Είναι μια ήττα αφέλειας κυρίως λόγω ατομικών λαθών των ποδοσφαιριστών του.
