Θα μπορούσε να είναι ακόμα ένας αριθμός σε μία μαύρη στατιστική. Στο μέρος που γεννήθηκε, την πόλη Μπαράνκας στην επαρχία της Γκουάχιρα (μία πόλη περίπου 20.000 κατοίκων) περίπου 5.000 παιδιά πέθαναν από πείνα από το 2008 μέχρι το 2016!
Κι αυτός ο αριθμός είναι μάλλον κατά προσέγγιση. Το Μπαράνκας είναι χτισμένο στο πουθενά σε ακτίνα 100 χιλιομέτρων δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο έρημος, ένα άγονο μέρος στα σύνορα της Κολομβίας με την Βενεζουέλα.
Ένα εγκαταλελειμμένο, σχεδόν ξεχασμένο μέρος που εμφανιζόταν στον χάρτη, μόνο και μόνο επειδή αποτελούσε έναν μεσο-σταθμό στο δρομολόγιο των τρένων που μετέφεραν κάρβουνο από το μεγαλύτερο ανθρακωρυχείο της χώρας, αυτό του Σερεχόν.
Στα περίχωρα της και σε μία ακτίνα πολλών χιλιομέτρων, μέχρι τα παράλια της Καραϊβικής ζει η αυτόχθονη / νομαδική φυλή των Wayuu. Ζουν σε καλύβες που είναι φτιαγμένες από φύλλα φοίνικα και λέγονται Chozas, κοιμούνται σε αιώρες που αποκαλούν chinchorrο, ντύνονται με πολύχρωμες κελεμπίες και έχουν την δική τους διάλεκτο που ακόμα και οι ίδιοι οι Κολομβιανοί δυσκολεύονται πολύ να κατανοήσουν.
Στις φλέβες του Λουίς Ντίας κυλάει αίμα των Wayuu, που ιστορικά ποτέ τους δεν είχαν την παραμικρή επαφή με το ποδόσφαιρο. Ο πατέρας του όμως, εκτός από οικοδόμος ήταν και ιδρυτής σε μία παιδική ομάδα ποδοσφαίρου. Εκεί έμαθε να κλωτσάει μόνος του, μιμούμενος τις ντρίμπλες του Ροναλντίνιο.
Μέχρι τα 17 του δεν είχε παίξει ποτέ σε κανονική ομάδα. Για να τον ανακαλύψει ο κόσμος, χρειάστηκε μία σειρά από τρομερές συμπτώσεις. Το 2015 διοργανώθηκε η μία και μοναδική διοργάνωση με την ονομασία Κύπελλο Αυτόχθονων Λαών της Αμερικής.
Ο πατέρας του έμαθε ότι στην Μπαρανκίγια θα γίνονταν δοκιμαστικά, ώστε η Κολομβία να κατεβάσει μία αξιοπρεπή ομάδα και έκανε μαζί με τον Λουίς το ταξίδι των 6 ωρών.
Ο Λουίς Ντίας ήταν τόσο αδύνατος που είχε ήδη καμπουριάσει. Το πρόσωπο του έμοιαζε με ανθρώπου 40 ετών. Ήταν φανερά υποσιτισμένος, ήταν φανερό ότι τρεφόταν με ό,τι υπήρχε, όποτε υπήρχε.
Ήταν όμως βέλος, καμιά φορά ήταν πιο γρήγορος κι από την μπάλα. Όταν έμαθε ότι είχε επιλεγεί για την ομάδα αυτοχθόνων της Κολομβίας για την διοργάνωση που θα διεξαγόταν στην Χιλή, το πρώτο πράγμα που ρώτησε τον προπονητή του, ήταν αν αυτό σήμαινε ότι θα μπορούσε να τρώει πάνω από ένα γεύμα την ημέρα!
Στο ξενοδοχείο έτρωγε σαν να μην υπήρχε αύριο, ήταν η πρώτη φορά στην ζωή του που στο τραπέζι έβλεπε τόσες πολλές διαφορετικές τροφές. Ήταν άγουρος, ακατέργαστος, αλλά με δύο δικά του γκολ οδήγησε την Κολομβία ως τον τελικό της διοργάνωσης, όπου για καλή του τύχη έπεσε πάνω του το μάτι του Κάρλος Βαλντεράμα, που τον πρότεινε στην Μπαρανκίγια ομάδα δεύτερης κατηγορίας.
Τα πάνα είχαν πάρει το δρόμο τους. Το πρώτο πράγμα που τον έβαλαν να κάνει ήταν μία εντατική πρωτεϊνική δίαιτα για να πάρει τουλάχιστον 10 κιλά και να γίνει… άνθρωπος. Να ισιώσει το σώμα του, να βάλει λίγους μύες, να μπορεί να σταθεί στο γήπεδο και στις μονομαχίες. Αυτό ήταν το εύκολο κομμάτι της υπόθεσης.
Μέσα σε 7 χρόνια, ο Λουίς Ντίας διέσχισε με ιλιγγιώδη ταχύτητα τον δρόμο από τις αλάνες του Μπαράνκας και την ασιτία, ως την παγκόσμια αναγνώριση και τον τελικό του Champions League, με ενδιάμεσους σταθμούς την Τζούνιορ Μπαρανκίγια και την Πόρτο.
Τώρα τον ξέρουν πια όλοι σε κάθε γωνιά της γης, είναι ένας σταρ της Λίβερπουλ, man of the match στον επαναληπτικό με την Βιγιαρεάλ, ο άνθρωπος που ξύπνησε την ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ, ένας game και season changer που πήγε στον Ιανουάριο στους κόκκινους και δεν βλέπει τίποτα και κανέναν.
Αν έχεις αντέξει το άδειο στομάχι, μπορείς να αντέξεις τα πάντα.
