Ένα καταστροφικό δεκάλεπτο και μια αλληλουχία ατομικών και ομαδικών λαθών, έγραψαν τη σύντομη ιστορία της χθεσινής βραδιάς του Άρη στο Καραϊσκάκη. Κρίμα γιατί τα πρώτα 25 λεπτά δεν σε προδιέθεταν για αυτό που ακολούθησε. Ο Άρης μπήκε ακομπλεξάριστος στο ματς, με διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο, απαλλαγμένος από οποιοδήποτε άγχος. Είχε καλή κυκλοφορία, έβγαλε σε αυτό το διάστημα τις τεχνικές του αρετές και κάλλιστα θα μπορούσε να είχε προηγηθεί κιόλας. Ένα μπλακ άουτ και μια σειρά από λάθη στη μεσοαμυντική του λειτουργία… έβαλαν ουσιαστικά τελεία στη βραδιά στο 28΄ κιόλας. Ήρθε λίγο μετά και το τρίτο τέρμα και ό, τι είδαμε από εκεί και πέρα και από τις δυο ομάδες ήταν απολύτως διεκπεραιωτικό. Ο Ολυμπιακός έκανε συντήρηση και ο Άρης προσπάθησε και ως ένα βαθμό το πέτυχε να διορθώσει την τσαλακωμένη εικόνα του. Θα συμφωνήσω ότι το παιχνίδι στόχου της 24ης Ιουνίου με την ΑΕΚ, θέτει προς το παρόν τα υπόλοιπα σε αναμονή. Υπάρχουν 2-3 πράγματα όμως που… φωνάζουν εν όψει αυτού του αγώνα. Προφανώς και το πρώτο είναι η αμυντική λειτουργία. Με τέτοια παιδαριώδη λάθη, λάθος όλες τις απομακρύνσεις και τόσους ελεύθερους χώρους πίσω, ο Άρης θα χρειαστεί να κάνει… παπάδες μπροστά.
Στο χθεσινό παιχνίδι φάνηκε και μια πνευματική κόπωση του Ροζ ως δεξιός μπακ. Ο γάλλος το παλεύει, είναι φιλότιμος, αλλά κόντρα σε ποιοτικούς αντιπάλους όπως χθες τους Τσιμίκα, Μασούρα,Βαλμπουενά κτλ είχε προβλήματα. Αυτός όμως έχει το ελαφρυντικό ότι δεν είναι η θέση του. Άλλωστε τα καλύτερα παιχνίδια του ως κεντρικός αμυντικός τα έχει κάνει και εδώ και μήνες τον στερείται η ομάδα του. Αγνώριστος έχει γυρίσει μετά την καραντίνα ο Ιντέγε. Μεγάλο πρόβλημα αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στην επίθεση. Αυτό που χάνει στο τέλος σε κενή εστία… δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν πατάει καλά. Ένα level πιο κάτω είναι μετά την διακοπή και ο Σάσα. Δεν έχει βρει ρυθμό ο βραζιλιάνος αλλά είναι τέτοιο στυλ παίκτη που στο ματς της χρονιάς δεν τον φοβάσαι. Σημαντικό ως την επόμενη Τετάρτη να βρει ρυθμό ο Ματίγια που χθες μετά από τρεις μήνες απραξίας ήταν- και λογικό- αγνώριστος και ξέρουμε όλοι την επίδραση που έχει στο παιχνίδι του Άρη.
Φάνηκε ξανά ότι όταν ο Άρης πιέζεται ψηλά έχει θέματα. Το έχουμε δει να συμβαίνει αρκετές φορές. Το έκανε και ο ΠΑΟΚ στο Βικελίδης και για 25 λεπτά του δημιούργησε προβλήματα, συνέβη και με τον ΟΦΗ την προηγούμενη αγωνιστική αλλά μετά μίλησε η ποιότητα του Γκάμα και του Φετφατζίδη. Μόλις ο Ολυμπιακός ανέβασε ψηλά την πίεση και δεν επέτρεπε να περάσει η μπάλα στους χαφ, ήρθαν τα λάθη των Δεληζήση και Σάσα ενώ δεν βρέθηκε αντίδοτο και στην αναχαίτιση του Βαλμπουενά όταν ο Μαρτίνς τον πέρασε δεξιά.
Το πιο δύσκολο όμως για τον Άρη στα πλει-οφ είναι η διαχείριση της έλλειψης κινήτρου. Ο Άρης αδυνατεί να βρει κίνητρο σε μια διοργάνωση που όλα έχουν κριθεί και είναι πλέον διαδικαστικά. Οι παίκτες αγωνίζονται με κριτήριο την ατομική τους προστασία έναντι τραυματισμού και σε δεύτερη φάση για μια καλή ατομική εμφάνιση που εξαιτίας του γεγονότος ότι λήγουν πολλά συμβόλαια, ίσως τους δώσει μια ανανέωση στο club ή ένα καλό συμβόλαιο κάπου αλλού. Όταν συμβαίνει αυτό όμως πάει περίπατο η συνοχή…. Οι παίκτες ατομικά δίνουν αυτό που έχουν, η μέτρια συνολική λειτουργία εμφανίζει όλα τα ατομικά μειονεκτήματα.
Ο Άρης και ορθά δεν θα μείνει παραπάνω στο χθεσινό ματς. Είναι πού κοντά τα δυο σερί παιχνίδια με την ΑΕΚ. Το Σάββατο για το πρωτάθλημα είναι σημαντικό το ηθικό εν όψει ρεβάνς να μείνει ψηλά με μια καλή εμφάνιση απέναντι σε μια ομάδα που σε αντίθεση με τον Άρη, έχει το υψηλότερο κίνητρο στα πλει-οφ.
ΥΓ Δεύτερο σερί ματς που ο Μαντσίνι δείχνει πράγματα. Σημαντικό να αφομοιωθεί αυτός ο παίκτης για τον οποίο έγινε επένδυση και είναι μόλις 24 ετών.
ΥΓ2 Μετά την εξασφάλιση άδειας έφυγε ένα μεγάλο βάρος από τις πλάτες του Άρη. Τώρα το ενδιαφέρον όλο έχει πέσει στην άρση του πρώτου ban. Ήδη μαθαίνω ότι άρχισαν οι κρούσεις για εξωδικαστικούς συμβιβασμούς. Αυτό μπορεί να δείχνει τον δρόμο… και μια ένδειξη προθέσεων.
