Το έχουμε πει πολλές φορές, το έχουμε δει να εξελίσσεται ακόμα περισσότερες. Η ΑΕΚ ίσως να είναι η πιο ευάλωτη ομάδα στην ακραία αλλαγή συναισθημάτων και ρέπει έντονα προς την καταστροφολογία, σε κάθε πιθανή ή απίθανη συγκυρία. Αρκούσε μια ισοπαλία στην τελευταία φάση του ματς σε παιχνίδι της 2ης αγωνιστικής, για να ξεπεραστούν πολύ εύκολα, όχι απλά η κατάκτηση του πρωταθλήματος (που ας πούμε είναι και παλιά ιστορία), αλλά και η επιστροφή στην ευρωπαϊκή ελίτ μέσω της πρόκρισης στο Champions League.
Θα πει κάποιος, έτσι είναι η ζωή και ειδικότερα ο αθλητισμός. Η χαρά της επιτυχίας κρατά οριακά ως το βράδυ εκείνο και έπειτα αρχίζει ξανά η πίεση, η αμφιβολία, ο προβληματισμός, η ανάγκη να επιβεβαιώσεις στην πράξη πως είσαι ο καλύτερος. Γι’ αυτό είναι και σκληρός τόπος, γι’ αυτό και πολλοί είναι εκείνοι που γερνούν πριν της ώρας τους, άλλοι δεν αντέχουν καν την πίεση. Δεν θα σας πω αμπελοφιλοσοφίες, αυτή είναι η πραγματικότητα. Ολο το πράγμα θα κριθεί στο γήπεδο και μόνο.
Περί Ζοάο Μάριο και προβληματισμών
Εισπράττω όλο το κύμα αμφισβήτησης έπειτα από τη μεταγραφή του Ζοάο Μάριο. Παράδοξο, όταν από πολλές ρεπορταζιακές πλευρές επισημαίνονταν από τις αρχές του καλοκαιριού, πως το όνομα του Πορτογάλου δεν έπρεπε να βγει ποτέ από το μυαλό κανενός, γιατί απλά η ΑΕΚ είχε αποφασίσει να περιμένει την απελευθέρωση του από την Μπεσίκτας προκειμένου να τον αποκτήσει. Αλλά πολλές φορές, η πίεση που δημιουργεί ο ανταγωνισμός, που έχει μεγάλες επικοινωνιακές δυνατότητες, δίνει λαβή σε πολλούς να ξεσπαθώσουν.
Ξέρετε, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να έχει την δική του άποψη για τις μεταγραφές, για τις ανάγκες, για τις θέσεις που θα ήθελε να καλυφθούν, για την ομάδα που θα σχημάτιζε. Σας έχω πει πολλές φορές την προσωπική μου άποψη, αν και ελάχιστη σημασία έχει. Οντας έξω από τον χορό, αξιολογώ διαφορετικά κάποιους παίκτες που βρίσκονται στο ρόστερ, αρκετά διαφορετικά τις ανάγκες που εκτιμώ θα έπρεπε να καλυφθούν. Για παράδειγμα, θα έβαζα βασική προτεραιότητα την απόκτηση στόπερ, δευτερευόντως του δεξιού μπακ.
Εκείνοι αποφάσισαν
Υπάρχουν και άλλα στοιχεία που προβληματίζουν και ανοίγουν ποδοσφαιρική κουβέντα. Αν μπορούν να υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές ικανές να αποδώσουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ΑΕΚ, αν μπορεί να βρίσκει λύσεις μια ομάδα που δεν παίρνει πλάτος στο παιχνίδι της από την επίθεση, πόσο μπορεί να είναι λειτουργικός ο σχηματισμός με τα δύο φορ. Αν ο Γκεοργκίεφ και ο Χριστακόπουλος μπορούν να καλύψουν τις απαιτήσεις πίσω από τον Ρότα, αν ο Βίντα είναι η αξιόπιστη επιλογή πίσω από τα στόπερ.
Ως ένα σημείο, όλο αυτό είναι καλό. Για ποδόσφαιρο μιλάμε, μπορούμε να λέμε και το κάτι παραπάνω. Αλλά εκείνοι που αποφασίζουν, εκείνοι που πληρώνονται (και μάλιστα αδρά) γι’ αυτό, είναι οι υπεύθυνοι της ομάδας. Εκείνοι είναι που πήραν όλες τις αποφάσεις, εκείνοι είναι που επέλεξαν τους συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές με αυτά τα χαρακτηριστικά, εκείνοι είναι που κέρδισαν με τις περυσινές επιτυχίες αυτό το δικαίωμα. Εκείνοι είναι που θα αποθεωθούν εάν βγει το σχέδιο, εκείνοι που θα φάνε όλη την καραμούζα αν το πράγμα πάει στα σχοινιά.
Το… στρίμωγμα και τα θετικά στοιχεία
Μέχρι να το δούμε στην πράξη, όλα τα υπόλοιπα είναι να είχαμε να λέγαμε. Ο Ηλιόπουλος είπε πως από εδώ και πέρα αρχίζει το… στρίμωγμα για την ΑΕΚ, αλλά γι’ αυτό μόχθησε. Για να είναι πρωταθλήτρια, να προσπαθούν όλοι να τη νικήσουν, να παίζει με τους κορυφαίους στην Ευρώπη. Ολοι και όλα θα κριθούν μέσα στο γήπεδο. Σας θυμίζω, πως και πέρυσι τέτοια εποχή με τις προσθήκες που έκανε ο ανταγωνισμός, μετρημένοι ήταν εκείνοι που πίστευαν πως η ΑΕΚ θα πετύχει. Αλλά η δουλειά έγινε και με το παραπάνω.
Οσον αφορά το ματς με τον Νέστο Χρυσούπολης, αναμφίβολα τρία ήταν τα σημαντικά: 1) αυτή η τεράστια συμπαράσταση, η άσβεστη δίψα που προσφέρει στην ομάδα αυτός ο μαγικός κόσμος της ΑΕΚ, κάτι που κάθε φορά σε εκπλήσσει, 2) πως ο Ηλιόπουλος είναι δίπλα στην ομάδα, ασχολείται με όλα τα μεγάλα και μικρά, φτάνοντας μέχρι και στην Χρυσούπολη, που δεν πρέπει να έχει δει ξανά ιδιοκτήτη μεγάλης ομάδας και 3) πως έκανε η ΑΕΚ την δουλειά καθαρά, για να προχωρήσει και στο κύπελλο.
Με εντυπωσίασε ο Αριάγκα, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο. Πέραν της εντυπωσιακής σωματοδομής, είδα έναν παίκτη που έπαιζε σε σωστούς χρόνους, είναι καλός με την μπάλα στα πόδια και μπορεί να γίνεται σημείο αναφοράς για την ΑΕΚ. Με εντυπωσίασε ξανά ο Ζίνι, με πολλά σπριντ, με φοβερή αυτοπεποίθηση, με πίστη στις δυνατότητες του, με γκολ. Καλά στοιχεία από τον Αργυρίου, χρειάζεται την ένταση που έβγαλε στο φινάλε ο Καλοσκάμης, να πάψει να βγάζει τόσο άγχος και ένταση ο Γκατσίνοβιτς.
