Το ξεκαθαρίζω από την αρχή, ήμασταν πάντα με την Μπρουκ!
Μιας και αναφερόμαστε σε "Τόλμη και γοητεία", ας κάνουμε και μια αναφορά στη σειρά που βλέπαμε αναγκαστικά λόγω γιαγιάδων ή μανάδων μας. Στα του Άρεως όμως, πως εφαρμόζεται αυτός ο τίτλος του κειμένου;
Οι κιτρινόμαυροι πάλεψαν για το τρίποντο της νίκης απέναντι στους κιτρινο-μπλε (νομίζω αυτά είναι τα χρώματα. συμπαθάτε με αν κάνω λάθος) παίζοντας κατά διαστήματα ικανοποιητικά, σε μερικές στιγμές του αγώνα όμως ήθελες/ θέλαμε κάτι... παραπάνω.
Για τα δεδομένα Χιμένεθ, το να περάσει στο ματς Δώνη, Μπουσαΐντ και Ντούντου ήταν ήδη "ρίσκο" και αρκετά τολμηρή κίνηση. Δε λέω! Όμως οι Θεσσαλονικείς έπαιζαν απέναντι σε έναν αποδεκατισμένο Παναιτωλικό, ο οποίος έμεινε από νωρίς με χάντικαπ, λόγω κόκκινης, και έδειχνε ακίνδυνος προς την εστία του Αθανασιάδη. Άρα... σπρώξε (β)ρε συ Μανόλο λίγο. Δώσε παραπάνω ρίσκο.
Και εξηγούμαστε'
Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον Γένσεν στο "10" και τον Μισεουί στα αριστερά. Κανένα παράπονο από Γένσεν, το τονίζω (που με φτάσατε)! Ο Φινλανδός δείχνει πως έχει βρει τον ρυθμό του και έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι αρνητικός. Κανένα πρόβλημα λοιπόν με τον αγαπητό Φρέντρικ. Σε αυτό το παιχνίδι όμως, για όλες τις αδυναμίες του Παναιτωλικού, για τις οποίες μιλήσαμε παραπάνω, ο ρόλος του στην ευθεία ήταν κάπως...άχαρος. Εξ αρχής κρίνουμε φρόνιμο να έπαιζε εκείνος στο πλάι (όπως στην Τούμπα) και ο διεμβολικός και "κάθετος" Μισεουί πίσω από τον Μορόν.
Άντε, δεν το κάνεις εξ αρχής. Δεκτό!
Στην πορεία του ματς όμως, αφού μένει η ομάδα του Αγρινίου με δέκα παίκτες, με αργό κέντρο για τους γηπεδούχους και χωρίς να κινδυνεύεις, γιατί να βγάλεις τον Ολλανδό και να μην κάνεις την "τράμπα" που λέγαμε; Θες να περάσεις τον Ντούντου; Κανένα πρόβλημα! Βγάζεις Γένσεν, βάζεις Ντούντου και οι δυό τους, με τον Μισεουί, κάνουν ένα μικρό "ροκέ", με τον Βραζιλιάνο να περνάει στο πλάι, στα αριστερά.
Καλύτερα όμως;
Σας έχω και καλύτερα...
Βάζεις Δώνη αριστερά. Ο Έλληνας μεσοεπιθετικός είναι ικανός στις φάσεις της μίας επαφής, έχει την εκτέλεση, την γρήγορη σκέψη και δεν κουράζει στο πλάι τη μπάλα. Τον βάζεις αριστερά και σου κάνει τη ζημιά. Δεν παίζεις μόνο με σέντρες, μπουκάρεις στην περιοχή. Το τόλμησες, δεν στο στερεί κανείς αυτό. Ο Δώνης μπήκε. Όμως τον θέλουμε πιο...νωρίς! Όλα τα θέλουμε πιο νωρίς και πιο αποφασιστικά. Αυτό το ματς προσφέρονταν για ρίσκα και φουλ ΕΠΙΘΕΣΗ!
Το γκολ που βάζει ο Φαμπιάνο είναι "σεντερφορίσιο". Ο Βραζιλιάνος ήταν σαν να έδειχνε στον Χιμένεθ πως έπρεπε να τον ανεβάσει ακόμη και ως δεύτερο φορ, έτσι όπως κυλούσε το παιχνίδι. Δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος πίσω εξάλλου.
Ως ένα σημείο ο Άρης το προσπάθησε. Ας είμαστε δίκαιοι. Όμως υπήρξαν "κόφτες" που δεν του επέτρεπαν να πιάσει φουλ ταχύτητα και να σανιδώσει το γκάζι. Αυτοί οι κόφτες ίσως είναι και ο ένας λόγος που η ομάδα προτιμά τα επισφαλή σκορ υπέρ της και στο τέλος την πατάει...
Δεν κλειδώνει τις νίκες με παραπάνω από ένα γκολ. Δεν ψάχνει την πολιορκία της αντίπαλης περιοχής, ενώ έχει όλα τα φόντα για να το πράξει. Πολλές από τις αναμετρήσεις του Άρη θα μπορούσαν να εξελιχθούν με διαφορετικό τρόπο και η ομάδα της Θεσσαλονίκης να βρίσκεται πολύ πιο ψηλά στη βαθμολογία.
Υποθετικά σενάρια όμως...
Στα των παικτών, μεμονωμένα'
Η λειτουργία Φαντικά - Τεχέρο με καλύπτει, προσωπικά. Οι πλευρές Ντούντου - Πέρεθ το ίδιο (περιμένω παραπάνω αθλητικά προσόντα από τον Ισπανό βέβαια). Ο Μορόν παίζει όσο θέλει/μπορεί, όμως πρέπει να τροφοδοτηθεί πολύ περισσότερο και να δούμε τον Άρη να παίζει καλύτερα το δυνατό στοιχείο του Ισπανού, το πίβοτ. Όσες φορές σηκωθεί μια μπάλα για τον Μορόν, πρέπει να υπάρχει δίπλα του παίκτης με γρήγορα πόδια και ταχύτητα, όχι ο Ράσιτς. Ο επιθετικός των κιτρινόμαυρων κατεβάζει ένα ποσοστό άνω του 90% των long balls που του έρχονται, ας το εκμεταλλευτεί επιτέλους λίγο αυτό η ομάδα.
Παράλληλα, ο Ράσιτς σε όποιον ρόλο του ανατεθεί μου αρέσει και με καλύπτει. Δείχνει πως το παλεύει και σιγά - σιγά βρίσκει ρυθμό. Ας ελπίσουμε να μην τον πάει (πάλι) πίσω καμιά αναποδιά...
Για Αθανασιάδη τα έχουμε πει εξ αρχής. Όσο παίζει και δεν κάνει λάθη τείνει να γίνει ένας εξαιρετικός κίπερ για την ομάδα. Αν του κόψεις τη φόρα και τον ...πικράνεις, θα τον χάσεις. Ορθώς ο Χιμένεθ δεν υπέκυψε στον πειρασμό να αλλάξει τέρμα στα τελευταία παιχνίδια.
Τέλος, για το κεφάλαιο Μόντσου υπάρχουν πολλά να πούμε. Ελπίζω πως ο παίκτης θα μείνει. Όχι γιατί είναι καλός φέτος, αλλά γιατί ο Άρης έχει ανάγκη να ...ελπίζει στον περσινό εαυτό του. Αν φύγει χάνουμε και τον κακό - και τον καλό! Θα έρθει η ώρα που θα πούμε και για Μόντσου όμως. Υπομονή.
Για κλείσιμο, πρέπει να σχολιάσουμε την ηρωική παρουσία των 30-50 φίλων του Άρη (και) στο Αγρίνιο. Η ομάδα τους προσφέρει πολλές αφορμές για να την αφήσουν ...μόνη. Όμως εκείνοι δεν το έχουν καν ως επιλογή. Για αυτούς ΚΥΡΙΩΣ η ομάδα πρέπει να τολμήσει περισσότερο και να βρει το πρώτο βήμα προς την βελτίωση της. Για να αποκτήσει Τόλμη, αλλά και ...Γοητεία!
ΥΓ Μέσα στις επόμενες μέρες θα γράψουμε ένα και για Βοριαζίδη, για τον οποίο έχω μεγάλες βλέψεις και μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο κέρδος της ομάδας από την φετινή σεζόν. Γερό να είναι το παιδί και θα τον ξαναδούμε σύντομα. Περισσότερα όμως στην ώρα τους.
