Είναι αλήθεια, πως εάν το βράδυ του Σαββάτου ξεκινούσαμε να κάνουμε κουβέντα για το μέλλον της ΑΕΚ στο ελληνικό πρωτάθλημα, μόνο αισιόδοξος δεν θα μπορούσε να είναι κανείς. Λίγες στιγμές μετά το φινάλε του ματς με τον Πανσερραϊκό, σας μετέφερα τις επιφυλάξεις και τις ενστάσεις μου για πολλά απ’ όσα συμβαίνουν σε αγωνιστικό επίπεδο. Αλλά σήμερα, δύο μέρες μετά, φαίνεται παράθυρο ελπίδας. Αρκεί βέβαια, αφ’ ενός η ΑΕΚ να εμφανιστεί κάποια στιγμή όπως πρέπει και αφ’ ετέρου, ο Λανουά να συμμαζέψει τα παιδιά που χαλούν κάθε εβδομάδα το μυαλό μας.
Θα ξεκινήσω αλλιώς σήμερα, γιατί την έχω περάσει ξανά αυτή τη διαδικασία. Εχεις τα εργαλεία να κάνουν τη δουλειά, ελέγχεις το μεγαλύτερο μέρος των ΜΜΕ ώστε να εμφανίζουν πως όλα είναι καλώς καμωμένα και εκείνοι που απομένουν να φωνάζουν, φαντάζουν σαν τους τρελούς του χωριού. Αλλά ξέρετε, όσο δύναμη και εάν έχουν τα αφηγήματα, θα νικήσουν μόνο αν μπουν στο μυαλό και στην κρίση μας. Οσο μπορεί ο καθένας, όσο βλέπει και δεν τυφλώνεται ή αυτομαστιγώνεται από άλλες καταστάσεις, οφείλει να φωνάζει γι’ αυτά που γίνονται.
Εποχές στυγνής παράγκας
Είναι πρωτοφανές, δεν το θυμάμαι ούτε στην εποχή της πρώτης, της στυγνής και αδίστακτης παράγκας, τέτοιο παρατεταμένο μαχαίρωμα σε τρεις αγωνιστικές. Η ΑΕΚ οδηγήθηκε σε ήττα στο Αγρίνιο, όπου είχε την εχθρική διαιτησία του Πουλικίδη, δεν της δόθηκαν δύο πέναλτι καθαρά και βέβαια υπήρξε σωρεία αποφάσεων που έδειχναν που θα πήγαινε το πράγμα. «Καπάκι», έρχεται το μαρς πέναλτι στον Γκαρσία στο ματς με τον ΠΑΟΚ, που δίνει πλεονέκτημα στην ομάδα της Θεσσαλονίκης σε ένα ματς λεπτών ισορροπιών.
Και την ώρα που ακόμα δεν έχεις ηρεμήσει απ’ όλα αυτά, ενόσω έχεις εκφράσει επίσημα και δημόσια τις αμφιβολίες για τον Τσιάρα, έρχεται το τρίτο χτύπημα. Τρία ξεκάθαρα πέναλτι (η ανατροπή του Πινέδα, το σπρώξιμο στον Οντουμπάτζο και το χέρι στη φάση με τον Πιερό). Πιθανότατα, θα υπάρχει σχετική οδηγία να μην πάρει η ΑΕΚ πέναλτι με κανένα θεό. Να πω την αλήθεια, μετά την κατακραυγή του Αγρινίου και της Φιλαδέλφειας, περίμενα κανένα πέναλτι μουφοειδές, ειδικά αν η ΑΕΚ είχε καθαρίσει το παιχνίδι. Ενδεχομένως να έπαιξε και αυτό τον ρόλο του.
Το δίδυμο που γεννά ανησυχία
Το δεδομένο πάντως είναι πως στην ΑΕΚ δεν δίνουν ούτε τον πυρετό τους. Υπάρχει σειρά από αδικίες και καταστάσεις οριακές. Με τον τρόπο που εξελίσσεται μάλιστα το πρωτάθλημα, όπου μετρά κάθε πόντος, αναλογιστείτε πως μόνο δύο πόντοι στα τρία προηγούμενα ματς, θα είχαν την ΑΕΚ ισόβαθμη με τον ΠΑΟΚ στο -1 από την κορυφή. Αρα, είναι αναγκαίο να βρει τρόπο ο ακριβοπληρωμένος Λανουά, να παίζεται το παιχνίδι στα ίσια και να μην υπάρχουν ακραίες καταστάσεις.
Να πω την αλήθεια, όσα διάβασα στις δηλώσεις του Γάλλου δεν με κάνουν ιδιαίτερα αισιόδοξο για τη συνέχεια. Την ώρα που (ορθά) προαναγγέλλει την τιμωρία του Τσέτσιλα για όσα μαγικά συνέβησαν στο Αγρίνιο, σφυρίζει αδιάφορα για τα παράπονα της ΑΕΚ. Και μάλιστα, στέλνει δίδυμο δυνατό (Σιδηρόπουλο διαιτητή και Φωτιά στο VAR) στο ματς κυπέλλου της Τετάρτης με τον Αρη. Θυμίζω, πως όταν επιχειρήθηκε να μπει ο Σιδηρόπουλος σε ΑΕΚ – Παναθηναϊκός, πήγαν να διαλύσουν τα πάντα.
Καλύτερη η ΑΕΚ
Με τη διαρρύθμιση που είχαν οι αγώνες αυτό το Σαββατοκύριακο, είχα την ευκαιρία να δω σχεδόν τα πάντα. Οσο ακραίο και εάν ακούγεται αυτήν τη στιγμή σε κάποιον φίλο της ΑΕΚ, είναι η πραγματικότητα. Κανείς εκ των ανταγωνιστών της για το πρωτάθλημα, δεν πείθει. Κανείς εκ των διεκδικητών, δεν έχει καταφέρει να φτάσει έστω σε αυτά τα χαμηλά στάνταρ που έχει φτάσει η ΑΕΚ. Και βέβαια, κανείς εκ των διεκδικητών, δεν μπορεί να έχει τόσο μεγάλες προσδοκίες, πως θα βελτιώσει την εικόνα του δίχως να περιμένει ενισχύσεις τον Γενάρη.
Το εύλογο ερώτημα είναι πότε θα έρθει η βελτίωση της ΑΕΚ και πότε θα εμφανιστεί στο γήπεδο ξανά μια ομάδα με ταυτότητα. Διότι, αυτήν την περίοδο η ΑΕΚ μοιάζει εν πολλοίς με ένα σύνολο ατάκτως ερριμμένων παικτών, που έχουν την ποιότητα και με αυτό κάνουν κάποια καλά πράγματα. Αλλά είναι φανερό, πως η ΑΕΚ πρέπει να κάνει πολλά, να φτιάξει περισσότερα και όλα αυτά να γίνουν άμεσα, καθώς δεν έχει καεί μόνο το «λίπος», αλλά και κομμάτι από τη σάρκα της.
Το βασικό ζήτημα στην ΑΕΚ είναι αυτό που σχεδόν άπαντες προσδοκούσαν να είναι το μεγάλο όπλο της. Στην Ενωση συμβαίνει το οξύμωρο, να υπάρχει τεράστια κουβέντα για την άμυνα και όμως, αυτή να είναι η καλύτερη του πρωταθλήματος. Δεν είναι μόνο πως δεν δέχεται εύκολα γκολ, αλλά πως και οι φάσεις που της δημιουργούν οι αντίπαλοι, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δηλαδή, με το που σταμάτησαν τα κωμικοτραγικά λάθη του καλοκαιριού, η ΑΕΚ βρήκε μια βάση για να στηριχθεί.
Η επίθεση που δεν βάζει γκολ και τα εύλογα ερωτήματα
Αν το καλοσκεφτεί μάλιστα κάποιος, από την επίθεση έχασε και την ευρωπαϊκή παρουσία. Διότι, ο καλοκαιρινός απολογισμός των γκολ στα τέσσερα παιχνίδια ήταν 10-6. Δέχτηκε πολλά γκολ από αντιπάλους της σειράς, αλλά και πάλι θα είχε αλλάξει τη μοίρα της εάν είχε σκοράρει ακόμα μια φορά έστω στη ρεβάνς με τη Νόα, ώστε να οδηγήσει το ματς στην παράταση και να πάρει εκεί την πρόκριση. Από τότε χτυπούσαν τα καμπανάκια.
Το κακό είναι πως ο χρόνος περνά και η κατάσταση χειροτερεύει. Σε εννιά ματς πρωταθλήματος, η ΑΕΚ έχει μόλις 12 γκολ. Δεν μπαίνω καν σε διαδικασία σύγκρισης τελικών φάσεων με αποτελεσματικότητα. Απλά καταθέτω, πως όσο η ΑΕΚ δεν έχει το εύκολο γκολ, περιμένει σχεδόν τα πάντα από τον Πιερό, δεν μπορεί να πάει μακριά. Εχει ένα γκολ στα τρία τελευταία παιχνίδια, τρία στα πέντε τελευταία και από αυτά τα δύο ο Πιερό.
Ο Πιερό είναι ένα θέμα, με τον συγκεκριμένο τρόπο που έχει στο παιχνίδι του. Αλλά στα δικά μου μάτια, το μείζον αφορά τη μεσαία γραμμή. Πως είναι δυνατόν η ΑΕΚ με Πινέδα, Λιούμπισιτς και Μάνταλο να μην «κεντά» στη θέση του κεντρικού χαφ. Πως είναι δυνατόν να έχει παροπλιστεί και να μη δίνει σημεία ζωής ο Γιόνσον; Πως είναι δυνατόν να υπάρχουν στο ρόστερ τέσσερα δεξιά χαφ και να παίζει εκεί ο Λαμέλα; Και πολλά ακόμα, αλλά αν απαντηθούν αυτά, έχω την πεποίθηση πως θα πάει πολύ καλύτερα άμεσα.
