Λέει όχι η ΑΕΚ στις προτάσεις για τον Λιβάι Γκαρσία που ξεπερνούν τα 20 εκατ. ευρώ. Πανηγυρίζουν οι πάντες σα να έγινε μεταγραφή. Το πώς κύλησε η σεζόν, έχει τη σημασία του. Γιατί μιλάμε για επαγγελματίες ανθρώπους και όχι παιχνίδι στο playstation να είσαι σίγουρος πως θα ανεβάσεις την αξία και τα στατιστικά του παίκτη σου.
Το παράδειγμα του στράικερ της Ένωσης, είναι χαρακτηριστικό. Τώρα το ζούμε σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό με τον Παναθηναϊκό και τον Φώτη Ιωαννίδη. Εδώ και εβδομάδες οι «πράσινοι» ζουν σε ρυθμό… χαράς επειδή λένε «όχι» σε προτάσεις που λαμβάνουν για τον διεθνή επιθετικό. Δε μιλάμε για απλά μεγάλες προτάσεις, αλλά για ιστορικά ποσά. Τα μεγαλύτερα που δόθηκαν ποτέ σε ελληνική ομάδα για πώληση παίκτη της.
Το «τριφύλλι» αρνείται πεισματικά, δείχνοντας ξεκάθαρα πως θέλει να κρατήσει τον ποδοσφαιριστή. Δικαίωμά του φυσικά και ως μέγεθος ο Παναθηναϊκός πρέπει να έχει τέτοια στάση σε κάποιες περιπτώσεις. Ειδικά οι «πράσινοι» που είχαν δύσκολα χρόνια οικονομικά κι έδιναν την εντύπωση πως είναι εύκολοι στο να πουν «ναι» για πώληση παίκτη τους. Δεν είναι μακριά οι εποχές που άλλα κλαμπ προσέφεραν… ψίχουλα, απλά για να γλιτώσει το «τριφύλλι» κάποια συμβόλαια.
Ο κύκλος αυτός έκλεισε, ο Παναθηναϊκός ισχυρός οικονομικά πλέον έχει αρνηθεί προτάσεις που φτάνουν τα 25 εκατ. ευρώ ή τα 23+3! Περιμένοντας απλά για να μπουν σε συζητήσεις, σχεδόν τα διπλάσια.
Εδώ λοιπόν φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα: Σε ποιο ακριβώς σημείο σταματά να είναι επίδειξη δυναμικής και διάθεσης να κρατήσεις έναν παίκτη η όλη διαδικασία, με αποτέλεσμα να γίνεται υπερβολή; Ο Φώτης Ιωαννίδης, έχει προοπτική. Είναι ένας ποδοσφαιριστής Έλληνας στα 24 του χρόνια, με απίστευτο ξεπέταγμα ειδικά την τελευταία διετία.
Η κάθε ομάδα μπορεί να ζητήσει όσα θέλει για κάθε παίκτη της. Ελεύθερη αγορά είναι το ποδόσφαιρο. Για να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση όμως, θα πρέπει να αντιστρέψουμε τους ρόλους.
Αν ο Φώτης Ιωαννίδης ονομαζόταν… Ιωαννιντόνα και καταγόταν απ’ την Αργεντινή ή Ιωαννίδιτς και καταγόταν απ’ τη Σερβία, με τα ίδια ακριβώς αγωνιστικά προσόντα, την ηλικία και το συνολικό «πακέτο» που διαθέτει, πόσα λεφτά θα θεωρούσαν οι Παναθηναϊκοί μια καλή τιμή για να αγοραστεί; Τα 25.000.000 ας πούμε, θα τους φαίνονταν πολλά ή ένα νορμάλ ποσό; Κι αν άκουγαν κιόλας πως η ομάδα που έχει τα δικαιώματά του δεν το συζητά σε αυτά τα νούμερα, θα σκέφτονταν «καλά κάνουν»;
Η ψυχολογία του κόσμου πάντα είναι κάτι μεταβλητό και εξαρτάται από τις επιτυχίες, τις μεταγραφές, τα πεπραγμένα του κλαμπ. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να επηρεάζει και αποφάσεις οι οποίες ίσως να αποδειχθούν άστοχες. Ο Παναθηναϊκός σε ενδεχόμενη πώληση του Ιωαννίδη, το θέμα είναι πώς θα επενδύσει τα χρήματα που θα πάρει. Ως ποσό, δεν υπάρχει συζήτηση πως είναι πέρα για πέρα αξιοπρεπέστατο, κάποιοι θα έλεγαν πως φτάνει και στην υπεραξία.
Μέσω αυτής της ιστορίας, είναι καλό λοιπόν οι ελληνικές ομάδες να μάθουν να πουλάνε ακριβά, χωρίς αυτό να σημαίνει άρνηση σε κάθε πρόταση. Κυρίως πρέπει να ξέρουν πώς θα αξιοποιήσουν τα έσοδα που θα έχουν από ενδεχόμενη τέτοια πώληση. Κάτι που μπορεί να προκύψει ακόμη και το τελευταίο τριήμερο των μεταγραφών.
Το παν λοιπόν, είναι να μάθουν οι ελληνικοί σύλλογοι να πουλάνε σωστά και ακριβά, αλλά ταυτόχρονα να έχουν και τα αντανακλαστικά μόλις αυτό συμβεί. Γνωρίζοντας που θα επενδύσουν και ποιος θα έρθει για να κάνει καλύτερη αγωνιστικά την ομάδα.
Σε καμία περίπτωση πάντως, η λογική του λέω όχι στα πάντα δεν είναι η σωστή. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με παίκτες φιλόδοξους οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα αρχίσουν να πιέζουν για να φύγουν στο εξωτερικό.
