1930 - Ουρουγουάη
Η πρώτη διοργάνωση φιλοξενείται στα γήπεδα της Ουρουγουάης, όπου μόλις 13 χώρες καταφέρνουν να δώσουν το παρόν. Οι οικοδεσπότες κατακτούν τελικά το τρόπαιο, κερδίζοντας με 4-2 την Αργεντινή στον τελικό, έχοντας ως μεγάλο πρωταγωνιστή της διοργάνωσης τον θρυλικό Γκιγέρμο Στάμπιλε, ο οποίος με 8 τέρματα είναι ο παίκτης που κάνει την διαφορά για την «σελέστε».
1934 - Ιταλία
Σε μία διοργάνωση που δεν είχε ομίλους, αλλά μόνο νοκ-άουτ παιχνίδια, οι Ιταλοί με γκολ του Σκιάβιο στην παράταση κατακτούν τον παγκόσμιο τίτλο, χάρη στο 2-1 επί της Τσεχοσλοβακίας. Στην διοργάνωση λάμπει το άστρο του Ραϊμούντο Όρσι (3 γκολ), αλλά και του θρυλικού Τζιουζέπε Μεάτσα, ο οποίος κατακτά το πρώτο από τα δύο παγκόσμια κύπελλα της καριέρας του
1938 - Γαλλία
Λίγο πριν την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Κυπέλλου και με τον ναζισμό να μυρίζει έντονα στην Ευρώπη, η Ιταλία φτάνει σε δεύτερη διαδοχική κατάκτηση στα γήπεδα της Γαλλίας. Με δύο γκολ του Σίλβιο Πιόλα η σκουάντρα ατζούρα επικρατεί με 4-2 της Ουγγαρίας στον τελικό, ωστόσο ο μεγάλος πρωταγωνιστής της διοργάνωσης είναι ο Βραζιλιάνος Λεονίντας, ίσως ο πρώτος μεγάλος βιρτουόζος του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ο οποίος με 7 γκολ μαγεύει τα πλήθη με την τεχνική του.
1950 - Βραζιλία
Σε μία διοργάνωση που είχε μόλις 22 παιχνίδια συνολικά, οι Βραζιλιάνοι εμφανίζουν μία κυρίαρχη ομάδα που χάρη στα 9 γκολ του Αντεμίρ δείχνει το βέβαιο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Ωστόσο, οι Ουρουγουανοί έχουν αντίθετη άποψη και στον τελικό του Μαρακανά έχουν αντίθετη άποψη. Ισοφαρίζουν με τον Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο και λίγο πριν το τέλος ο Αλσίντες Γκίτζια, γίνεται ο πρώτος παίκτης που σκοράρει σε κάθε ματς στην διοργάνωση και χαρίζει στην Ουρουγουάη έναν ιστορικό τίτλο..
1954 - Ελβετία
Η Δυτική Γερμανία κάνει το θαύμα της Βέρνης και λίγες ημέρες μετά την συντριβή της από την Ουγγαρία με 8-3, επικρατεί με 3-2 στον τελικό (αν και στο πρώτο δεκάλεπτο χάνει με 0-2) και με δύο γκολ του Χέλμουτ Ραν κατακτά το τρόπαιο. Ωστόσο, η διοργάνωση μένει στην ιστορία από το εκπληκτικό ποδόσφαιρο των Μαγυάρων. Ο καλπάζων συνταγματάρχης Φέρεντς Πούσκας ηγείται μιας τρομερής ομάδας έχοντας για παρέα τους Τσίμπορ, Χιντεγκούτι, Κότσις (11 γκολ στην διοργάνωση) στην καλύτερη Ουγγαρία όλων των εποχών, που όμως δεν έφτασε στο τρόπαιο.
1958 - Σουηδία
Με 13 γκολ ο Γάλλος Ζιστ Φοντέν σημειώνει ένα ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο στην ιστορία της διοργάνωσης. Στα γήπεδα της Σουηδίας τα γκολ πέφτουν σαν βροχή, με τους Χέμουτ Ραν (6), Άλαν Σίμονσεν (4) να γοητεύουν με τις εμφανίσεις τους. Η Βραζιλία έχει Ντιντί και Βαβά μπροστά, όμως ο 18χρονος Πελέ έρχεται σαν σίφουνας και τα παρασύρει όλα στο πέρασμα του. Με 6 γκολ εκ των οποίων τα δύο στον τελικό με την Σουηδία αφήνει άφωνο όλο τον πλανήτη και γράφει ιστορία…
1962 - Χιλή
Σε ένα πολύ σκληρό Μουντιάλ στα γήπεδα της Χιλής, οι ανατολικοί κάνουν σημαντικό θόρυβο. Ο Ούγγρος Φλόριαν Άλμπερτ βγαίνει πρώτος σκόρερ, μαζί με τον Σοβιετικό Βαλεντίν Ιβανόφ και τον Γιουγκοσλάβο Ντράζεν Γέρκοβιτς. Από την Τσεχοσλοβακία που πάει τελικό ξεχωρίζει ο Μάζοπουστ, όμως η Βραζιλία κατακτά το τρόπαιο χωρίς τον τραυματία Πελέ, χάρη στην δύναμη πυρός που της δίνει η φοβερή τριάδα μπροστά που αποτελείται από Αμαρίλντο, Βαβά και Γκαρίντσα.
1966 - Αγγλία
Στα αγγλικά γήπεδα το μαύρο διαμάντι που λέγεται Εουσέμπιο λάμπει εκτυφλωτικά με 9 γκολ, ενώ ο Φραντς Μπεκενμπάουερ οδηγεί σχεδόν μόνος του την Δυτική Γερμανία στον τελικό. Ο Πελέ τραυματίζεται νωρίς, ο Λεβ Γιασίν δεν αρκεί για να πάει την Σοβιετική Ένωση ως το τέλος και κάπως έτσι η κούπα πηγαίνει στην Αγγλία. Αν δεν υπήρχε το χατ-τρικ του Τζεφ Χαρστ στον τελικό με τα πάντσερ, τότε ο τίτλος του πολυτιμότερου πιθανότατα θα πήγαινε σε έναν εκ των Μπόμπι Μουρ ή Μπόμπι Τσάρλτον.
1970 - Μεξικό
Πιθανώς το ωραιότερο Μουντιάλ, όλων των εποχών. Ο Γκερντ Μίλερ με 10 γκολ σπάει όλα τα κοντέρ, ο Ζαϊρζίνιο σκοράρει σε όλα τα παιχνίδια της διοργάνωσης και ο Κουμπίγιας κάνει θόρυβο με το Περού. Η Αγγλία έχει Μπόμπι Μουρ, η Γερμανία Μπεκενμπάουερ, η Ιταλία Ρίβα, Ριβέρα, Μπονινσένια σε ένα Μουντιάλ με απίστευτο θέαμα. Η σελεσάο εμφανίζει σύνθεση με τέσσερα δεκάρια (Τοστάο, Ριβελίνο, Ζέρσον), όμως την παράσταση κλέβει ο ένας και μοναδικός Πελέ, ο οποίος κάνει τις καλύτερες εμφανίσεις της καριέρας του και με 4 γκολ υπογράφει την κατάκτηση του τροπαίου.
1974 - Δυτική Γερμανία
Οι Πολωνοί Λάτο, Ντέινα και Σάρμαχ πετυχαίνουν συνολικά 15 γκολ στην διοργάνωση, η μέτρια Βραζιλία έχει ως σταρ Ριβελίνο-Ζαϊρζίνιο, όμως την παράσταση κλέβει η Ολλανδία του Κρόιφ, με το total football και κύριους εκφραστές τους Ρεπ, Νέεσκενς, Ρένσεμπρινκ και Κρολ. Ωστόσο, η Δυτική Γερμανία βρίσκει τον τρόπο να εξουδετερώσει τους οράνιε και να πάρει το τρόπαιο, σε μία διοργάνωση όπου έλαμψε το άστρο του Μπράιτνερ, του Όφερατ, του Μπόνοφ, αλλά κυρίως του Γκερντ Μίλερ, ο οποίος με 4 καθοριστικά γκολ έγινε το πρόσωπο της διοργάνωσης.
1978 - Αργεντινή
Στα γήπεδα της Αργεντινής λάμπει το άστρο του Περουβιανού Κουμπίγιας και του Αυστριακού Κρανκλ, οι Βραζιλιάνοι εμφανίζουν τον Ζίκο, τον Ντιρσέσου και τον Ρομπέρτο Ντιναμίτε, η Πολωνία έχει μέσα Μπόνιεκ, Λάτο και η Ολλανδία δίχως Κρόιφ, φτάνει στον τελικό χάρη στα μαγικά του Ρέζενμπρινκ. Ωστόσο, η κούπα πάει στα χέρια των διοργανωτών που εμφανίζουν μία ομάδα που έχει ως σταρ τους Λούκε, Μπερτόνι, Αρντίλες, αλλά μεγάλη πριμαντόνα τον Μάριο Κέμπες, ο οποίος με 6 γκολ σφραγίζει την διοργάνωση.
1982 - Ισπανία
Η Βραζιλία παρουσιάζει μία dream team με Ζίκο, Σόκρατες, Έντερ, Φαλκάο, Ζούνιορ στα χαφ, η Γαλλία έχει ανάλογα συγκλονιστικό κέντρο με Πλατινί, Ζιρές, Ροστό, Τιγκανά, ο Μαραντόνα εμφανίζεται δειλά-δειλά, ο Μπόνιεκ οδηγεί την Πολωνία ως την τρίτη θέση, όμως αυτή είναι η διοργάνωση του Πάολο Ρόσι. Με 6 γκολ στα νοκ-άουτ, ο Ιταλός στράικερ δίνει μόνος του στην σκουάντρα ατζούρα το τρόπαιο, παρότι στον όμιλο είχε τρεις ισοπαλίες σε ισάριθμα παιχνίδια.
1986 - Μεξικό
Είναι ίσως το τελευταίο Μουντιάλ των τόσο μεγάλων προσωπικοτήτων, κάθε ομάδα έχει έναν πολύ μεγάλο σταρ. Είναι το παγκόσμιο κύπελλο του Σίφο, του Πλατινί, του Μπουντραγκένιο, του Έλκιερ, του Λίνεκερ, του Σόκρατες, του Ντέταρι, του Φραντσέσκολι, του Μπελάνοφ. Ωστόσο, είναι το απόλυτο Μουντιάλ του ένα και μοναδικού Ντιέγκο Μαραντόνα. Αυτά που έκανε στην φάση των νοκ-άουτ διαδοχικά απέναντι σε Αγγλία, Βέλγιο, Δυτική Γερμανία, πιθανότατα δεν έχουν γίνει από κανέναν άλλον ποδοσφαιριστή στην ιστορία του αθλήματος. Το απόλυτο one man show…
1990
Είναι το Μουντιάλ του Ροζέ Μιλά και των αδάμαστων λιονταριών από το Καμερούν, του Γκάρι Λίνεκερ και των Άγγλων που φτάνουν ως τον μικρό τελικό, του Τότο Σκιλάτσι, που έρχεται από το πουθενά και βγαίνει πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, το Μουντιάλ του Ντιέγκο Μαραντόνα και του Σέρτζιο Γκοϊκοετσέα που φτάνουν μία μέτρια Αργεντινή ως τον τελικό, όμως είναι κυρίως το Μουντιάλ των πάντσερ. Με τον Λόταρ Ματέους να λάμπει εκτυφλωτικά, οι Γερμανοί κάνουν επίδειξη δύναμης και φτάνουν στην κατάκτηση του τροπαίου χάρη στο γκολ με πέναλτι του Αντρέας Μπρέμε στον τελικό με την Αργεντινή.
1994 - ΗΠΑ
Το Μουντιάλ του 1994 μοιάζει ένα έναν μικρό θρίαμβο των Βαλκανίων. Η Βουλγαρία του Στόιτσκοφ και η Ρουμανία του Χάτζι κάνουν ιστορικές πορείες, ενώ η Σουηδία του Μπρολίν και του Νταλίν φτάνει ως την τρίτη θέση. Ο συγκλονιστικός Ρομπέρτο Μπάτζιο παίρνει την Ιταλία από το χέρι και την φτάνει ως τον τελικό, όμως αστοχεί στο τελευταίο πέναλτι και κάπως έτσι, οι απόλυτοι πρωταγωνιστές γίνονται το δίδυμο Ρομάριο - Μπεμπέτο που με 8 γκολ αθροιστικά οδήγησαν την «σελεσάο» στην κατάκτηση του τροπαίου.
1998 - Γαλλία
Στα γήπεδα της Γαλλίας λάμπει για πρώτη φορά το άστρο της Κροατίας του Νταβόρ Σούκερ (πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης) και της παρέας τους που φτάνουν μία ανάσα από τον τελικό. Η Βραζιλία είναι -ως συνήθως- γεμάτη από λαμπερούς σταρ (Ριβάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος, Μπεμπέτο, Ρονάλντο), όμως το δράμα με την συμμετοχή του «φαινομένου» στον τελικό θα αποτελεί αιώνιο ερωτηματικό. Η εκπληκτική Ολλανδία που είναι η εξέλιξη των μωρών του Φαν Χάαλ στον Άγιαξ φτάνει ένα πέναλτι μακριά από τον τελικό, με την διοργάνωση να καταλήγει για πρώτη φορά στα γαλλικά χέρια του Ζιντάν, του Ανρί, του Ντεσάν, του Μπλαν, του Μπαρτέζ και της υπόλοιπης γαλλικής συμμορίας.
2002 - Νότια Κορέα / Ιαπωνία
Ο Όλιβερ Καν σχεδόν μόνος του οδήγησε μία πολύ μέτρια Εθνική Γερμανίας ως τον τελικό, ο Μίροσλαβ Κλόζε πήρε ως συνήθως τον τίτλο του πρώτου σκόρερ, ήταν μία διοργάνωση που ο κόσμος έμαθε τους Νοτιοκορεάτες πολεμιστές του Γκους Χίντινκ και στην οποία οι Τούρκοι του Ρουστού, του Χασάν Σας, του Ιλχάν και του Σουκούρ έφτασαν μέχρι την τρίτη θέση. Ωστόσο, πάνω από όλα ήταν το Μουντιάλ των λαμπερών σταρ της Βραζιλίας. Με Ριβάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος, Ροναλντίνιο, Καφού, αλλά κυρίως Ρονάλντο στα καλά τους, η σελεσάο ήταν ένα αριστούργημα, με το «φαινόμενο» να σκοράρει δις στον τελικό και να γίνεται ο απόλυτος πρωταγωνιστής της διοργάνωσης.
2006 - Γερμανία
Ήταν το Μουντιάλ της ιταλικής ποδοσφαιρικής τακτικής. Το Μουντιάλ του Μπουφόν, του Καναβάρο, του Ματεράτσι. Συνάμα όμως ήταν και του Μουντιάλ του Πίρλο, του Ντελ Πιέρο, του Τότι και του Μαρσέλο Λίπι. Ο Μίροσλαβ Κλόζε -ως συνήθως βγήκε πρώτος σκόρερ- ο Λουίς Φίγκο οδήγησε την Πορτογαλία ως τα ημιτελικά, όμως αυτή ήταν η διοργάνωση του Τιερί Ανρί και του Ζινεντίν Ζιντάν (κυρίως). Ο Ζιζού επέστρεψε στους «τρικολόρ» για μία τελευταία παράταση και με συγκλονιστικές εμφανίσεις οδήγησε την Γαλλία ως τον τελικό, όπου έκανε τα πάντα. Ισοφάρισε με πέναλτι, αποβλήθηκε για την κουτουλιά στον Ματεράτσι και έμεινε στην παγκόσμια αθανασία με τον πιο απροσδόκητο τρόπο.
2010 - Νότιος Αφρική
Χάρη στο συγκλονιστικό του τουρνουά ο Γουέσλι Σνάιντερ μαζί με τον Άριεν Ρόμπεν έφτασαν την Ολλανδία μέχρι τον τελικό, ο Λουίς Σουάρες και ο Ντιέγκο Φορλάν (πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης) έβγαλαν την Ουρουγουάη στους δρόμους, ωστόσο η διοργάνωση της Νοτίου Αφρικής είχε την σφραγίδα του ισπανικού tiki-taka. O San Iker Κασίγιας με τις αποκρούσεις του ήταν καθοριστικός στην κατάκτηση του τροπαίου, Πουγιόλ και Σέρχιο Ράμος άφησαν το αποτύπωμα τους, ο Νταβίντ Βίγια πέτυχε καθοριστικά γκολ, όμως αυτό ήταν το Μουντιάλ του Τσάβι και του Ινιέστα. Του Ινιέστα και του Τσάβι. Άλλωστε, ότι έκαναν το έκαναν μαζί. Δύο σώματα σε μία ψυχή…
2014 - Βραζιλία
Ο στρατηγός Λιονέλ Μέσι, με λοχαγούς Ντι Μαρία, Μαστσεράνο και Ιγκουαΐν έφτασε την Αργεντινή ως τον τελικό, όμως εκεί αποδείχθηκε ότι είναι γήινος. Ο Φαν Πέρσι έβαλε το γκολ της διοργάνωσης, ο Χάμες Ροντρίγκες πήρε το Χρυσό Παπούτσι, ο Νεϊμάρ ήταν ηγετικός μέχρι να τραυματιστεί και να αφήσει την Βραζιλία ορφανή, όμως η διοργάνωση είχε το αποτύπωμα μιας γερμανικής μηχανής. Ο Μάνουελ Νόιερ δίδαξε για μία ακόμα φορά πως παίζεται η θέση του τερματοφύλακα λίμπερο, ο Μάριο Γκέτσε χάρισε με γκολ στον τελικό ένα ολόκληρο Παγκόσμιο Κύπελλο, όμως ο all-around παίκτης που έβαλε παντού την σφραγίδα του ήταν ο βιονικός Τόμας Μίλερ (5 γκολ / 3 ασίστ), που έκανε τα πάντα να μοιάζουν πανεύκολα στο γήπεδο.
2018 - Ρωσία
Ναι, ήταν το Μουντιάλ που ο κόσμος κατάλαβε ότι ο Κιλιάν Μπαπέ θα γίνει ο φυσικός διάδοχος του Λιονέλ Μέσι και του Κριστιάνο Ρονάλντο. Ήταν το Μουντιάλ που ο Χάρι Κέιν πήρε το Χρυσό Παπούτσι. Ήταν το Μουντιάλ που ο Αντουάν Γκριεζμάν (4 γκολ / 2 ασίστ) έκανε τα πάντα και ο Ν’ Γκολό Καντέ έτρεχε για 11. Ήταν το Μουντιάλ που ο Τιμπό Κουρτουά θύμιζε… χταπόδι. Πάνω από όλα όμως ήταν το Μουντιάλ του Λούκα Μόντριτς. Στα 33 του ο «Κροάτης Κρόιφ» έκανε το τουρνουά της ζωής του, οδήγησε την Κροατία μέχρι τον τελικό και με τις απίστευτες εμφανίσεις του ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης, παρότι η «χρβάτσκα» δεν κατέκτησε το τρόπαιο.
