Ο ασημένιος παραολυμπιονίκης στο Τόκιο, με 49 συνολικά διεθνή μετάλλια (21 χρυσά, 12 ασημένια, 16 χάλκινα), έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στον παγκόσμιο αθλητισμό.
Με πέντε συμμετοχές σε προηγούμενους Παραολυμπιακούς Αγώνες και έξι μετάλλια (ένα χρυσό, 3 ασημένια και 2 χάλκινα), έχει αποδείξει την αφοσίωσή του στο άθλημα. Στο Ρίο το 2016, ως σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας, έκανε την Ελλάδα περήφανη.
Επιπλέον, η εκλογή του στην επιτροπή αθλητών της IPC (Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή) τον καθιστά τον πρώτο Έλληνα με αυτό τον τίτλο.
Ο Πολυχρονίδης μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις και τις εμπειρίες του από τη μακρά παρουσία του στους Παραολυμπιακούς Αγώνες και τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει από αυτές τις σημαντικές αθλητικές διοργανώσεις.
«Οι πρώτες σκέψεις πριν από το Παρίσι είναι αποκλειστικά για την διαχείριση του άγχους. Ένα άγχος το οποίο είναι για το αποτέλεσμα του αγώνα. Τέσσερα χρόνια προετοιμασίας, τέσσερα χρόνια θυσίες για τους αγώνες αυτούς. Είναι απαραίτητο να αγωνιστώ δυνατά για να μπορέσω να κερδίσω ένα μετάλλιο. Οι αντίπαλοι είναι πολύ δυνατοί και πρέπει να πετύχω την μέγιστη απόδοση για να καταφέρω να κερδίσω τους αγώνες», είπε αρχικά ο Πολυχρονίδης, που βρίσκεται στο Παρίσι με τη σύζυγο και αθλήτρια-συνοδό του Κατερίνα Πατρώνη.
Ποιες είναι οι διαφορές με τις προηγούμενες Ολυμπιάδες και τι έχει αλλάξει μέσα σε αυτά τα 4 χρόνια; «Οι Παραολυμπιακοί αγώνες είναι μία τεράστια διοργάνωση μέσα στην οποία αγωνίζονται αθλητές από όλο τον κόσμο με διαφορετικές αναπηρίες. Είναι μία μικρογραφία του κόσμου που μαζεύεται σε μία πόλη για 20 μέρες. Η κάθε πόλη δίνει το δικό της χαρακτήρα και την δική της γεύση στους αγώνες. Από τους έξι Παραολυμπιακούς αγώνες που έχω συμμετάσχει, μπορώ να διακρίνω την ασιατική κουλτούρα στο Πεκίνο το 2008 και στο Τόκιο το 2021, το λατινοαμερικάνικο πάθος στο Ρίο το 2016, την ριζοσπαστική προβολή υπέρ της αναπηρίας και της ανάδειξης των αθλητών ως ήρωες στο Λονδίνο το 2012 και την προσπάθεια περιβαλλοντικής συνείδησης τώρα στο Παρίσι. Ασφαλώς άφησα για το τέλος την αγαπημένη μας Αθήνα το 2004, που θα μου μείνει αξέχαστη για πάντα!».
Στη συνέχεια μας μίλησε για την προετοιμασία του και του στόχους του στο Παρίσι: «Η προετοιμασία μας είναι καθημερινή και πολύωρη. Έχουμε πολλές διοργανώσεις κάθε χρόνο, οπότε δεν σταματάει σχεδόν ποτέ. Ξεκουραζόμαστε για λίγες μέρες μόνο, για να αναπληρώσουμε δυνάμεις. Από το 2006 στόχος μου πάντα είναι μόνο η νίκη. Αυτό σημαίνει ότι πάντα ο στόχος είναι το χρυσό μετάλλιο. Ωστόσο, επειδή υπάρχουν πολλοί αντίπαλοι και είναι πολύ δυνατοί, είμαι ρεαλιστής και γνωρίζω ότι ένα μετάλλιο ανεξαρτήτου χρώματος αποτελεί τεράστια επιτυχία».
Υπάρχει επιπλέον πίεση λόγω των προηγούμενων επιτυχιών σας; «Το να ανέβεις στην κορυφή του κόσμου σε αυτό που κάνεις είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το να διατηρηθείς στην κορυφή είναι σαν να πολλαπλασιάζεις την δυσκολία αυτή με τις φορές που είσαι στην κορυφή. Οι αντίπαλοι μαθαίνουν τον τρόπο παιχνιδιού σου και την τακτική σου, οπότε πρέπει κάθε φορά να μπορείς να καινοτομείς για να μπορείς να είσαι ανταγωνιστικός. Για τους αντιπάλους, είσαι αυτός που θέλουν να νικήσουν, για τον κόσμο, είσαι από αυτούς που περιμένουν να φέρεις το μετάλλιο. Για τον εαυτό σου, είσαι αυτός που μπαίνει σε ένα παιχνίδι με 6 μπάλες, όσες έχει και ο αντίπαλος και πρέπει να αποδείξεις την αξία σου μέσα στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να υπάρχει τίποτα στο χθες».
Μεγάλωσε το κίνητρο σας η γέννηση του παιδιού σας; «Η γέννηση της κόρης μου της Βαλεντίνας είναι από τα πιο σπουδαία γεγονότα της ζωής μου, όπως και ο γάμος μου με την Κατερίνα. Για να είμαι ειλικρινής, βραχυπρόθεσμα το κίνητρο μου δεν έχει μεγαλώσει, γιατί ήταν ήδη τερματισμένο για εμένα. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, έχει μεγαλώσει το κίνητρό μου να διατηρηθώ στο άθλημα και στην κορυφή, καθώς θέλω να αγωνιστώ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2036 με την κόρη μου ως αθλήτρια συνοδό και να κερδίσω μαζί της ένα μετάλλιο!».
Πως είναι τα πράγματα στο Ολυμπιακό Χωριό; «Το Ολυμπιακό χωριό είναι μία μοναδική εμπειρία, καθώς νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μία μικρογραφία του κόσμου, σε ένα μικρό μέρος με ανθρώπους από κάθε χώρα της γης, τους οποίους τους έχεις δίπλα σου, μπορείς να μιλήσεις μαζί τους και γνωρίζεις ότι και αυτοί μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα χαράς, ενθουσιασμού και άγχους για τους αγώνες. Επίσης, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες βλέπεις αθλητές με διαφορετικές αναπηρίες, να έχουν ξεπεράσει τα εμπόδια της αναπηρίας και να αποδεικνύουν σε καθημερινή βάση την ισότητα, την ικανότητα και την παραγωγικότητα του ανθρώπου όταν αυτός θέλει και έχει τις συνθήκες για να ζήσει ισότιμα».
Υπάρχει το Λος Άντζελες στο μυαλό σας μετά το Παρίσι; «Το Λος Άντζελες ασφαλώς υπάρχει στον προγραμματισμό, και είναι πλέον και πολύ κοντά. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στους πιο σημαντικούς αγώνες της τετραετίας, τους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, και ουσιαστικά δεν επιτρέπεται να σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από τους αγώνες αυτούς».
Πόσο εύκολο είναι να προπονείστε σε ένα άθλημα που δεν είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα; «Δυστυχώς, όταν ένα άθλημα δεν είναι γνωστό, πρέπει να εξηγείς και να παλεύεις για τα πάντα. Αυτά που αλλιώς θεωρούνται αυτονόητα και βρίσκονται λύσεις εύκολα, σε εμάς γίνονται με δυσκολία. Ευτυχώς για την προετοιμασία μου, έχω χορηγούς την Allianz και την Alpha Bank που είναι δίπλα μου για πολλά χρόνια και υποστηρικτές την ΔΕΔΔΗΕ, την Ανάπλαση και τον Β. Δήμου για τις φυσιοθεραπείες μου, και τον Δήμο Περιστερίου για να μπορώ να κάνω πολύωρες καθημερινές προπονήσεις».
