Οι πύλες του ΟΑΚΑ ανοίγουν απόψε και το βιβλίο αυτού του τόπου περιμένει να γράψει μια ολόχρυση σελίδα στην πλούσια ιστορία του. Το βράδυ της Τετάρτης η συγκίνηση ήταν έκδηλη στο Gala που άνοιξε ουσιαστικά την αυλαία του τουρνουά των μεγάλων (είχε προηγηθεί αυτό των μικρών στη Λεωφόρο) με τον τεράστιο Παύλο Γιαννακόπουλο να ενώνει ακόμη και τώρα κάποια κομμάτια που είχαν σπάσει για λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε για μια φορά ακόμη (ίσως είναι μάταιο να το ξανακάνουμε και στο μέλλον).
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έκανε αυτό ακριβώς που πρέσβευε ο πατέρας του. Ένα κάλεσμα σε μεγάλες μορφές και προσωπικότητες του αθλήματος που αναδεικνύει ακόμη μια φορά τη ξεχωριστή προσέγγιση της οικογένειας στο μπάσκετ. Η καρδιά του ευρωπαϊκού μπάσκετ χτυπάει στο ΟΑΚΑ γιατί ο Παναθηναϊκός μοιάζει να είναι ένα από τα πιο ζωτικά όργανα (αν όχι το σημαντικότερο) αυτού. Οι εικόνες με τις σφιχτές αγκαλιές με τον Μιζράχι, τον Ζοτς, τον Μπερτομέου είναι αυτό που ήταν πάντα ο Παύλος Γιαννακόπουλος ο οποίος λάτρεψε τον Σύλλογο, το άθλημα αλλά δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να αφήσει κάποιον να αδικήσει το «παιδί» του.
Το «πάγωμα» των ποινών επίσης δεν είναι μια «νίκη» είναι απλά μια μορφή δικαίωσης από τη μία και καλής θέλησης από την άλλη. Μια νέα αφετηρία ξεπροβάλλει λοιπόν, ωστόσο, για αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να μιλάμε καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Για την ώρα περιμένουμε με βουρκωμένα μάτια τη στιγμή που το λάβαρο θ' ανέβει στην οροφή του ΟΑΚΑ. Σε μια Αθήνα που ο ουρανός της ραγίζει από το πρωί αλλά ο ...Θεός της ενώνει πολλά κομμάτια.
ΥΓ: «Δεν θα ξεχάσω τι μου χάρισε ποτέ μου γι' αυτό και εγώ θα τραγουδώ».
ΥΓ2: Όλοι ΟΑΚΑ για τη στιγμή της ζωής μας.
