Το SDNA άνοιξε τον χορό με τους καλύτερους των τελευταίων 20 χρόνων» κι επειδή τα... παιχνιδάκια των αναμνήσεων σε εποχές καραντίνας έχουν το ενδιαφέρον τους, είπα να καταγράψω το δικό μου Τοπ-5 της τελευταίας 20ετίας, εξηγώντας παράλληλα τις επιλογές. Κάθε διαφωνία δεκτή, κάθε ένσταση θα εξεταστεί. Να ξεκαθαρίσω πως το Τοπ-5 μου δεν έχει κριτήριο (μόνο) την ποιότητα του ρόστερ. Είναι ένα «πάντρεμα» αναμνήσεων, πορείας μέχρι την κορυφή, βαθμός σημαντικότητας για το μέλλον του Παναθηναϊκού και φυσικά ποιότητας μπάσκετ που είδαμε στο παρκέ. Και' σ' αυτά τα πράγματα ξέρετε δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια. Ο καθένας όπως το βλέπει... Πάμε λοιπόν...
Νο5: Πιθανώς να αδικώ την ομάδα του 2011, αλλά δεν θα άλλαζα την σειρά που θα δείτε παρακάτω. Η ομάδα του '11 δεν καθιερώθηκε τόσο όταν νίκησε τη Μακάμπι στον τελικό, αλλά όταν πέταξε έξω από το φάιναλ φορ την πρωταθλήτρια Ευρώπης Μπαρτσελόνα και μάλιστα με μειονέκτημα έδρας. Αυτή η ομάδα είχε ένα κοινό χαρακτηριστικό με του 2002: Το αδιανόητο refuse to lose. Ο Ομπράντοβιτς εκείνη τη χρονιά πάτησε στην παλιοσειρά, πάτησε στους... μάγκες με τα αστέρια στο πέτο που ήξερε ότι θα τον πάνε μέχρι το τέλος της διαδρομής. Διαμαντίδης, Τσαρτσαρής, Μπατίστ, Φώτσης, Ντρου και δίπλα τους οι Σάτο (στα καλά του...), Βουγιούκας, Καϊμακόγλου και το.. νεούδι «Καλάθης» που ήταν το κλειδί των αγώνων με την Μπαρτσελόνα, με την περιβόητη άμυνα «1-4» στον Ναβάρο! Εκείνος ο Παναθηναϊκός έκανε τη δουλειά μέχρι να φτάσει στο φάιναλ φορ. Οταν έφτασε θεωρούνταν σχεδόν το απόλυτο φαβορί για να το κατακτήσει.
Νο4: Το αστέρι στη Θεσσαλονίκη ήταν αυτό που υποχρέωσε σε ένα «σουτ τωρα!». Ειχε προηγηθεί μέσα στη σεζόν ο καβγάς του Ομπράντοβιτς με τον Αλβέρτη, υπήρχε πάντα μια ανησυχία στον κόσμο για το αν ο Ζοτς ήταν πράγματι ο κατάλληλος και το πρώτο που θα έπρεπε να κάνει ο Παναθηναϊκός και ο Ομπράντοβιτς ήταν να... νικήσουν! Να νικήσουν πρώτα και πάνω απ' όλα για να φύγουν τα όποια «φαντάσματα», να υπάρξει πίστωση χρόνου και να φτιάξει Ζέλικο την ομάδα που ήθελε με τα εκατομμύρια των Γιαννακόπουλων. Η ομάδα του 2000 χτίστηκε για να πάρει την Κούπα και την πήρε σχετικά εύκολα. Το βάθος εκείνο του Παναθηναϊκού ήταν πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της εποχής. Είχε μια τριάδα... γκανγκστερ που... σκότωναν για τη νίκη (Τζεντίλε, Μποντιρόγκα, Ρεμπρατσα), είχε τον καλύτερο γκαρντ στην Ευρώπη (Κάτας), είχε τον καλύτερο νέο παίκτη εκείνη την εποχή στο ελληνικό μπάσκετ (Φώτσης), τον αρχηγό Φραγκίσκο Αλβέρτη και τρία - τέσσερα σπουδαία «εργαλεία» που τώρα θα έπαιζαν βασικοί σε ομάδες της Ευρωλίγκας. Από τον Ρότζερς και τον Μπερκ μέχρι τον Κοχ και τον Καλαϊτζή. Αυτή η ομάδα άνοιξε τον δρόμο της πίστης και της εμπιστοσύνης για να ακολουθήσουν οι... καλές Κούπες.
Νο3: Αν υπήρχε ένα ρόστερ του Παναθηναϊκού που θα μπορούσε να πάει απέναντι σ' αυτό του 2009, ήταν η ομάδα του 2007. Αν μάλιστα είχαν βγει οι επιλογές του Ντελκ και του Γιαβτόκας, δύο συμβόλαια που εκείνη την περίοδο κόστισαν περίπου 5 εκατομμύρια δολάρια, τώρα θα μπορούσαμε να συζητήσουμε αν το ρόστερ του '07 ή του '09 ήταν καλύτερο. Ο τίτλος του 2007 ίσως ήταν ο πιο δύσκολος απ' όσους πήρε ο Παναθηναικός στην εποχή της Αυτοκρατορίας. Είχε απέναντί του μια ΟΜΑΔΑΡΑ, μια ΤΣΣΚΑ που έπαιξε μπροστά σε 20.000 κόσμο και θα μπορούσε κάλλιστα να έχει κερδίσει το παιχνίδι. Εκείνος ο Παναθηναϊκός θεωρώ πως ήταν ο πιο... ευφυής Παναθηναϊκός που παρουσιάστηκε στην 20ετία. Είχε στο παρκέ τέσσερα μεγάλα «μυαλά», έναν σε κάθε θέση: Τον Βούγιανιτς στον «άσο», τον Μπετσίροβιτς στο «2», τον Σισκάουσκας στο «3» και τον υπερπαίκτη Τομάσεβιτς στο «5». Προσθέστε σ' αυτούς τον Διαμαντίδη, τον Μπατίστ, τον Τσαρτσαρή, τον Αλβέρτη, τον Ντικούδη κι έχετε ήδη ένα ρόστερ που μέχρι το 2009 δεν είχε υπάρξει. Εκείνος ο Παναθηναϊκός πήρε την Κούπα με το μυαλό του και θεωρώ πως εκείνη η χρονιά είναι η μεγαλύτερη επιτυχία στην «πράσινη» καριέρα του Ομπράντοβιτς. Οχι γιατί το πήρε, αλλά επειδή κατάφερε να το πάρει χωρίς τους Ντελκ και Γιαβτόκας, τα δύο πανάκριβα συμβόλαια του καλοκαιριού. Και το πήρε, όχι ψάχνοντας να τους αντικαταστησει με άλλους από την αγορά, αλλά αναδεικνύοντας τους υπόλοιπους.
Νο2: Αν δεν υπήρχε το Βερολίνο, την ομάδα του 2002 που το σήκωσε στη Μπολόνια θα την τοποθετούσα με ευκολία στο Νο1. Δεν ήταν τόσο η ποιότητα του ρόστερ που την έκανε να διαφέρει, ήταν ο τσαμπουκάς και το refuse to lose που είχε. Ανέκαθεν οι ομάδες του Ομπράντοβιτς στην εποχή της Αυτοκρατορίας είχαν το ένστικτο του «αρνούμαι να χάσω», αλλά το συγκεκριμένο «καλούπι» ξεχώριζε. Μ' έναν ηγέτη - παικταρά στο παρκέ (Μποντιρόγκα) που έπαιρνε δύναμη από τις αποδοκιμασίες της εξέδρας, έναν ψυχρό εκτελεστή στην περιφέρεια (Κουτλουάι), έναν υποτιμημένο εκείνη τη χρονιά ψηλό που ήξερε πολλά καντάρια μπάσκετ (Λάζαρος), ένα «4άρι» (Ρότζερς) που έφυγε από τον Ολυμπιακό για να «κουμπώσει» ιδανικά στο μοντέλο του Παναθηναϊκού κι ένα «5άρι» (Μίντλετον) που έμοιαζε με ρόμποκοπ. Εκείνη τη χρονιά, ο Ομπράντοβιτς είχε πολλά «εργαλεία» στα χέρια του (Αλβέρτης, Σάντσες, Καλαϊτζής), αλλά τη διαφορά στη Μπολόνια δεν την έκανε η ποιότητα, την έκανε ο χαρακτήρας.
Νο1: Ας μη δούμε ποιοι έπαιζαν πεντάδα, ας δούμε αυτούς που ήταν αναπληρωματικοί. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον τελικό του Βερολίνου. Εχουμε και λέμε: Διαμαντίδης, Γιασικεβίτσιους, Μπατίστ και Τσαρτσαρής... πάγκο! Δηλαδή, η πιο επιτυχημένη τετράδα στην Ιστορία του μπασκετικού Παναθηναϊκού, ξεκίνησε τον τελικό με την ΤΣΣΚΑ, βλέποντας το παιχνίδι από την άκρη του πάγκου. Βασικοί; Σπανούλης, Ντρου, Περπέρογλου, Φώτσης και Πέκοβιτς. Προφανώς δεν συζητάμε για το αν αυτός ο Παναθηναϊκός ήταν ο πληρέστερος και καλύτερος στην Ιστορία του. Προσωπικά την κατατάσσω στην κατηγορία των ομάδων που θεωρούνται μύθοι, ομάδες δηλαδή που αποκλείεται να ξαναδούμε στο παρκέ. Εκείνος ο Παναθηναϊκός ήταν μακράν ο ακριβότερος και μακράν ο πιο ποιοτικός στην Ιστορία του συλλόγου.
