Μερικές φορές ο αντίπαλος σου λέει «διάλεξε με ποιον τρόπο θέλεις να πεθάνεις» και σ΄αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να είσαι έτοιμος να δώσεις μία πειστική απάντηση. Η Ρεάλ δεν είναι από τις ομάδες που σου δίνουν χρόνο να σκεφτείς, δεν είναι καν από τις ομάδες που σου επιτρέπουν να αποφασίσεις εσύ με ποιον τρόπο θα την κοιτάξεις στα μάτια. Είναι τέτοια η εμπειρία της, τόσο το ταλέντο της που θέτει τους κανόνες εξ αρχής και μόνο αν αντιπαραβάλεις μυαλό έχεις μια δόση τύχης να αντισταθείς.
Για να μην ξεγελιόμαστε, ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι φτιάχτηκε για να βάζει 90 πόντους. Πανηγυρίζαμε τα καλοκαίρια που ο Φριντέτ τα έβαζε από τα 9 μέτρα, λέγαμε «ουαου» όταν τα φιλικά τελείωναν με σκορ 110-90, αλλά όφειλαν άπαντες να γνωρίζουν πως στο σύγχρονο μπάσκετ δεν κερδίζεις αυτός που βάζει τα περισσότερα, αλλά αυτός που τρώει τα λιγότερα. Απόδειξη; Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός και η Χίμκι διαθέτουν τις δύο πιο παραγωγικές επιθέσεις στην Ευρωλίγκα. Ε, και; Η ελληνική ομάδα είναι στην 6η θέση, οι Ρώσοι στην 7η και κάπου εκεί θα παραμείνουν όσο βασίζονται στο πόσα θα βάλουν.
Να δεχτώ ότι πράγματι ο Παναθηναϊκός έχει το ταλέντο για να βάζει 90 πόντους σε κάθε παιχνίδι. Υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι ο Παναθηναϊκός του ενός χρόνου μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα, σ’ αυτή τη λογική, με ομάδες σαν τη Ρεάλ που κάνουν την ίδια δουλειά εδώ και μια πενταετία; Υπάρχει λογικός άνθρωπος που πιστεύει ότι ο Παναθηναϊκός του επιθετικού ταλέντου, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τις ομάδες της πρώτης πεντάδας, αν παρουσιάζεται στο παρκέ με σκοπό να βάλει 100 πόντους;
Τα παιχνίδια σαν αυτό με τη Ρεάλ έχεις έναν και μοναδικό τρόπο για να τα διεκδικήσεις: Να παίξεις μπασκετικό ξύλο, να κατεβάσεις τον αντίπαλο στους 75-80 πόντους και με τη βοήθεια της έδρας να επιδιώξεις την υπέρβαση στο επιθετικό κομμάτι. Αυτά τα παιχνίδια δεν τα κερδίζεις με την επίθεση, τα κερδίζεις με την άμυνα και κάτι τέτοια παιχνίδια επιβεβαιώνουν πως το περασμένο καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός «χτίστηκε» για να βάζει 100 κι όχι για να μη δέχεται 100.
Ο Πιτίνο είπε κάτι σωστό στη συνέντευξη Τύπου, αν και τη μεγάλη αλήθεια την παραδέχτηκε στο ημίχρονο του αγώνα, όταν ανέφερε για τους ψηλούς και το... ρολάρισμα του Πάσχα. Προτού κάνει κίνηση ενίσχυσης στο ρόστερ, θα πρέπει να βελτιώσει αυτά που πράγματι μπορεί να βελτιώσει. Αλλωστε, αν δεν γίνει αυτό, ακόμη και η ενίσχυση θα πάει στράφι, καθώς το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν εντοπίζεται πια μόνο σε μία θέση. Υπήρχε που υπήρχε εξ αρχής η «τρύπα» στο «5», όσο περνάει ο καιρός «πονάει» περισσότερο η ανυπαρξία του Τζόνσον, «χτυπάει» όλο και πιο πολύ το γεγονός ότι οι «πράσινοι» πορεύονται ουσιαστικά με τρία γκαρντ. Το να ενισχυθεί ο Παναθηναϊκός σε όλες τις θέσεις δεν είναι λύση. Λύση είναι να βελτιώσει, όπως βελτίωσε πέρυσι στην αλλαγή προπονητή, κάποια βασικά πράγματα και στη συνέχεια να προσθέσει έναν ποιοτικό ψηλό που θα μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Το πιο κακό νέο για τον Παναθηναϊκό στην ήττα από τη Ρεάλ δεν ήταν το γεγονός ότι έχασε με κάτω τα χέρια. Το πιο προβληματικό στοιχείο ήταν ότι επί 40 λεπτά δεν είχε έναν συγκεκριμένο πλάνο, μία ξεκάθαρη στόχευση για να αντιμετωπίσει τη Ρεάλ. Ηθελε για παράδειγμα να φθείρει τον Ταβάρες; Δεν το δοκίμασε ποτέ. Ηθελε να τραβήξει εκτός ρακέτας τον Ταβάρες; Πάλι δεν το δοκίμασε ποτέ. Με λίγα λόγια έδειξε να μη ξέρει τι θέλει κι όταν δεν ξέρεις τι θέλεις απέναντι στη Ρεάλ τότε μοιραία φεύγεις με μια 15άρα στο κεφάλι και δηλώνεις και ευχαριστημένος.
Στα (αναμενόμενα) πια προβλήματα (αμυντικό ριμπάουντ, αδράνεια στην άμυνα) προστέθηκαν τα πολλά λάθη και η αστοχία έξω από τα 6,75μ. Ο Καλάθης «έσπασε» τα καλάθια με το 1/8 τρίποντα, επιτρέποντας τον Λάσο να του δίνει τα ελεύθερα σουτ, ο ΝτεΣον Τόμας έκανε μία από τις χειρότερες εμφανίσεις του τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο Φριντέτ έβαλε αυτά που έπρεπε στην επίθεση, αλλά η Ρεάλ τον σημάδευε σε κάθε άμυνα, ενώ για μια ακόμη φορά ο Πιτίνο έκανε rotation οκτώ παικτών, θέτοντας πάλι το ερώτημα για την πληρότητα του ρόστερ.
Τώρα, στο κλασικό ερώτημα που τίθεται από την πρώτη ημέρα, δηλαδή το κατά πόσο ο Παναθηναϊκός πρέπει να κάνει μεταγραφή, θα απαντήσω αυτό που πιστεύω από την πρώτη μέρα. Οι «πράσινοι» έχουν την ανάγκη από έναν ποιοτικό ψηλό που θα μπορεί να δημιουργήσει μέσα από τη ρακέτα. Έναν παίκτη που θα πασάρει τη μπάλα στο τρίποντο, όπως για παράδειγμα την πάσαρε ο Ταβάρες, κάθε φορά που δεν μπορούσε να τη βάλει στο καλάθι.
Έναν ψηλό που θα έχει δεύτερη και τρίτη επιλογή στις ικανότητές του κι όχι έναν παίκτη που απλά θα παίξει πικ εντ ρολ με τον Καλάθη και θα καρφώσει τη μπάλα ύστερα από μία πάσα πάνω από το στεφάνι. Δεν είμαι της άποψης πως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν ακόμη ψηλό για να γεμίσει την τρύπα. Χρειάζεται έναν πολύ ποιοτικό σέντερ, τέτοιο που ομολογώ ότι δύσκολα μπορεί να βρει αυτή την εποχή στην αγορά. Πριν κάνει την κίνηση, συμφωνώ με την άποψη του Πιτίνο, πως ο Παναθηναϊκός πρέπει να εξαντλήσει τα περιθώρια για να βελτιωθεί και η προσπάθεια θα πρέπει πάση θυσία να ξεκινήσει από την άμυνα, από την ενέργεια, από την επιθετικότητα που πρέπει να βγάλουν οι «πράσινοι» στο πίσω κομμάτι του παρκέ. Αν δεν γίνουν αυτά, δεν σώζει την παρτίδα κανένας ψηλός όσο καλός κι αν είναι...
