MENU
Χρόνος ανάγνωσης 18’

Social Media: Ευχή ή κατάρα; Έξι παίκτες της Euroleague απαντούν στο SDNA!

Ανανεώθηκε: 23-09-2019 01:06
0

Η εποχή των social media... Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν εισβάλει στις ζωές μας και πολλοί υποστηρίζουν πως πλέον τις «ελέγχουν». Ακόμα κι αν αυτό μοιάζει με μια υπερβολική προσέγγιση, είναι σίγουρο πως τα social media έχουν αλλάξει τον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και την μετάδοση ενός μηνύματος. Η αλλαγή έχει γίνει αντιληπτή και δεν επηρεάζει μόνο το ίδιο το μήνυμα, τον αποστολέα του και τον παραλήπτη του, αλλά και τον τρόπο που φτάνουμε τελικά σε αυτό.

Στο δικό μας θέμα, δηλαδή τα social media και τους επαγγελματίες παίκτες, η... ανάγνωση είναι λίγο διαφορετική.

Από την μία πλευρά, οι παίκτες που έχουν χιλιάδες ακόλουθους μπορούν να στρέφουν τα φώτα σε θέματα που δεν έχουν την προβολή που θα έπρεπε και να περνούν κοινωνικά μηνύματα. Από την άλλη, διαφημίζουν και διαφημίζονται και χρησιμοποιούν τα social media, την απήχηση και την αναγνωρισιμότητά τους είτε για να μοιραστούν όμορφες στιγμές, είτε για να περάσουν απόψεις/ ιδέες και... προϊόντα, ως πρόσωπα μιας καμπάνιας.

Ο κόσμος για πρώτη φορά νιώθει τόσο κοντά στους "celebrities" και στην προκειμένη περίπτωση, στους παίκτες. Ο καθένας βλέπει την καθημερινότητα των αθλητών από την... κλειδαρότρυπα των insta stories, τους φίλους και τις σχέσεις των αγαπημένων του παικτών από τα posts στο Instagram, τα μέρη που πηγαίνουν από τα check in στο Facebook και η λίστα συνεχίζεται. Μάλιστα, για πρώτη φορά μπορεί να επικοινωνήσει με τον παίκτη που θέλει να αποθεώσει ή να... κράξει με προσωπικό μήνυμα, χωρίς να τον γνωρίζει, χωρίς να έχει τον αριθμό του κινητού και -φυσικά- χωρίς να χρειαστεί να τον συναντήσει ποτέ!

Περίεργο; Τρελό; Ασυνήθιστο; Σε κάποιες άλλες εποχές, για κάποιες άλλες γενιές, σίγουρα θα ήταν. Στη δική μας «εποχή των social media», όλα αυτά είναι μια καθημερινότητα.

Όλα τα παραπάνω υφίστανται σε τέτοιο βαθμό, που θέλοντας και μη περνάμε σε ακόμα πιο συγκεκριμένες λεπτομέρειες: η αρνητικότητα των social media, η πίεση από τον κόσμο και τα... trolls. Οι φωνές που κάνουν λόγο για αναγκαιότητα εκπαίδευσης γύρω από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ολοένα και πληθαίνουν, ενώ σε κορυφαία clubs γίνονται σεμινάρια στους επαγγελματίες αθλητές, ώστε να είναι προσεκτικοί στο τι, το πώς και το πότε θα ανεβάζουν κάτι.

Άλλωστε, τα «σκάνδαλα» που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια μέσα από τα social media στον χώρο του αθλητισμού (ειδικά στις ΗΠΑ) είναι αμέτρητα. Μια φωτογραφία που έπρεπε να σταλθεί αλλού, ένα λάθος «κλικ», ένα like εκεί που δεν έπρεπε και ένα άστοχο σχόλιο αρκούν για να φέρουν την οργή των οπαδών, που διψούν για αίμα. Από κοντά και οι δημοσιογράφοι, που γνωρίζουν πως όλο αυτό «πουλάει» και αναπαράγωγουν ένα like, ένα follow ή ένα unfollow που μπορεί να κρύβει... ίντριγκα.

Το συνολικό θέμα της οπτικής γωνίας των παικτών στα social media ήρθε στην μπασκετική επιφάνεια το 2018 με ένα κείμενο του Άλεξ Κένεντι στο «HoopsHype» και θελήσαμε να το φέρουμε στα δικά μας, ευρωπαϊκά δεδομένα. Γι' αυτό και σε συνεργασία με τα γραφεία Τύπου της Φενέρμπαχτσε, της Μακάμπι Τελ Αβίβ, της Ζαλγκίρις, της Χίμκι, της Γκραν Κανάρια και της Μπαρτσελόνα, τα οποία και ευχαριστούμε θερμά, κάναμε έξι ερωτήσεις σε έξι παίκτες.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τα... highlights των απαντήσεών τους:

Τζίτζι Ντατόμε (Φενέρμπαχτσε): «Με καταριούνται και με προσβάλουν επειδή έχουν ποντάρει ότι θα βάλω πάνω από 10 πόντους και σημειώνω λιγότερους».

ΝτιΆντρε Κέιν (Μακάμπι Τελ Αβίβ): «Δεν αντιμετωπίζω με κάποιον τρόπο την αρνητικότητα που έρχεται από τα social media, γιατί στην ουσία αδιαφορώ γι' αυτήν».

Άαρον Ουάιτ (Ζαλγκίρις): «Έχω σκεφτεί να διαγράψω τους λογαριασμούς μου στα social media, κατά καιρούς κάνω διαλείμματα μίας ή δύο εβδομάδων».

Ντι Μποστ (Χίμκι): «Είναι δώρο και κατάρα, αλλά με έχουν κουράσει».

Τζος Ματζέτ (Γκραν Κανάρια): «Ακόμα και ο Μάικλ Τζόρνταν ή ο Λεμπρόν Τζέιμς έχουν haters, αγαπώ τα trolls»

Κέβιν Σεραφέν (Μπαρτσελόνα): «Τα πιο σκληρά σχόλια είναι στο Twitter, εκεί βλέπεις πολλά... τρελά πράγματα».

Το «πρέπει» για το αποτελέσμα συνδυάζεται με την... παράνοια του στοιχήματος και ο καθένας, σε όποια πλευρά του πλανήτη κι αν βρίσκεται, μπορεί να «επιτεθεί» λεκτικά σε έναν παίκτη. Αν βέβαια δει την ομάδα του (ή το δελτίο του) να κερδίζει, τότε θα αποθεώσει τον εν λόγω αθλητή, σαν να είναι ο... Μάικλ Τζόρνταν! Άλλοι, πάλι, θα αρκεστούν στην εικονική επαφή που έχουν με τα είδωλά τους, τα οποία αρχίζουν να θεωρούν κοντινά τους πρόσωπα, μιας και ενημερώνονται για όλες τις δραστηριότητές τους μέσα στο 24ωρο: για την προπόνησή τους, τη διατροφή τους, ακόμα και το videogame που παίζουν ή την μουσική που ακούν.

Πώς είναι, λοιπόν, για τους ίδιους τους παίκτες το επαγγελματικό μπάσκετ στην «εποχή των social media»; Τους επηρεάζουν όσα διαβάζουν σε ένα σχόλιο στο Instagram ή σε ένα tweet στο Twitter; Έχει σκεφτεί κανείς να σβήσει τους λογαριασμούς του και ποιες ξεχωριστές ιστορίες θυμούνται;

Κάντε "log in" και μπείτε για λίγο στο μυαλό και τα... προφίλ έξι παικτών της Euroleague!

- Πώς είναι για εσένα να παίζεις επαγγελματικά στην «εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης»; Περίεργο, αστείο, δύσκολο ή κάτι φυσιολογικό ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια;

Τζίτζι Ντατόμε: «Πρώτα από όλα και πριν απαντήσω τις ερωτήσεις με σειρά, θέλω να πω ότι μου αρέσουν τα social media και τα χρησιμοποιώ για να συλλέξω και να μοιραστώ τις αναμνήσεις μου και να μιλήσω για μερικά θέματα, που πιστεύω ότι αξίζουν μεγαλύτερη προβολή. Τα χρησιμοποιώ. Πιστεύω ότι ξέρω πώς και πότε να τα χρησιμοποιώ και πότε όχι, πότε να απαντώ και πότε όχι. Τα απολαμβάνω, μου αρέσουν».

ΝτιΆντρε Κέιν: «Όταν ήμουν στο high school τα social media εδραιώθηκαν στην καθημερινότητά μας. Τότε ήταν κάτι νέο για εμένα. Θα έλεγα πως είναι μια μεγάλη βοήθεια. Σου δίνουν προβολή, σε βοηθούν να δημιουργήσεις το κοινό σου. Συνδέεσαι με ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Η εμπειρία μου είναι καλή μέχρι στιγμής».

Άαρον Ουάιτ: «Για εμένα το γεγονός ότι παίζω μπάσκετ στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι κάτι φυσιολογικό. Μεγάλωσα με τα social media σε όλη μου τη ζωή. Τα χρησιμοποιούσα από το high school. Δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι νορμάλ. Επομένως, είναι εξίσου φυσιολογικό και να χειρίζομαι τα θετικά και τα αρνητικά που βλέπω μετά τους αγώνες».

Ντι Μποστ: «Θα έλεγα πως το να παίζεις μπάσκετ σε αυτή την εποχή είναι κάτι ανάμεσα σε όσα ανέφερες. Υπάρχουν καλοί, κακοί και τρελοί fans. Υπάρχουν εκείνοι που σου στέλνουν: "Γιατί έχασες; Έχασα τα χρήματά μου στο ματς σου". Εγώ πάντα σκέφτομαι ή τους απαντάω: "ΟΚ, δεν σου είπα όμως να ποντάρεις. Δεν είναι δικά μου χρήματα". Είναι λίγο περίεργη αυτή η κατάσταση. Ένα δώρο και μια κατάρα παράλληλα. Κάποιοι είναι υπέρ σου, κάποιοι κατά σου, αλλά δεν μετράει».

Τζος Ματζέτ: «Είναι κάτι πολύ φυσιολογικό. Η γενιά μου μεγάλωσε με τα social media και είμαστε συνηθισμένοι σε αυτά. Πρέπει να έχεις τις σωστές προσδοκίες χρησιμοποιώντας τα. Πρέπει να ξέρεις πως θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μιλήσουν αρνητικά για εσένα εκεί έξω. Οπότε, οφείλεις να συγκεντρωθείς στο πώς θα βρεις κάτι θετικό στην εμπειρία σου».

Κέβιν Σεραφέν: «Είναι κάτι νορμάλ ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια. Μεγάλωσα μέσα σε αυτό το από το 2010 και μετά. Τότε έγινα επαγγελματίας και μπήκα στο ΝΒΑ. Μεγάλωσα μαζί με αυτά, είναι φυσιολογικό».

- Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να επηρεάζεται από αυτά που διαβάζει στα social media; Θεωρείς πως μερικά αρνητικά σχόλια μπορούν να επηρεάσουν την απόδοσή σου στο παρκέ;

Τζίτζι Ντατόμε: «Υπάρχουν φορές, ειδικά στην αρχή της καριέρας μου ή σε κάποιες δύσκολες στιγμές, που κάποια σχόλια σε πληγώνουν, γιατί είσαι ακόμα απογοητευμένος ή νευριασμένος λόγω του αγώνα. Οι παίκτες δεν είμαστε οπαδοί. Έχουμε συναισθήματα, αλλά δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να μας καταβάλλουν. Οι οπαδοί, ειδικά εδώ στη Φενέρ, είναι παθιασμένοι. Έπειτα από μια κακή ήττα σου λένε κατευθείαν τι σκέφτονται μέσω των social media. Μπορούν να σε κάνουν tag ή να σου στείλουν ένα προσωπικό μήνυμα. Θέλουν να ξέρουμε τι σκέφτονται. Όταν σκέφτομαι πιο ήρεμα, χωρίς την αδρεναλίνη του παιχνιδιού, καταλαβαίνω και γνωρίζω πως η μόνη άποψη η οποία πρέπει να με ενδιαφέρει είναι εκείνη του προπονητή μου και των συμπαικτών μου, σε θέματα σχετικά με το μπάσκετ. Υπάρχουν ματς που νικήσαμε, αλλά δεν έπαιξα καλά. Είμαι χαρούμενος για την νίκη, αλλά όχι ικανοποιημένος από την απόδοσή μου. Τότε, όμως, κανένας δεν μου κάνει "επίθεση", γιατί όλοι χαίρονται για την νίκη. Σε παιχνίδια που έχω παίξει καλά, αλλά έχουμε χάσει, κάποιοι θα κάνουν την "επίθεσή" τους. Όμως, πρέπει να πω ότι αυτό είναι το 5% των αντιδράσεων. Τα περισσότερα σχόλια που δέχομαι έχουν να κάνουν με αγάπη και σεβασμό, οπότε παραπάνω ανέλυσα αυτό το 5%, που υπάρχει κάποιες φορές. Είναι φυσιολογικό».

ΝτιΆντρε Κέιν: «Όχι δεν το νομίζω. Προσπαθώ να μην με ενοχλούν τα λόγια άλλων ανθρώπων. Θέλω να είμαι συγκεντρωμένος».

Άαρον Ουάιτ: «Ναι. Για την ακρίβεια, όταν ήμουν στο κολέγιο, με επηρέαζαν όσα έγραφε ο κόσμος για εμένα στα social media. Αν είχα ένα κακό ματς και διάβαζα άσχημα σχόλια που μου έστελναν, επηρεαζόμουν. Άλλες φορές θετικά και άλλες αρνητικά. Άλλες φορές μου έδιναν κίνητρο και άλλες φορές πλήγωναν την αυτοπεποίθησή μου. Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας πλέον δεν με επηρεάζουν καθόλου».

Ντι Μποστ: «Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Ευρώπη έπιασα τον εαυτό μου να διαβάζει όλα αυτά τα πράγματα και να κουράζεται. Αυτό, εκείνο, το άλλο. Μου έλεγαν ότι πρέπει να αποσυρθώ, να πάω σπίτι μου, ότι είμαι απαράδεκτος. Τα συνήθισα. Κάποιος μου έστειλε τις προάλλες ότι παίζω σκ@τά. Το κοιτάξα, χαμογέλασα και είπα ΟΚ. Δεν απάντησα καν. Πλέον απλά γελάω και συνεχίζω».

Τζος Ματζέτ: «Όχι δεν το νομίζω. Προσωπικά δεν με έχουν επηρεάσει. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ στις ικανότητές μου και σε αυτά που ξέρω ότι μπορώ να κάνω. Δεν με αφορούν τα υπόλοιπα. Ακόμα και ο Μάικλ Τζόρνταν ή ο Λεμπρόν Τζέιμς έχουν haters. Άρα, πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν έκανες όσα έπρεπε ή θα σου ασκούν κριτική».

Κέβιν Σεραφέν: «Προσωπικά δεν με επηρεάζουν. Κάποιες φορές, βέβαια, σε πονάει να διαβάζεις τι λέει κάποιος. Όμως, δεν με επηρεάζουν στο παιχνίδι μου. Στο τέλος της ημέρας, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν γνωρίζουν πραγματικά τι κάνεις για να βελτιωθείς. Βλέπουν μόνο αυτό που τους δείχνεις. Γι' αυτό πρέπει να μάθεις να ελέγχεις και αυτά που δείχνεις εσύ στον κόσμο».

- Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να διαχειριστείς την πίεση που λαμβάνεις από τους οπαδούς μέσω των social media;

Τζίτζι Ντατόμε: «Δεν υπάρχει επιπλέον πίεση μέσα από τα social media. Πρέπει να συγκεντρωνόμαστε στη δουλειά μας. Προσωπικά δίνω σημασία σε αυτά που πιστεύουν ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου για το παιχνίδι και την παρουσία μου. Φυσικά, λαμβάνω και αγάπη. Όμως, δεν μπορείς να κοντρολάρεις τους πάντες. Υπάρχουν και τα trolls, υπάρχουν και άνθρωποι με απογοήτευση. Αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι μερικές φορές με καταριούνται και με προσβάλουν, επειδή δεν βάζω πολλούς πόντους, από ανθρώπους που πόνταραν στο σκοράρισμά μου. Δεν το γνωρίζω με σιγουριά, αλλά ξέρω ότι υπάρχει αυτή η πιθανότητα, να ποντάρουν ότι θα σκοράρω πάνω από εννέα ή 10 πόντους και να βάλω τελικά λιγότερους. Τότε λαμβάνω πολλά μηνύματα από κόσμο που πόνταρε πάνω μου. Όπως και να 'χει, σε αυτόν τον κόσμο ζούμε και αυτή τη δυνατότητα δίνουν τα social media σε μερικούς. Αγαπώ το γεγονός πως στα social media μπορώ να συνομιλήσω με ανθρώπους που δεν μπορώ να συναντήσω από κοντά, όπως κάποιους δημοσιογράφους ή κάποιους μουσικούς. Από την άλλη, ο καθένας μπορεί να σου γράψει ό,τι θέλει, ακόμα και αρνητικά σχόλια. Είναι ένα μέρος του προγράμματος και αυτό».

ΝτιΆντρε Κέιν: «Φίλε, δεν υπάρχει πραγματική πίεση. Έτσι είναι οι fans. Δεν υπάρχει πίεση. Η πίεση προέρχεται μόνο από τον εαυτό σου. Βάζω πίεση σε εμένα, θέλω να παίζω σωστά και να δουλεύω σκληρά καθημερινά. Ελπίζω πως τα αποτελέσματα θα έρθουν».

Άαρον Ουάιτ: «Δεν είναι τόσο δύσκολο να χειριστείς αυτή την πίεση των οπαδών, τουλάχιστον όχι για εμένα. Ξέρω πως οι οπαδοί μας, από βλέποντας τα πράγματα από τη δική τους οπτική γωνία, θέλουν να νικάμε σε όλα τα ματς και να παίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Αν το σκεφτείς έτσι, τότε καταλαβαίνεις γιατί σου στέλνουν είτε θετικά, είτε αρνητικά μηνύματα. Θέλουν νίκες, θέλουν να έχουν κάτι για να πανηγυρίσουν. Δεν είναι τόσο δύσκολο να χειριστώ αυτή την πίεση. Βάζω μόνος μου πίεση στον εαυτό μου, για να παίξω καλά για την ομάδα μου και δεν ανησυχώ τόσο πολύ γι' αυτά που λέει ο κόσμος».

Ντι Μποστ: «Όπως είπα, ήταν δύσκολο, τα παλαιότερα χρόνια. Τώρα για εμένα είναι μια συνηθισμένη κατάσταση. Έχω τη δουλειά μου, πληρώνομαι, κάνω αυτό που αγαπώ. Βγάζω καλά χρήματα».

Τζος Ματζέτ: «Γι' αυτό παίζεις. Απολαμβάνεις την πίεση. Ζεις γι' αυτή την πίεση και θες να κάνεις χαρούμενους τους οπαδούς. Σε πιέζουν, γιατί ενδιαφέρονται. Είναι διασκεδαστικό για τους παίκτες. Πρέπει να βγεις στο παρκέ και να παίξεις, χωρίς να εστιάζεις σε αυτό».

Κέβιν Σεραφέν: «Εξαρτάται από την ομάδα και το μέρος που παίζεις. Για παράδειγμα, στη δική μου πορεία, στους Νικς και στην "Μπάρτσα" είχα να κάνω με ομάδες, των οποίων οι οπαδοί... πεθαίνουν για την ομάδα. Στη Βαρκελώνη όλοι είναι "τρελοί" για την ομάδα τους. Το ίδιο ισχύει και στην Νέα Υόρκη. Κάποιες φορές μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να το συνηθίσεις. Γι' αυτό σε έχουν υπογράψει».

- Πώς αντιμετωπίζεις την αρνητικότητα που υπάρχει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Από πού πιστεύεις ότι προέρχεται;

Τζίτζι Ντατόμε: «Βλέπω αρνητικότητα, απογοήτευση και θυμό, γιατί πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα στη δουλειά τους. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με τη δουλειά τους, την οικογένειά τους ή ακόμα και την υγεία τους. Κάποιοι από αυτούς θεωρούν τα social media ένα μέσο διαφυγής από τα προβλήματά τους. Είναι ο εύκολος δρόμος. Είναι εύκολο να γράψεις κάτι σε κάποιον που δεν θα συναντήσεις ποτέ. Όταν κάποιες φορές είμαι στην κατάλληλη διάθεση και βλέπω ότι δεν λαμβάνω μηνύματα από fake accounts, αλλά από πραγματικά προφίλ ανθρώπων που έχουν το όνομά τους και τη φωτογραφία τους, προσπαθώ να πιάσω συζήτηση. "Γιατί το είπες αυτό; Γιατί με βρίζεις;", μπορεί να τους ρωτήσω. Τις περισσότερες φορές μου απαντούν: "Συγγνώμη" ή "Είμαι πολύ χαρούμενος που μου απάντησες". Όπως είπα, πρέπει να τα χρησιμοποιείς σωστά. Τα social media δεν λένε πάντα την αλήθεια. Αν σου πουν ότι είσαι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο, το οποίο έχω διαβάσει αρκετές φορές... Ξέρω ότι δεν είμαι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Όταν μου λένε ότι πρέπει να αποσυρθώ ή ότι είμαι ο χειρότερος στον κόσμο και πάλι ξέρω πως δεν είμαι ο χειρότερος και ότι δεν πρέπει να αποσυρθώ. Πρέπει να έχεις τη δική σου ισορροπία και να ξέρεις αν παίζεις καλά».

ΝτιΆντρε Κέιν: «Δεν θα έλεγα πως την αντιμετωπίζω με κάποιον τρόπο, γιατί στην ουσία αδιαφορώ γι' αυτήν. Η αρνητικότητα δεν είναι κάτι που αναζητώ. Προσπαθώ να είμαι θετικός άνθρωπος και να βοηθάω την ομάδα μου και τους συμπαίκτες μου να κερδίζουν. Δεν δίνω σημασία στην αρνητικότητα».

Άαρον Ουάιτ: «Στην πραγματικότητα δεν έρχομαι αντιμέτωπος με την αρνητικότητα των social media. Προσπαθώ να μην απαντάω. Αν απαντήσω, ίσως το κάνω με χιούμορ. Η αρνητικότητα έρχεται είτε γιατί ο κόσμος θέλει τις νίκες, για να έχει κάτι για να πανηγυρίζει, όπως είπα και πιο πριν είτε επειδή υπάρχουν πολλοί που ποντάρουν στα ματς. Ξέρω κόσμο που μου έχει στείλει ότι θα χάσει χρήματα, αν δεν βάλω τόσους πόντους ή αν δεν νικήσουμε».

Ντι Μποστ: «Η αρνητικότητα έρχεται κυρίως από τον κόσμο που ποντάρει στους αγώνες σου και χάνει χρήματα. Η άλλη περίπτωση έχει να κάνει με τις περιπτώσεις που κερδίζεις την ομάδα τους και είναι δυσαρεστημένοι. Απολαμβάνω τους οπαδούς της Χίμκι. Πάντα βλέπουν ότι παίζω σκληρά. Ακόμα και αν δεν σκοράρω, αναγνωρίζουν ότι παίζω σκληρά στην άμυνα και δίνω ό,τι έχω. Άρα, αυτή η αρνητικότητα έρχεται είτε από οπαδούς που νίκησες την ομάδα σου, είτε από ανθρώπους που έχασαν κάποιο στοίχημα και νομίζουν πως ασχολήθηκες με αυτό και δεν σκόραρες ή έχασες ή κέρδισες».

Τζος Ματζέτ: «Ξέρεις, προσπαθώ να μην ασχολούμαι με αυτήν. Η οικογένειά μου και η γυναίκα μου την παρατηρούν περισσότερο. Την αγνοώ. Αν δεν βλέπεις ή δεν διαβάζεις αυτά τα σχόλια, δεν ξέρεις ότι υπάρχουν. Αυτή είναι η πολιτική μου».

Κέβιν Σεραφέν: «Έχω τον δικό μου, καλό τρόπο να μετατρέπω την αρνητικότητα σε κάτι θετικό. Κάποιες φορές δεν διαβάζω τα σχόλια. Άλλες φορές τα βλέπω. Τα πιο σκληρά σχόλια είναι στο Twitter. Εκεί βλέπεις πολλά... τρελά πράγματα. Πρέπει να μην τους δίνεις σημασία. Μπαίνεις, αλλά δεν τα διαβάζεις».

- Σκέφτηκες ποτέ να διαγράψεις τους λογαριασμούς σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Αν ναι, γιατί;

Τζίτζι Ντατόμε: «Όχι δεν το σκέφτηκα ποτέ. Ποτέ. Μου αρέσουν τα social media, αλλά πρέπει να ξέρεις πώς θα παίξεις μαζί τους. Όπως όλα τα πράγματα, υπάρχει ο σωστός και ο λάθος τρόπος χρησιμοποίησής τους. Υπάρχουν και καλοί και κακοί άνθρωποι που τα χρησιμοποιούν. Είναι δικό σου θέμα να καταλάβεις τους κανόνες του παιχνιδιού και να μην νευριάζεις ή στεναχωριέσαι από όσα γίνονται».

ΝτιΆντρε Κέιν: «Όχι όχι».

Άαρον Ουάιτ: «Ναι, το έχω σκεφτεί. Όμως, δεν είχε να κάνει με τους οπαδούς. Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κάθεται αρκετή ώρα σε αυτά και σπαταλάω τον χρόνο μου. Για παράδειγμα, όταν είσαι σε ένα δείπνο, δεν πρέπει να κάθεσαι στο κινητό, αλλά να συζητάς με τους φίλους σου ή την οικογένειά σου. Το έχω σκεφτεί και κατά περιόδους κάνω διαλείμματα μίας ή δύο εβδομάδων».

Ντι Μποστ: «Κάποιες φορές σκέφτομαι να τα διαγράψω. Με κουράζουν. Άλλες φορές τα social media και άλλες φορές ο κόσμος που λέει τα δικά του. Τα διαβάζω, δεν με ενοχλούν, αλλά με κουράζουν».

Τζος Ματζέτ: «Το σκέφτηκα, για να συγκεντρωθώ αποκλειστικά στην μπασκετική καθημερινότητα. Όμως, με ακολουθούν πολλοί άνθρωποι από την πατρίδα μου και μέσω των social media έρχομαι σε επαφή μαζί τους. Μιλάω με πολλούς ανθρώπους, χωρίς να χρειάζεται να στέλνω μηνύματα στις ΗΠΑ. Μπορώ να έρθω σε επαφή με ένα πιο ευρύ κοινό με αυτόν τον τρόπο».

Κέβιν Σεραφέν: «Το έκανα μια φορά. Όταν ήμουν στην Νέα Υόρκη και είχα περίπου 20.000 προβολές σε κάθε snap μου. Τα διέγραψα. Όποτε έκανα κάτι, ο κόσμος το σχολίαζε. Ο κόσμος νομίζει πως είσαι εθισμένος σε αυτά και πρέπει να ανεβάζεις ό,τι κάνεις. Δεν το πήρα καλά όλο αυτό και αποφάσισα να διαγράψω το snapchat μου. Όμως, μετάνιωσα που το έσβησα».

- Έπειτα από όλα αυτά, αγαπάς ή μισείς τα trolls; Ποια είναι η πιο «τρελή» ιστορία που θυμάσαι από τα social media σου με οπαδούς ή δημοσιογράφους;

Τζίτζι Ντατόμε: «Θα σου πω μια αστεία ιστορία. Υπήρχε ένα άνθρωπος που στον πρώτο του μήνυμα μου έλεγε: "Σε παρακαλώ, στείλε μου τη φανέλα σου". Ύστερα από έναν - δύο μήνες, μου έστειλε: "Είσαι καταστροφή, παίζεις άθλια". Έκανα ένα - δυο καλά παιχνίδια και μου έστειλε ξανά: "Σε αγαπάω. Σε παρακαλώ μείνει εδώ για πάντα". Ίσως είχε διαγράψει τα προηγούμενα μηνύματά του, ίσως είχε ξεχάσει τι είχε γράψει, αλλά εγώ μπορώ να τα δω όλα. Ήθελε τη φανέλα μου, μετά με έβρισε και μετά μου ζήτησε να μείνω για πάντα. Συνήθως δεν απαντάω σε αυτά τα μηνύματα, αλλά μπορεί να τους δεις μέσα σε δυο - τρεις μήνες να αλλάζουν άποψη. Είναι κωμικό όλο αυτό».

ΝτιΆντρε Κέιν: «Όπως είπα, δεν με αφορούν τόσο τα trolls. Στα social media έχεις να κάνεις με οπαδούς και με ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Τις περισσότερες φορές αυτούς τους ανθρώπους δεν τους γνωρίζεις. Λένε αυτό που θέλουν. Είναι στο χέρι σου αν θα τους δώσεις σημασία ή αν θα τους αγνοήσεις. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια "τρελή" ιστορία».

Άαρον Ουάιτ: «Δεν με αφορούν τα trolls, αν και κάποιες φορές βρίσκω διασκεδαστικά όσα γράφουν. Μέσω των social media βλέπω πόσο σημαντικό είναι ένα παιχνίδι για κάποιους ανθρώπους. Για εκείνους είναι ένα παιχνίδι, για εμάς είναι η δουλειά μας. Ούτε αγαπώ, ούτε μισώ τα trolls. Είναι μέρος της σημερινής μας κοινωνίας. Όσον αφορά τις ιστορίες, θα σου πω μία που έχει να κάνει με έναν δημοσιογράφο, όταν ήμουν στο κολέγιο. Είχαμε ένα προπονητικό κέντρο στο οποίο μπορούσες να μπεις με το δακτυλικό σου αποτύπωμα. Είχα πάει στις 23:00 και σούταρα για μία - μιάμιση ώρα. Πήγα να φύγω μετά τα μεσάνυχτα, αλλά κάποιοι μηχανισμοί δεν δούλευαν. Έτσι, κοιμήθηκα στα αποδυτήρια. Δεν ξέρω ποιος το ανακάλυψε, μέσω ποιού, αλλά ύστερα από τα παιχνίδια μιλούσαν γι' αυτό παντού. Είναι μια τρελή ιστορία, που δεν θα είχε γίνει γνωστή, αν δεν υπήρχαν τα social media. Την έμαθε κάποιος δημοσιογράφος, την ανέβασε στο Twitter και μετά ύστερα από κάθε ματς μιλούσαν γι' αυτήν, σε όλη την κολεγιακή μου καριέρα».

Ντι Μποστ: «Δεν με ενοχλούν τα trolls. Όμως, πιστεύω πως ο άνθρωπος, που θέλει συνεχώς να τρολάρει τους άλλους, έχει πρόβλημα με τον ίδιο τον εαυτό του. Ο κόσμος πάντα έχει κάτι αρνητικό να πει, που πιθανότατα να μην το έλεγε στο πρόσωπο του άλλου, αν τον έβλεπε από κοντά».

Τζος Ματζέτ: «Είναι καλή η ερώτηση για τα trolls. Νομίζω τους αγαπάω. Είναι διασκεδαστικοί. Θα πω ότι τους αγαπώ. Πέρυσι με τους Χοκς υπήρξε ένας δημοσιογράφος, που νομίζω ότι δεν του άρεσα τόσο πολύ. Οι φίλοι μου του έστελναν στο Twitter, κάθε φορά που έκανα ένα καλό παιχνίδι. Τον έκαναν να γνωρίζει πώς νιώθουν, γι' αυτά που έλεγε. Οι φίλοι μου με κάλυπταν, αλλά ως εκεί, δεν είχε γίνει κάτι παραπάνω».

Κέβιν Σεραφέν: «Μου αρέσουν τα trolls. Δεν είμαι τόσο ευαίσθητος. Τι εννοώ με αυτό; Αν κάποιος κάνει καλά αστεία για εμένα, θα γελάσω. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πάρει κάτι πολύ άσχημα, εκτός κι αν "επιτεθούν" στην οικογένειά μου. Αν αφορά εμένα και το αστείο είναι καλό, θα γελάσω. Ναι, τα αγαπάω. Η ιστορία που θυμάμαι είναι ένα παράδειγμα από τότε που ήρθα στην Μπαρτσελόνα. Είχα γράψει το "Μπάρτσα" με τρόπο που διαβαζόταν ως "Μπάρκα". Ο κόσμος τρελάθηκε. "Μην το ξαναγράψεις έτσι", μου έστελναν και εγώ αναρωτιόμουν τι συνέβη. Το διόρθωσα. Όμως, είχαν τρελαθεί όλοι. Ήταν σε ένα story μου στο Instagram. Αυτό που είχα γράψει αντί να διαβάζεται ως "Visca Μπάρσα" διαβαζόταν ως "Visca Μπάρκα". Όλοι μου έστελναν μηνύματα. "Φίλε, το έγραψες λάθος. Δεν αξίζεις να παίζει στην Μπαρτσελόνα. Είσαι τρελός; Μην το γράψεις ποτέ ξανά έτσι", μου έστελναν και εγώ έλεγα από μέσα μου: "Τι στο καλό συμβαίνει;". Ήταν διασκεδαστικό».

Social Media: Ευχή ή κατάρα; Έξι παίκτες της Euroleague απαντούν στο SDNA!
EVENTS