Έχουν περάσει περίπου πέντε χρόνια. Απ’ τη μέρα που υψώθηκε εκείνο το περίφημο πανό για το υποτιθέμενο σερί της «ψυχής νικητή» επί της «μαχητικής ψυχής». Των ερασιτεχνικών τμημάτων του Ολυμπιακού δηλαδή, επί αυτών του Παναθηναϊκού.
Από τη μία ένας σύλλογος που ζούσε τις καλύτερές του μέρες στον Ερασιτέχνη, με συγχωνεύσεις και εξαγορές έτοιμων, πολλά χρήματα διαθέσιμα και από την άλλη οι χειρότερες μέρες των «πράσινων». Με χρέη, «μάχη» για να διατηρηθεί ο σύλλογος ζωντανός και το αγωνιστικό περνούσε σε δεύτερη μοίρα.
Συνέπεια ήταν η «ψυχή νικητή» να βρίσκει τα αποτελέσματα που ήθελε, «χτίζοντας» σερί και θριάμβους κόντρα σε κορασίδες στο γυναικείο μπάσκετ, απέναντι σε ομάδα βόλεϊ που έδινε μάχη για σωτηρία ενώ τις μετακινήσεις πλήρωναν οι οπαδοί από την επαρχία για να στηρίξουν την υπεράνθρωπη προσπάθεια που γινόταν.
Σε όλα αυτά έρχονταν και οι μπάλες στα σερβίς που έσκαγαν ένα μέτρο μέσα και δινόταν άουτ. «Φούσκωσε» λοιπόν μια κατάσταση, η οποία και βαφτίστηκε ως «ψυχή νικητή». Κάτι φτιαχτό με τα λεφτά και με την κακή κατάσταση της απέναντι πλευράς.
Μέχρι που ήρθε το σήκωμα κεφαλιού στον Παναθηναϊκού. Από τη διοίκηση Γιαννακόπουλου και μετά, όταν τα χρέη άρχισαν να εξαφανίζονται και τα τμήματα αποκτούσαν ξανά δυναμική. Αυτόματα η «ψυχή νικητή» άρχισε να γίνεται ηττημένη σε πολλές περιπτώσεις. Αναζητώντας διαρκώς κάποια δικαιολογία. Τη μία η συμμετοχή μιας παίκτριας που ήταν πέρα για πέρα νόμιμη, την άλλη η κάπνα στην έδρα του αντιπάλου, την τρίτη επεισόδια με την αστυνομία που δεν επέτρεπαν να διεξαχθούν οι αγώνες παρά μόνο χωρίς κόσμο.
Φαινόταν πως ο Ολυμπιακός αν και συνέχισε να έχει το μεγαλύτερο μπάτζετ – σημαντικά μεγαλύτερο σε πολλές περιπτώσεις όπως την περασμένη σεζόν των 100 χρόνων – δεν διέθετε πλέον ούτε την ίδια δυναμική, ούτε την ίδια ικανότητα για νίκες. Η ψαλίδα δεν εξαφανίστηκε, απλά έκλεισε και από τεράστια έγινε μικρή, σε επίπεδο οικονομικών δυνατοτήτων. Αυτό αρκούσε για τον Παναθηναϊκό.
Θα είχε λοιπόν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εμφανιστεί τώρα το πανό για την «ψυχή νικητή». Τώρα που οι «πράσινοι» δεν είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τώρα που η «μαχητική ψυχή» τους αφορά το αγωνιστικό σκέλος και όχι την επιβίωση του συλλόγου.
Αν και αποδείξεις δεν χρειάζονται, γιατί έχουν δοθεί απ’ το πρωτάθλημα βόλεϊ της περασμένης σεζόν. Η… παρέλαση σε βοηθητικό ΣΕΦ και Ρέντη, ήταν απλά η αρχή της φετινής σεζόν. Έχει συνέχεια το πράγμα, αν και μοιάζει ξεκάθαρο το ποιος σέβεται περισσότερο τον αθλητισμό, «χτίζει» με τα πρότυπα και τα ιδανικά του συλλόγου και ποιος δυσκολεύεται ακόμη και να αγοράσει ομαδάρες που θα πετύχουν όσα υποτίθεται πως πρεσβεύει η «ψυχή νικητή». Εκείνη που μάλλον έμαθε να νικά χωρίς αντίπαλο…
