Ο Τόμας Ουόκαπ είναι και με τη βούλα Έλληνας, με τις νέες γενιές να παίρνουν το παράδειγμα και να βλέπουν κάτι από τα προσεχώς. Ποια είναι αυτά; Προσπαθείς, παλεύεις, αλλά στο τέλος δεν έχεις θέση στην Εθνική, ενώ είσαι σε όλα τα κλιμάκιά της. Δεν είναι δίκαιο; Για τη νέα τάξη πραγμάτων στο ελληνικό μπάσκετ είναι.
Άραγε τι γνώμη έχουν οι Σλούκας και Καλάθης, που κουβαλούν τη Γαλανόλευκη τα τελευταία χρόνια; Ρώτησε κάποιος τον Μωραΐτη, τον Λαρεντζάκη, τον Λούντζη, τον Φλιώνη και όλα τα παιδιά που ήταν εκεί στα «παράθυρα» και όταν η Εθνική τους χρειάστηκε για να περάσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ή στο Eurobasket;
Όταν ο Ρογκαβόπουλος έκανε πάρτι απέναντι στη Σερβία και έθεσε μία παραδοσιακή δύναμη του παγκοσμίου μπάσκετ με την πλάτη στον τοίχο, να κυνηγά στην τελευταία αγωνιστική την πρόκριση στο Mundobasket; Αυτό είναι το παράδειγμα που δίνει η ΕΟΚ στα νέα παιδιά, που όλοι ελπίζουν να στελεχώσουν την Εθνική; Σας στύβουμε σαν το λεμόνι όταν σας έχουμε ανάγκη και μετά σας πετάμε όταν κάνουμε τη δουλειά μας;
Μάλλον στη Σερβία, μιας και αναφερθήκαμε πιο πριν, θα είναι και αυτοί εξίσου ανόητοι, που έχουν επιλέξει να μην αλλοιώσουν το μπάσκετ τους. Δεν έχουν Λιόλιο βέβαια εκεί και δεν ξέρουν.
Η ανάγκη του προέδρου της ΕΟΚ για προσωπική προβολή είναι πλέον εμφανής. Είναι υπερβολική και επικίνδυνη, τόσο για το ελληνικό μπάσκετ, όσο και για τον Έλληνα παίκτη. Και οι φωτογραφίες παρέα με τον Λευτέρη Αυγενάκη σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Και επειδή δεν υπάρχουν και περιθώρια, η... μεταγραφή δεν είναι λύση. Η παραγωγή είναι ο μονόδρομος.
Το ελληνικό μπάσκετ δεν θα πρέπει να αναζητά τις λύσεις της στιγμής, αλλά να βρει νέο Διαμαντίδη, νέο Σπανούλη, νέο Σλούκα. Τώρα τι μαθαίνει; Να βρίσκει νέο Ουόκαπ;
Και προς Θεού αυτό δεν έχει να κάνει με τον παίκτη, που και τη διαφορά κάνει στον Ολυμπιακό και τον καλύτερο παίκτη του αποτελεί. Το θέμα όμως δεν είναι η ανάγκη της προβολής του Λιόλιου με την Εθνική, αλλά το «αύριο». Ο Λιόλιος και ο κάθε Λιόλιος έρχεται και παρέρχεται. Οι πρωταγωνιστές μένουν και λόγω αυτών γίνονται όλα.
Η Εθνική έχει έναν «κορμό», ελληνοποίησε τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, μία περίπτωση ωστόσο διαφορετική, αφού έγινε και λόγω ελληνικών ριζών, αλλά και λόγω της έλλειψης σουτέρ. Τώρα τι λείπει; Δεν έχει πλέι μέικερ η Εθνική; Σλούκας, Καλάθης, Μωραΐτης, Λαρεντζάκης, Φλιώνης, Λούντζης τι ρόλο βαράνε; Του κομπάρσου;
Στο ίδιο μήκος κύματος θα έπρεπε να είναι και ο Ολυμπιακός. Να οριοθετεί και να βάζει το δικό του λιθαράκι στο ελληνικό μπάσκετ, πόσο μάλλον την στιγμή που είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη και αποτελεί παράδειγμα. Τα συγχαρητήρια και οι ευχαριστίες ανήκουν σε όσους μέσα στις δύσκολες μέρες που διανύει το μπάσκετ με το «σχίσμα» Euroleague-FIBA κρατούν την Εθνική παρούσα σταθερά σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις.
Και επειδή πολλά ακούστηκαν και πολλά γράφτηκαν περί Λορένζο Μπράουν και Ισπανίας, η πρωταθλήτρια Ευρώπης αναγκάστηκε να πάει στη λύση του άσου της Μακάμπι λόγω έλλειψης παικτών, τραυματισμών και βάθους ρόστερ. Πόσοι πιστεύουν ότι η Ισπανία με τον Λορένζο Μπράουν όμως θα λύσει το πρόβλημα που έχει στον άσο και θα βρει παίκτες όταν ο Αμερικανός σταματήσει να παίζει;
Επίσης πόσοι θεωρούν λύση την ελληνοποίηση του 30άρη Ουόκαπ, όταν δεν γνωρίζουμε ακόμα αν το Παγκόσμιο Κύπελλο θα είναι η τελευταία διοργάνωση των Σλούκα και Καλάθη με τη Γαλανόλευκη;
