Σε παιχνίδια σαν αυτό του Ολυμπιακού με την Καρλοβάρσκο ταιριάζει απόλυτα αυτό που λένε «τόσο κοντά και τόσο μακριά». Επειδή αυτά τα ματς ωστόσο είναι ζήτημα λεπτομερειών αυτές ήταν που έκαναν τη διαφορά αφού ο Ολυμπιακός έκανε πολύ περισσότερα λάθη από όσα του… επιτρέπονται σε μια τέτοια αναμέτρηση.
Είναι χαρακτηριστικό πως δύσκολα θα έβρισκε κανείς παίκτη του Ολυμπιακού στο παιχνίδι όπου να υστέρησε και να έμοιαζε με μαύρη τρύπα. Ακόμα και ο πιο ασταθής όλων φέτος, ο Φρομ, ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός όσον αφορά την επίθεση. Παρόλα αυτά αν κάνει είδαμε από την Καρλοβάρσκο στα παιχνίδια με τον Μίλωνα, ή πιο σωστά στο παιχνίδι της Νέας Σμύρνης καθώς τον επαναληπτικό δεν τον παρακολουθήσαμε ποτέ live, μιλάμε για μια ομάδα με υψηλή ποιότητα και έναν καταπληκτικό πασαδόρο.
Ουσιαστικά αυτό που δεν είχε ο Ολυμπιακός ήταν η σιγουριά και το μάτι που γυαλίζει όπως είχε στο Σούπερ Καπ μετά το δεύτερο σετ. Κάτι που δε γράφεται σε στατιστικά και δεν εξηγείται εύκολα είναι η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά μιας ομάδας. Οι Τσέχοι τα είχαν αυτά και έδειχναν σαν να μη φοβούνται τον αντίπαλο. Ο Ολυμπιακός κουραζόταν πνευματικά ώστε να βρει πόντους και να προηγηθεί και όταν συμβαίνει αυτό η ομάδα παίζει με ένα μόνιμο άγχος ότι πρέπει να τα κάνει όλα άριστα αλλιώς ο πόντος θα πάει στην απέναντι πλευρά. Η Καρλοβάρσκο, από την άλλη, είχε μια σιγουριά πως όχι μόνο θα βρει λύσεις αλλά και ότι ο αντίπαλος θα της προσφέρει πόντους.
Σε τέτοιες περιπτώσεις η λύση έρχεται ενδεχομένως μόνο με καλά σερβίς. Ούτε από εκεί, όμως, οι ερυθρόλευκοι βρήκαν αυτό που ήθελαν. Τα 26 λάθος σερβίς είναι μεγάλος αριθμός που μεταφράζεται εύκολα καθώς οι παίκτες του Αντώνη Βουρδέρη έπρεπε να ρισκάρουν και αυτό έκαναν χωρίς ωστόσο να του βγει. Είναι φανερό και πάλι πως ο ερχομός του Πιτακούδη από τον πάγκο είναι κάτι που μοιάζει με πολύτιμη βοήθεια και ενδεχομένως ο Εβρίτης κεντρικός να αξίζει περισσότερο χρόνο και γιατί όχι να είναι ένας από αυτούς που ξεκινάνε στο αρχικό σχήμα. Παρόλα αυτά ο Ολυμπιακός δεν έχασε από το κέντρο του αν και αυτό το στοιχείο της εξίσωσης ίσως θα μπορούσε να δώσει κάτι το διαφορετικό.
Μια ομάδα που έχει σχεδόν όλους τους παίκτες της με διψήφια συγκομιδή πόντων, όπως η Καρλοβάρσκο, σημαίνει ότι έχει έναν πασαδόρο που μπορεί να αξιοποιήσει κάθε χαρακτηριστικό των συμπαικτών του. Αυτό την έκανε ακόμα καλύτερη και σαφώς το ότι οι Τσέχοι είχαν τα μισά λάθη από τον Ολυμπιακό στην επίθεση έχει να κάνει με τους πασαδόρους τους. Και φυσικά ήταν και πάλι μια ομάδα που μέσα από την υποδοχή της έπαιρνε και ενέργεια και αυτοπεποίθηση.
Το να ανατρέψεις αυτό το σκορ στην έδρα του αντιπάλου δεν είναι ποτέ εύκολο. Επειδή, όμως, ο Ολυμπιακός έχει γίνει μια σκληραγωγημένη ομάδα τα τελευταία χρόνια ποτέ μη λες ποτέ. Ίσως κάποιες… γενναίες αποφάσεις όσον αφορά το αρχικό σχήμα και την αξιοποίηση παικτών σαν τον Δαλακούρα και τον Πιτακούδη να έδιναν μια διαφορετική «απόχρωση» καθώς ούτως ή άλλος ο Ολυμπιακός πλέον δεν έχει τίποτα να χάσει.
