Μια από τις κορυφαίες ξιφομάχους της γενιάς της έχει μόλις χάσει την ευκαιρία για την κορυφαία διάκριση της καριέρας της. Η Δώρα Γκουντούρα έφτασε τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά σε μια πρόκριση που θα σημάδευε για πάντα όχι μόνο την καριέρα της αλλά της ζωής της. Η εικόνα ήταν αρκετά ξεκάθαρη ακόμα και για όσους δεν έχουμε… λιώσει τα παπούτσια μας σε γήπεδα ξιφασκίας αλλά έχουμε τις βασικές γνώσεις του αθλήματος.
Η έκρηξη του προπονητής της, του Θανάση Δελενίκα, δικαιολογείται απόλυτα βλέποντας τους κόπους μιας τετραετίας να χάνονται σε μια στιγμή, ή καλύτερα σε δύο replay. Εν μέρει θα ήταν φυσιολογική η έκρηξή του ακόμα και αν δεν είχε δίκιο καθώς οι παλμοί είναι στα ύψη και το αίμα βράζει όταν κρίνεται μια τόσο μεγάλη πρόκριση σε λεπτομέρειες. Άλλωστε το βλέπουμε σε κάθε άθλημα ότι κάθε αμφιλεγόμενη φάση φέρνει μια ενστικτώδη διαμαρτυρία σε κάθε αθλητή και κάθε προπονητή που όταν δεν ξεπερνάει τα όρια δικαιολογείται.
Η στάση της Γκουντούρα ωστόσο ήταν πιο ψύχραιμη και μας θύμισε ακριβώς ποιες είναι οι αξίες που πρεσβεύει ο αθλητισμός. Το μετάλλιο είναι μια υλική επιβράβευση για κάθε αθλητή, μια κορύφωση μακροχρόνιας προσπάθειας. Η Δώρα Γκουντούρα τυγχάνει να αγωνίζεται στην ξιφασκία, μακριά από φώτα της δημοσιότητα, χωρίς μεγαλοπρεπή εξώφυλλα, ούτε κατά διάνοια υπογράφει πλουσιοπάροχα συμβόλαια και η στιγμή της να λάμψει είναι κατά βάση αυτή η μέρα της τετραετίας όταν και αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σαφώς και οι διακρίσεις της δεν είναι λίγες αλλά ούτε και ασήμαντες αλλά δυστυχώς δε γεμίζουν τα social media όσο μια νίκη της εθνικής ποδοσφαίρου σε αδιάφορο φιλικό προετοιμασίας.
Ένας αθλητής ξιφασκίας, όπως και ένας της άρσης βαρών όπως ο Ιακωβίδης πριν 4 χρόνια ή της κολύμβησης όπως ο Γιαννιώτης το 2012 (όταν ζητούσε συγγνώμη που δεν κατέκτησε κάποιο μετάλλιο) και άλλοι τόσοι ξέρουν καλά τις πραγματικές αξίες του αθλητισμού, της δουλειάς και της προσπάθειας. Ξέρουν ότι κάθε μέρα η προσπάθειά τους αξίζει μετάλλιο. Δεν έχουν απλά να ξεπεράσουν κάποιον αντίπαλο αλλά πρέπει να νικήσουν την ίδια την καθημερινότητά στην οποία οι ανέσεις είναι κάτι περιττό. Η Ελληνίδα ξιφομάχος μας θύμισε κάτι που ξεχνάμε. Κάθε μέρα είναι μια ξεχωριστή μάχη. Για να φτάσει κανείς στην κορύφωση, που στην προκειμένη περίπτωση είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες αλλά και κάποιο μετάλλιο, πρέπει να ζήσεις στην πίεση, να μάθεις να κερδίζεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά και κυρίως να αφαιρέσεις από το λεξιλόγιό σου φράσεις όπως «Δεν μπορώ» ή «Δεν αντέχω». Η Γκουντούρα και η κάθε Γκουντούρα ξέρει καλά πως μπροστά της υπάρχει ένα βουνό αλλά δε διστάζει να βαδίσει αποφασιστικά και να το ανέβει. Γιατί κατά βάθος ξέρει ότι αυτό που θα αγναντέψει από την κορυφή του δε συγκρίνεται με τίποτα και αξίζει κάθε δυσκολία.
Όσα μάθαμε από μικρά παιδιά στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο απέχουν πολύ από αυτό τον τρόπο σκέψης. Μάθαμε να είμαστε μονοδιάστατοι, να «κόβουμε δρόμο» και να βρίσκουμε πάντα μια εύκολη λύση. Τα παιδιά του αθλητισμού έμαθαν να ακολουθούν τη δύσκολη οδό γιατί αυτή μόνο μπορεί να οδηγήσει στην καταξίωση. Γιατί για να γίνεις επιτυχημένος δεν αρκεί να… κόψεις δρόμο. Θα δώσεις όλο σου το είναι και θα πάρεις αυτό που αξίζεις, αυτό που αξίζει η προσπάθεια σε συνδυασμό με την αξία σου. Και θα νιώσεις τη δικαίωση ότι τα κατάφερες. Τότε η ήττα δε θα είναι κάτι τραυματικό, μια αφορμή για στεναχώρια αλλά θα είναι το καλύτερο μάθημα που θα σε οδηγήσει στο σωστό δρόμο, αυτό που δεν έβλεπες μέχρι τότε αλλά θα είσαι έτοιμος να διαβείς την επόμενη φορά.
