Για να είμαστε ειλικρινείς τόσο το πριν όσο και το μετά των Ολυμπιακών Αγώνων παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Πριν την ανάθεση των Αγώνων στην Αθήνα πολλές ήταν οι φωνές που έλεγαν πως δεν τους έχουμε ανάγκη, θα μας γεμίσουν χρέη και ευθύνες και πως είναι ενδεχομένως περιττοί. Μετά τους Αγώνες, και μέχρι και τις μέρες μας, ακόμα περισσότερες είναι οι φωνές που υποστηρίζουν ότι για τη δεινή θέση της Ελλάδας και την οικονομική κρίση οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν το σημείο αναφοράς της… συμφοράς. Τον Αύγουστο του 2004, όμως, έβλεπε κανείς μόνο χαμόγελα. Χαμόγελα όχι μόνο ευτυχίας αλλά και υπερηφάνειας.
Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα, όταν μπαίναμε στην 14η Αυγούστου και προσπαθήσαμε να «χωνέψουμε» τις εικόνες που είδαμε. Κάθε Έλληνας έχει μέσα του έναν εαυτό που δηλώνει απόγονος ενός σπουδαίου πολιτισμού και μιας τεράστιας ιστορίας που έχτισε τον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Εκείνη τη βραδιά, λοιπόν, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου και η ομάδα του κατάφεραν κάτι ξεχωριστό. Να μετατρέψουν αυτό το συναίσθημα του κάθε Έλληνα σε εικόνα και ήχο αλλά με ένα μαγικό συστατικό, ένα συστατικό που αφαιρούσε καθετί το γραφικό και βάζοντας μέσα αρχοντιά, υπερηφάνεια και μεγαλοπρέπεια. Ναι, αυτή μάλλον είναι η πιο σωστή λέξη, μεγαλοπρέπεια.
Η τελετή έναρξης του 2004 δεν ήταν μια κιτς παρέλαση όπως ίσως να είδαμε σε άλλους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν ένα χρονογράφημα που μαρτυρούσε με τον πιο μεγαλοπρεπή τρόπο ότι αυτός ο τόπος έχει ανεξάντλητο παρελθόν, έχει παρόν και δεν μπορεί να μην έχει μέλλον. Και ίσως αυτό να ήταν το σημαντικότερο εκείνης της βραδιάς. Πως αυτή η τελετή θύμισε σε όλους μας ότι εν έτη 2004 η Ελλάδα ακόμα μπορούσε να παράγει πολιτισμό και δεν είχε να καυχιέται μόνο για τα παλιά.
Εκείνη η μαγική βραδιά είχε και συγκίνηση, είχε και χαρά, είχε και τραγούδια, είχε και λησμονιά. Είχε όλα αυτά που μπορούσαν να αγγίξουν την ψυχή μας και να μας κάνουν να ψηλώσουμε καμιά δεκαριά, και ίσως και παραπάνω, εκατοστά. Και αυτό γιατί σε όλα τα σπίτια είχε μπει αυτή η γιορτή. Κάποιοι δεν ασχολούνται με αθλητισμό άλλοι δεν βλέπουν Ολυμπιακούς Αγώνες και άλλοι δεν έχουν ιδέα για τους Έλληνες αθλητές. Παρόλα αυτά εκείνο τον Αύγουστο νιώθαμε για τα καλά πως τα φώτα όλου του κόσμου κοιτάζουν Ελλάδα, όχι μόνο Αθήνα, και αυτό μας έδινε μια λάμψη που δε θα ξεχάσουμε ποτέ.
Είναι γεγονός πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας αποτελούν σημείο αναφοράς για πολλούς λόγους. Σημείο αναφοράς όχι μόνο για την Ελλάδα, καθώς σε πολλά θέματα συγκρίνουμε το πριν και το μετά το 2004, αλλά και για τους ίδιους τους αγώνες καθώς όπως έλεγε και το σλόγκαν «οι αγώνες γύρισαν στον τόπο που τους γέννησε». Αυτό ήταν κάτι σπουδαίο για το ίδιο το Ολυμπιακό Κίνημα και για τους φίλους του αθλητισμού.
Το σίγουρο, πάντως, είναι ένα. Πως όσοι ζήσαμε εκείνο τον Αύγουστο μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως ήταν ο πιο ρομαντικός από όσους έχουμε ζήσει. Άλλωστε ο Αύγουστος είναι ένας χιλιοτραγουδησμένος μήνας με ξεχωριστό vibe. Εκείνος, όμως, του 2004 είχε χρυσόσκονη και μυρωδιά γιασεμιού. Είχε την δροσιά των παιδικών μας χρόνων και τον ενθουσιασμό των πρώτων ραντεβού. Είχε κάθε συναίσθημα που παραπέμπει σε όμορφες αναμνήσεις και θα βρίσκεται στην καρδιά μας για όσες ζωές και αν έχουμε να ζήσουμε.
Δημήτρη Παπαϊωάννου σε ευχαριστούμε για εκείνη τη νύχτα που ζωντάνεψες το καραβάκι των παιδικών μας ονείρων…
