Σε νταραβέρια με διαιτητές. Σε περίεργα ραντεβού στο Coffee Island που διατηρεί στο κέντρο. Σε ακόμα πιο περίεργα τηλέφωνα. Και σε όλα να δηλώνει πως λειτουργεί «εκ μέρους του προέδρου».
Ο Λιόλιος, όταν ρωτήθηκε πριν από χρόνια για τη σχέση τους, απάντησε ότι είναι φίλος του και ότι οι προσωπικές του φιλίες δεν μπαίνουν στο κάδρο. Κι όμως, ο Μαυραγάνης βρέθηκε ακριβώς στο κάδρο. Σε συνάντηση για την ελληνική διαιτησία, με τον πρόεδρο της ΕΟΚ και την ηγεσία της ΚΕΔ, στην Πάτρα, χωρίς ανακοίνωση, χωρίς δελτίο Τύπου. Με ποια ιδιότητα; Καμία. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Ο «Θωμάς» του μπάσκετ
Ο Θωμάς Μητρόπουλος μπήκε στο ποδόσφαιρο ως «γνώστης», όχι ως αρχιδιαιτητής. Δεν χρειαζόταν τίτλο. Ήξερε ότι η δύναμη περνάει από την Ομοσπονδία και από τη διαιτησία, και εκεί έστησε τα δίκτυά του. Χρειάστηκαν χρόνια, δικαστήρια και σκάνδαλα για να φανεί τι σήμαινε αυτό για το άθλημα.
Η αναλογία δεν είναι υπερβολή. Είναι το ίδιο μοντέλο: ο θεσμικός παράγοντας στη βιτρίνα και ο «φίλος» στο παρασκήνιο. Ο ένας δίνει τη νομιμοποίηση, ο άλλος κινείται εκεί που η νομιμοποίηση δεν φτάνει. Στο ποδόσφαιρο ξέρουμε πού κατέληξε αυτό. Στο μπάσκετ το βλέπουμε να συμβαίνει τώρα, μπροστά στα μάτια μας.
Η ομάδα χωρίς πιστοποιητικό
Ο Προμηθέας, η ομάδα χωρίς πιστοποιητικό συμμετοχής. Ο ΕΣΑΚΕ σφύριξε αδιάφορα. Η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων έκανε το ίδιο, για να μη βρεθεί στο στόχαστρο. Το σωματείο της Πάτρας, όπως αποφάσισε η ΕΕΑ, το διοικεί ο Λιόλιος.
Το επαγγελματικό μπάσκετ ακυρώνει τον εαυτό του για να αγωνίζεται το «παιδί» του προέδρου. Και στο πρώτο κιόλας παιχνίδι έδειξε σε όλους ότι ποντάρουν σε κουτσό άλογο αν περιμένουν συναρπαστικό πρωτάθλημα. Με αυτή τη διαιτησία, δεν γίνεται.
48-21: δεν είναι σκορ ημιχρόνου
Το Προμηθέας-Περιστέρι έκλεισε 48-21. Δεν είναι σκορ ημιχρόνου, είναι οι βολές. Μην αποκλείσετε να είναι και έξαλλος ο επικεφαλής του μπάσκετ, επειδή η ομάδα του δεν έφτασε τις 50.
Κι όμως, ακόμη και το 48-21 είναι πλαστό. Οι τέσσερις τελευταίες βολές του Περιστερίου ήρθαν μόνο επειδή ο Προμηθέας έκανε φάουλ για να σταματήσει το χρόνο. Στα 2,5 λεπτά πριν το τέλος ήταν 81-87 και έγινε 88-88, με τον Προμηθέα να σκοράρει αποκλειστικά από τη γραμμή. Όταν το Περιστέρι σταμάτησε να παίζει άμυνα, οι γηπεδούχοι αστόχησαν και ηττήθηκαν 88-94. Το Περιστέρι νίκησε και τον αντίπαλο και τους διαιτητές.
Οι συνένοχοι της σιωπής
Ομάδες που ανέχονται αυτή την αηδιαστική κατάσταση. Ένας ΕΣΑΚΕ που λειτουργεί ως προέκταση του συστήματος, ένα «φυτό χώρου» που ούτε πότισμα δεν χρειάζεται, απλά να σφραγίζει τις αποφάσεις που του έρχονται. Ένας πρόεδρος της ΕΟΚ που παίζει all in όσο κρατάει την καρέκλα και διαλύει κάθε αίσθηση αξιοπιστίας. Και ένας «φίλος» χωρίς ιδιότητα που κάθεται στα τραπέζια όπου αποφασίζεται η διαιτησία.
Το σύστημα Θωμά στο ποδόσφαιρο, και η παράγκα Νο2 αργότερα, δεν επιβίωσαν επειδή ήταν ανίκητοι. Επιβίωσαν επειδή οι περισσότεροι προτιμούσαν να σωπαίνουν. Το ίδιο ισχύει σήμερα για το δίδυμο Λιόλιου-Μαυραγάνη. Γι' αυτό το SDNA θα συνεχίσει να καταγράφει κάθε σφύριγμα, κάθε απόφαση, κάθε «φιλική» παρουσία εκεί που δεν χωράει.
Η κάθαρση δεν είναι ψαράκι
Το ελληνικό μπάσκετ ξεφτιλίζεται για να γίνεται ό,τι γουστάρει ο Βαγγέλης Λιόλιος. Ένας άνθρωπος που δεν έχει θέση στο άθλημα και αποτελεί το αντι-παράδειγμα για την ίδια την κοινωνία.
Με λίγο καλό ψαράκι και μερικές συνεντεύξεις, πιστεύουν ότι θα ξεχαστούν όλα. Δεν θα ξεχαστούν. Στο ποδόσφαιρο η κάθαρση άργησε, αλλά ήρθε επειδή κάποιοι δεν σταμάτησαν να τη ζητούν. Στο μπάσκετ, το SDNA θα συνεχίσει να τη ζητά. Μέχρι να έρθουν οι ποινές που αρμόζουν σε κάθε υπεύθυνο.
Η ιστορία έχει δείξει πως με όποιον τα έβαλε το SDNA στο τέλος βγήκε χαμένος. Γιατί η αλήθεια και το δίκαιο πάντα κερδίζουν. Δώδεκα χρόνια τώρα, με κάθε κόστος το SDNA πρωταγωνιστεί στο γκρέμισμα παράγκας κάθε είδους.
Αυτή τη φορά, ο Λιόλιος παίζει το τελευταίο του χαρτί προσπαθώντας να πάρει νίκες λόγω των επερχόμενων τιμωριών. Του Προμηθέα και του ίδιου προσωπικά. Των διαιτητών και του Μαυραγάνη. Όσοι είναι συστρατευμένοι γύρω του, ομάδες και παράγοντες, σύντομα θα πηδάνε από το καράβι σαν τα ποντίκια. Βολεμένοι τύπου Μπακάλη, Τηγάνη, Μαρτινάκου θα ξεβολευτούν όταν κληθούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα που συνέβησαν και σήμερα.
Όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η πιο μεγάλη ώρα πλησιάζει. Όπως έλεγαν και κάποιοι «το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν τη χαραυγή»…
