Όχι, η είδηση της ημέρας δεν είναι ότι ο Ολυμπιακός αλλάζει Διευθυντή Επικοινωνίας, αντικαθιστώντας μετά από εφτά χρόνια τον Κώστα Καραπαπά, προωθώντας τον σε θέση γ’ αντιπροέδρου και Επιχειρησιακού Διευθυντή της ΠΑΕ. Η είδηση της ημέρας αφορά τον δημοσιογράφο που επέλεξε ο Βαγγέλης Μαρινάκης να αποτελεί πλέον τη φωνή και την εικόνα των «ερυθρόλευκων» στα ΜΜΕ και όχι μόνο.
Τον Νίκο Γαβαλά έχω την τύχη και την τιμή να τον γνωρίζω εδώ και 25 χρόνια. Η οικογένειά μου έχει τη χαρά να τον γνωρίζει ακόμη περισσότερα!
Δεν θα σταθώ στις δημοσιογραφικές του ικανότητες (αυτές έχουν αξιολογηθεί με το πέρασμα των ετών), αλλά κυρίως στο ήθος και τις αρχές που πρεσβεύει. Ολυμπιακός από τα… γεννοφάσκιά του, γαλουχήθηκε από τον πατέρα του Νικήτα με τις αξίες του πειραϊκού συλλόγου, μαθαίνοντας όμως από μικρό παιδί τι θα πει σεβασμός στον αντίπαλο, σεβασμός στο ποδόσφαιρο, σεβασμός στον αθλητισμό.
Ειλικρινά, σε μια εποχή που ο τυφλός οπαδισμός, το νταηλίκι και το εμπόριο οπαδικής μαγκιάς ζει και βασιλεύει ιδιαίτερα στον μαγικό και ονειρεμένο κόσμο του ελληνικού διαδικτύου, δεν θυμάμαι ποτέ το Νίκο να έχει εμπλακεί σε οιασδήποτε μορφής αντιπαράθεση που να προσβάλλει οποιονδήποτε σύλλογο και όχι μόνο την ομάδα που υποστηρίζει και αγαπά.
Το γεγονός, λοιπόν, ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης προχωρά στην επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου (με τις αρχές και τις αξίες που τον χαρακτηρίζουν ως δημοσιογράφο και ως άνθρωπο) για τη θέση του Διευθυντή Επικοινωνίας της πειραϊκής ΠΑΕ επισκιάζει κάθε άλλη είδηση της ημέρας. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο ο διοικητικός ηγέτης του Ολυμπιακού είναι διατεθειμένος να υποστηρίξει με όλες του τις δυνάμεις τη συγκεκριμένη προσωπική του επιλογή. Γιατί, δυστυχώς, ο Έλληνας οπαδός είναι ο πλέον κακομαθημένος στην Ευρώπη. Εδώ και πολλά χρόνια έχει εθιστεί στη νοοτροπία «πας μη οπαδός της δικής μας ομάδας ίσον… βάρβαρος».
Ο μέσος Έλληνας οπαδός αγνοεί παντελώς τι θα πουν έννοιες «σεβασμός στον αντίπαλο», «αθλητική παιδεία», ή «αθλητικός πολιτισμός». Ή μάλλον τις θυμάται όταν η ομάδα του είναι κυρίαρχη στους αγωνιστικούς χώρους και τις ξεχνά όταν βλέπει τίτλους να χάνονται.
Μακάρι η συγκεκριμένη απόφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη να αποτελέσει το έναυσμα για τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής κοσμοθεωρίας γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μακάρι ο ίδιος να την υποστηρίξει στα δύσκολα, γιατί τα οφέλη που θα αποκομίσει ο ίδιος, ο Ολυμπιακός, αλλά και το σύνολο του ελληνικού ποδοσφαίρου θα είναι πολύ μεγαλύτερα από τη χαρά που δίνει η νίκη σε ένα ντέρμπι ή ακόμη και η κατάκτηση ενός εγχώριου τίτλου.
Αν θέλετε, θα προχωρήσω τη σκέψη μου ένα βήμα παραπέρα. Η ταυτόχρονη παρουσία δημοσιογράφων του ήθους και της προσωπικότητας του Νίκου Γαβαλά και του Ανδρέα Δημάτου σε θέσεις Διευθυντών Επικοινωνίας ΠΑΕ, όπως ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ, αποτελεί μια τεράστια ευκαιρία για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Αν, μάλιστα, και ο ΠΑΟΚ προχωρήσει σε μια ανάλογη επιλογή (είτε με την επιστροφή του Κυριάκου Κυριάκου – αν δεν εκλεγεί βουλευτής – είτε με τη στελέχωση της θέσης του Διευθυντή Επικοινωνίας από έναν δημοσιογράφο που θα ταιριάζει σε χαρακτηριστικά με τους ομολόγους του στην «ερυθρόλευκη» και την «κιτρινόμαυρη» ΠΑΕ), τότε η ευκαιρία για να αλλάξει κάτι σ’ αυτό το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο θα είναι ιστορική.
Ζούμε στην εποχή της επικοινωνίας, ζούμε στην εποχή των social media, άρα είναι εξαιρετικά σημαντικό το πλαίσιο της σχέσης ή της αντιπαράθεσης που θα ορίσουν οι μεγάλες – και μέχρι σήμερα αντιμαχόμενες – ΠΑΕ σε επικοινωνιακό επίπεδο.
Άνθρωποι, όπως ο Γαβαλάς ή ο Δημάτος, μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με γνώμονα όχι μόνο το συμφέρον της ομάδας που εργάζονται, αλλά και την αναβάθμιση του συνολικού προϊόντος που λέγεται «ελληνικό ποδόσφαιρο». Ενδεχομένως να είναι σε θέση να γεφυρώσουν και χάσματα που σήμερα (σε ένα ποδόσφαιρο που κυριαρχεί η καχυποψία και το μίσος) φαντάζουν αγεφύρωτα. Με την επιλογή του Νίκου Γαβαλά, πάντως, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
ΥΓ: Σχετικό με το παραπάνω κείμενο: Χάζευα το βράδυ της Τετάρτης τους τελικούς των πρωταθλημάτων μπάσκετ σε Τουρκία και Ισπανία. Διάολε, έχουμε μείνει οι τελευταίοι των… κανιβάλων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ναι, κι αλλού υπάρχουν επεισόδια, κι αλλού υπάρχουν ακραία στοιχεία που προσπαθούν να διεισδύσουν στην κοινωνία μέσω του ποδοσφαίρου, αλλά πουθενά αλλού δεν συναντάς τις τριτοκοσμικές συνθήκες που επικρατούν στον ελληνικό αθλητισμό. Ακόμη και στην Τουρκία οι φίλοι της φιλοξενούμενης ομάδας (της Εφές στην προκειμένη) διατηρούν το αναφαίρετο δικαίωμά τους να βρίσκονται στο πλευρό των αγαπημένων τους παικτών και στα εκτός έδρας παιχνίδια. Για την Ισπανία, ας μη το συζητήσουμε καλύτερα. Δείτε απλά αυτή την τηλεοπτική εικόνα από τις εξέδρες του «Παλού Μπλαουγκράνα» - κατά τη διάρκεια του τελικού Μπαρτσελόνα–Ρεάλ - που ταξίδεψε σε κάθε γωνιά του πλανήτη και απλά αναλογιστείτε τις ευθύνες που έχουμε όλοι μας απέναντι στους συλλόγους που αγαπάμε, απέναντι στα παιδιά μας, για να μπορέσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον να απολαμβάνουμε ξανά στα ελληνικά γήπεδα στιγμές σαν κι αυτή…
