Πολλές φορές στο ποδόσφαιρο λέμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε πως θα κυλήσει ένα ματς από τα πρώτα λεπτά και από τον τρόπο που παρουσιάζονται οι δύο αντίπαλες ομάδες στον αγωνιστικό χώρο στο ξεκίνημά του.
Στη Λιβαδειά ο Παναθηναϊκός δεν επιβεβαίωσε αυτόν τον άτυπο κανόνα, αλλά ήταν η εξαίρεσή του.
Γιατί η ομάδα φαινόταν να πατάει καλά στα πρώτα 30 λεπτά του ματς, αλλά όσο περνούσε η ώρα γινόταν χειρότερη κι ο Λεβαδειακός στο δεύτερο ημίχρονο βγήκε σε 2-3 αντεπιθέσεις και μπορούσε να κάνει μεγαλύτερη ζημιά.
Στο ξεκίνημα του ματς και σε όλο σχεδόν το πρώτο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην έκανε τις κλασικές ευκαιρίες, είχε όμως γρήγορη κυκλοφορία και κατοχή της μπάλας σε υψηλό ποσοστό, έλεγχε το ρυθμό και δεν ένιωθε την παραμικρή απειλή στην άμυνά του.
Σου έδινε την εντύπωση η εικόνα του, παρότι δεν είχε τις πολλές ευκαιρίες, ότι κάποια στιγμή στη διάρκεια του παιχνιδιού το γκολ θα έρθει.
Οσο περνούσε η ώρα όμως και ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα δεν μπορούσε να βρει τις σωστές λύσεις και αντί για καλύτερη γινόταν χειρότερη, φανερώνοντας το πρόβλημα που είχα επισημάνει πριν από το ματς με τον Λεβαδειακό.
Οταν ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει αντιπάλους που είναι οργανωμένοι με πολλούς παίκτες στην άμυνα, εμφανίζεται μία αδυναμία στο να αξιοποιηθούν οι χώροι και να δημιουργηθούν υποσχόμενες ευκαιρίες για γκολ.
Οπως είχα πει και στο παρελθόν ο Παναθηναϊκός φέτος στηρίζεται στα νέα παιδιά της ομάδας και ειδικά στον Μπουζούκη και τον Χατζηγιοβάνη, που τον οδήγησαν στο ξεκίνημα της σεζόν με το ταλέντο, τον ενθουσιασμό και τη «φρεσκάδα» τους.
Το «όπλο» στα πρώτα παιχνίδια ήταν η ταχύτητα του Μπουζούκη και του Χατζηγιοβάνη, τώρα αυτό δεν το έχουμε και χρειάζεται να γίνει έξυπνη διαχείριση σ’ αυτά τα παιδιά.
Είναι λογικό κάποια στιγμή να τους βγει κούραση και αυτό να κοστίσει στον Παναθηναϊκό, από τη στιγμή που δεν υπάρχει και ποιοτικό βάθος.
Καταντάει κουραστικό να το επαναλαμβάνω, αλλά θα το ξαναπώ, όταν παίζεις σε επαγγελματικό επίπεδο το σημαντικότερο που πρέπει να αποκτήσεις είναι η σταθερότητα.
Και είναι πολύ δύσκολο, ειδικά για παιδιά που παίζουν πρώτη φορά σε αυτό το επίπεδο και μάλιστα με τόσο σημαντικούς ρόλους, να αποκτήσουν αμέσως σταθερότητα.
Γι αυτό και βλέπουμε στο ένα ματς να είναι πολύ καλοί και στο άλλο όχι.
Ο Γιώργος Δώνης δεν έχει πολλές ποιοτικές λύσεις για να κάνει αλλαγές και ειδικά για τα άκρα ποιοτικές επιλογές από τον πάγκο δεν υπάρχουν.
Αναφέρομαι κυρίως στα άκρα γιατί όταν ο αντίπαλος κλείνεται στην άμυνά του, τα περισσότερα ρήγματα γίνονται από τα άκρα και από ατομικές ενέργειες.
Χρειάζονται τουλάχιστον 5-6 φάσεις όπως αυτή του 55’ με τον Χατζηγιοβάνη που σταμάτησε λανθασμένα ως οφ σάιντ ο διαιτητής με τον βοηθό, παρότι ο παίκτης του Παναθηναϊκού καλυπτόταν καθαρά.
Οχι μόνο μία ή δύο που έγιναν, αλλά πολύ περισσότερες.
Η «μαγκιά» είναι στην ατομική ενέργεια.
Παρατήρησα επίσης ότι ο Παναθηναϊκός δεν σούταρε έξω από την περιοχή και ειδικά σε ματς που ο αντίπαλος παίζει τόσο αμυντικά, είναι απαραίτητο να γίνονται σουτ από 20-25 μέτρα, γιατί όταν σουτάρεις και απειλείς αναγκάζεις την άμυνα να βγει έξω από το καβούκι της.
Εμείς δεν σουτάραμε καθόλου.
Φαινόταν επίσης ότι όσο περνούσε η ώρα δεν υπήρχαν τα ίδια τρεξίματα με το πρώτο ημίχρονο και οι επιστροφές στις αντεπιθέσεις έγιναν προβληματικές προς το τέλος του ματς, εκτός από το γεγονός ότι είχε χαθεί και η ασφάλεια στην κυκλοφορία της μπάλας.
Σε σχέση με τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο, ήμασταν ένα σκαλοπάτι πιο κάτω ως ομάδα συνολικά και χρειάζεται δουλειά στην αντιμετώπιση αντιπάλων που αγωνίζονται μαζικά πίσω από τη μπάλα.
Ο Γιώργος Δώνης είναι έμπειρος προπονητής και θεωρώ ότι θα δώσει έμφαση στους τομείς που εμφανίζονται οι αδυναμίες για να βελτιωθεί η ομάδα.
Το επόμενο ματς είναι με τον ΠΑΣ Γιάννινα εκτός έδρας, μία ομάδα που είναι επίσης μαζεμένη και δίνει βαρύτητα στην οργάνωση και την αμυντική της λειτουργία.
Αγωνίζεται με πέντε παίκτες στην άμυνα, έχει μεγάλη ανάγκη τους βαθμούς γιατί βρίσκεται στην επικίνδυνη ζώνη και πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τον Παναθηναϊκό να κατακτήσει το θετικό αποτέλεσμα.
Ειδικότερα από τη στιγμή που δεν του ταιριάζουν τέτοιου είδους αντίπαλοι, αλλά ομάδες που παίζουν επιθετικό ποδόσφαιρο όπως ο Παναιτωλικός.
