Υπάρχουν παίκτες που έπαιξαν για χρόνια σε μια ομάδα και ξεχάστηκαν γρήγορα. Υπάρχουν όμως, κι εκείνοι που έπαιξαν λίγο και σημάδεψαν για πάντα την ιστορία. Ο Τζιμπρίλ Σισέ αγωνίστηκε για δυο σεζόν στον Παναθηναϊκό αλλά μοιάζει σαν να έπαιξε... για δέκα.
Έστειλε χιλιάδες κόσμο στο αεροδρόμιο, απογείωσε τα συναισθήματα αναρίθμητων ανθρώπων με όσα έκανε στα γήπεδα, πήρε πρωτάθλημα και Κύπελλο μετά από 6 χρόνια λειψανδρίας, προκάλεσε πάθη, έζησε το θρυλικό 2-1 του «Κατσουράνη», την εισβολή οπαδών στο γήπεδο, πήγε στα δικαστήρια με τον Μαρινάκη.
Σήμερα, το όνομα του προκαλεί ακόμα νοσταλγία.
Κι η ευκαιρία της άφιξης του στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να περάσει ανεκμετάλλευτη. Ο Τζιμπρίλ Σισέ επέλεξε φέτος να μείνει για μια εβδομάδα στο Litohoro Olympus Resort κι οι όποιες απορίες υπήρξαν αρχικά για το πώς ένας σταρ τέτοιου βεληνεκούς δεν πήγε στη Μύκονο ή τη Σαντορίνη, λύθηκαν όταν βρεθήκαμε εκεί. «Ξέρεις, είναι δύσκολο να βρεις ένα μέρος που να συναντά υψηλό επίπεδο παροχών με ηρεμία. Και δεν το ήξερα το μέρος αλλά τώρα που το έμαθα θα ξανάρθω του χρόνου», λέει ο Τζιμπρίλ.
Ο πρώτος άνθρωπος που συναντάμε - μαζί με τον συνάδελφο Γιάννη Σαπουντζάκη ο οποίος συνεργάστηκε για τη συνέντευξη - στην πισίνα του ξενοδοχείου είναι ο Γιάννης Σπαλιάρας. «Για τον Τζιμπρίλ ήρθατε σίγουρα, δεν υπάρχει το παλικάρι, έχω πάθει πλάκα με την απλότητα του», λέει ο “Survivor”.
Κι ήταν... 110% αληθινό, σε σημείο έκπληξης. Ο Τζιμπρίλ στις τρεις ώρες που μείναμε μαζί πείραξε... όποιον βρήκε μπροστά του. Τη σερβιτόρα που είναι ΠΑΟΚ, ένα κοριτσάκι, τη Νατάσα Καλογρίδου, δέχθηκε να φωτογραφηθεί και να μας δείξει το τριφύλλι που έχει «χτυπήσει» στο πόδι και διάφορα άλλα που δείχνουν έναν άλλον Σισέ, χωρίς τουπέ, χωρίς ίχνος από σταριλίκι.
Θα το αντιληφθείτε κι από τα λόγια του. Ήταν μια συνέντευξη που δεν φοβήθηκε να μιλήσει ανοιχτά. Κι όχι μόνο για τα «γνωστά», τα «τυπικά» θέματα.
Κατονομάζει τον Πατέρα ως σημαντικότερο άνθρωπο του τελευταίου πράσινου πρωταθλήματος και ταυτόχρονα... τα χώνει ευθέως στον Μαρινάκη για την αλλαγή του πριν και μετά την ανάληψη του Ολυμπιακού.
Μιλάει για τη ζούγκλα που έζησε στο Καραϊσκάκη και γιατί δεν δέχθηκε τον συμβιβασμό που του προτάθηκε. Εξηγεί γιατί δεν γύρισε το 2012, το 2014, το 2017 και αναλύει ποιοι είναι οι λόγοι που έχει τατουάζ μόνο της Λίβερπουλ και του Παναθηναϊκού...
Ο 36χρονος σήμερα Γάλλος θυμάται πώς ο Τεν Κάτε τον ξύπνησε στην ράθυμη τότε εκκίνηση του πρωταθλήματος, συγκρίνει και αποφασίζει ποια επίδοση προτιμά ανάμεσα στη δική του και του Σπαλιάρα.
Πριν, στη διάρκεια, και μετά τη συνέντευξη, ένα αρνείται να χωνέψει: «Πέρυσι με έπεισαν και κάλεσα τον προπονητή (σ.σ. Ουζουνίδη) στο τηλέφωνο. Ήταν 26 Δεκεμβρίου, το θυμάμαι σαν τώρα. Ήθελα να παίξω εδώ χωρίς να ζητήσω ένα ευρώ και ξέρω ότι μπορούσα. Δεν απαίτησα ούτε να παίξω βασικός, ούτε τίποτα. Απλά να μου δώσουν την ευκαιρία. Τον κάλεσα τρεις φορές επειδή μου είπαν ότι ξέρει γαλλικά και του έστειλα μήνυμα ποιος είμαι. Είναι δικαίωμα του να μην με θέλει στην ομάδα και απολύτως σεβαστό ασχέτως αν εγώ πιστεύω ότι μπορούσα να προσφέρω. Είναι ασέβεια όμως ότι δεν σήκωνε το τηλέφωνο, θα μπορούσε απλά να μου πει “Τζιμπρίλ δεν σε θέλω”.
Το είπε σε όλους τους τόνους, με φανερή απογοήτευση. Όχι γιατί πίστευε πως θα βάλει 15 γκολ αλλά σαν τον άνθρωπο που ενώ έχει κατακτήσει τα πάντα βιώνει το αίσθημα του ανολοκλήρωτου έρωτα: «Τα Χριστούγεννα του 2012 με κάλεσε ο κύριος Αλαφούζος να μου πει ότι με θέλει πίσω στον Παναθηναϊκό και τελικά δεν μου έκαναν ποτέ πρόταση. Ξαφνικά το 2016 με πήρε ο Ιταλός προπονητής του Παναθηναϊκού (Στραματσόνι) και μου είπε “Τζιμπρίλ σε θέλω”. Μιλήσαμε και μετά από λίγες μέρες με πήρε ο Ζιλμπέρτο και μου είπε: "Ελα στην Αθήνα να μιλήσουμε". Και ήρθα. Το ξέρατε αυτό; Με έφεραν εδώ, πήγαμε στο ξενοδοχείο Vuliagmeni Suites, μιλήσαμε και δεν ξέρω από τότε τι έγινε αλλά πρόταση δεν μου έκαναν! Ούτε μία φορά δεν τα χαλάσαμε για οικονομικούς λόγους, πώς γίνεται να λένε ότι δεν ήθελα να έρθω για τα λεφτά; Ήθελα σαν τρελός να έρθω, αλλά εκείνοι δεν ήθελαν, κάθε φορά για έναν άλλο λόγο».
Ίσως τελικά ήταν γραφτό να μην μπει σε κανένα ρίσκο η φήμη του. Ο Σισέ δε γύρισε ποτέ, κι ο μύθος του παρέμεινε ατσαλάκωτος... Η επισήμανση τον προβληματίζει. «Ίσως έχεις δίκιο. Τώρα όλοι θυμούνται τον Τζιμπρίλ όπως πρέπει»...
Έπαιξες σε Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα, Ιταλία, Κατάρ και Ρωσία. Σε ποια χώρα απόλαυσες περισσότερο το ποδόσφαιρο;
«Στις περισσότερες χώρες που έπαιξα έβρισκα έναν λόγο να είμαι ευχαριστημένος. Σίγουρα στην Γαλλία ένιωθα πολύ καλά γιατί είναι η χώρα μου, το μέρος που γεννήθηκα. Η Αγγλία είναι η πατρίδα του ποδοσφαίρου και σίγουρα αισθάνομαι πολύ περήφανος που υπήρξα μέλος της Λίβερπουλ. Στην Ελλάδα έχω μία πολύ ιδιαίτερη σχέση με τους οπαδούς και γενικότερα με τους ανθρώπους εκεί. Δεν χρειάζεσαι πολλά χρόνια για να δεθείς με τους ανθρώπους σε ένα μέρος. Στην Ελλάδα ήξερα από την ημέρα που έφτασα εκεί πως κάτι καλό θα συμβεί. Μόνο εδώ ένιωσα τόσο πολύ πως μοιάζω με τους ανθρώπους».
Ήταν αυτό στον Παναθηναϊκό το μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας σου;
«Εξαρτάται από τον χρόνο. Στο Κατάρ έμεινα έξι μήνες αλλά πραγματικά τα χρήματα ήταν πολύ καλά. Το συμβόλαιο μου με τον Παναθηναϊκό ήταν πολύ ιδιαίτερο σε ό,τι είχε να κάνει με την αγάπη που ένιωσα και τις σχέσεις που ανέπτυξα».
Όλοι λένε όμως, ότι το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι υποανάπτυκτο. Ειδικά σε θέματα διαφθοράς, βίας, διαιτησίας.
«Ναι το έζησα αυτό. Πριν υπογράψω στην Ελλάδα μίλησα με έναν φίλο και μου είπε ότι θα συναντήσω κάτι περίεργο σε ό,τι είχε να κάνει με τους διαιτητές. Τότε σκέφτηκα ότι δεν μπορεί, αν σκοράρω ένα γκολ θα είναι γκολ. Μου απάντησε ότι θα το ανακαλύψω μόνος μου και έτσι έγινε. Το ποδόσφαιρο πρέπει να είναι καθαρό και αξιόπιστο, η καλύτερη ομάδα να κερδίζει. Προπονείσαι μία εβδομάδα και δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό και ξέρεις πως το σαββατοκύριακο θα χάσεις απλά και μόνο επειδή ο διαιτητής είναι μαζί τους. Δεν είναι σοβαρό αυτό. Πρέπει να λυθεί αυτό το ζήτημα στην Ελλάδα».
Ο γιος σου γιατί επέλεξες να παίξει σε μικρή ομάδα όπως η Κρου και όχι σε ένα μεγάλο κλαμπ σαν τη Λίβερπουλ ή τη Γιουνάιτεντ;
«Η Κρου είναι μία Ακαδημία που προετοιμάζει τα παιδιά και το σαββατοκύριακο παίζουν με ομάδες. Εμένα παίζουν στη Λίβερπουλ και απλά μέσα στην εβδομάδα προπονούνται στην Κρου. Στο μέλλον θέλω να παίξουν εκεί που πραγματικά θα τους αρέσει. Εγώ θα είμαι εκεί να τους υποστηρίζω. Είναι και τα δύο μου παιδιά επιθετικοί, ακολουθούν τον μπαμπά τους. Κι είναι πραγματικά καλοί!»
Πολλοί παλαίμαχοι παίκτες βλέπουν τα παιδιά τους να κάνουν καριέρα. Είναι η σειρά σου;
«Είναι μέσα στο αίμα μας το ποδόσφαιρο. Ίσως είναι ένα κίνητρο για τα παιδιά να πετύχουν κάτι αντίστοιχο. Οι προπονητές τους με καλούν και μου δίνουν feedback, αλλά εγώ δεν θέλω ποτέ να τα πιέσω για κάτι. Θέλω πάντα μόνα τους να επιλέγουν τι θα κάνουν».
«Η οικονομική κατάσταση με οδήγησε στην αποχώρηση από τον Παναθηναϊκό»
Ήταν λάθος που έφυγες από τον Παναθηναϊκό; Ήταν δική σου επιλογή ή σε ώθησαν στη Λάτσιο;
«Όχι δεν ήταν λάθος που έφυγα. Δεν ήταν δική μου επιλογή, ήταν η κατάσταση που με οδήγησε στο να αποχωρήσω. Η κρίση είχε έρθει στην Ελλάδα και είχαν αρχίσει τα προβλήματα στα οικονομικά. Η μεταγραφή μου στη Λάτσιο μπορούσε να φέρει χρήματα στην ομάδα. Δεν ήταν ούτε δική μου επιλογή ούτε της ομάδας».
Γιατί το 2013 δεν επέστρεψες τελικά και πήγες στην Αλ Γκαράφα; Είναι αλήθεια ότι κινδύνευες με σύλληψη λόγω φορολογικών υποχρεώσεων;
«Όταν πήγα στο Κατάρ ήταν με την μορφή του δανεισμού. Για να πάω εκεί η Αλ Γκαράφα πλήρωσε για τον δανεισμό και άρα για να πάω στον Παναθηναϊκό θα έπρεπε να πληρώσει για τον δανεισμό μου. Τότε μιλούσα με τον υπεύθυνο για τις μεταγραφές αλλά για εκείνους ήταν πιο εύκολο να πουν ότι εγώ δεν ήθελα να επιστρέψω παρά να πουν ότι δεν μπορούν να πληρώσουν για να με δανειστούν. Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο. Ένα ακόμα από τα εμπόδια που υπήρχαν ήταν και η εφορία. Ακόμα και σήμερα πληρώνω τους φόρους. Μόνος μου έλυσα το πρόβλημα για να είμαι εδώ»...
Νιώθεις τελικά μετά από τόσες ανεπιτυχείς προσπάθειες για επιστροφή ότι φεύγοντας από τον Παναθηναϊκό άφησες κάτι στη μέση;
«Όχι, κερδίσαμε τρόπαια και πέτυχα πάνω από 50 γκολ. Έκανα καλά την δουλειά μου. Θα ήταν καλό να επιστρέψω για τους ανθρώπους που αγαπώ αλλά δεν έγινε».
Όταν μιλάμε για κακές στιγμές στο ποδόσφαιρο, υπάρχει μία που σε αφορά. Αντέχεις να ξαναδείς την εικόνα του τραυματισμού σου με τη φανέλα της Λίβερπουλ;
«Δεν είναι τόσο κακό αν σκεφτείς πως σε είκοσι χρόνια καριέρας είχα δύο τραυματισμούς. Σοβαρούς μεν, αλλά δύο. Άλλοι ποδοσφαιριστές κάθε μήνα έχουν και από έναν τραυματισμό οπότε θα έλεγα πως οι τραυματισμοί με έκαναν απλά πιο δυνατό».
«Πέρσι μου έδειξαν πως δεν με σέβονται στον Παναθηναϊκό, είμαι πολύ απογοητευμένος»
Ξέρεις πόσο είναι το μπάτζετ του Παναθηναϊκού σήμερα; Όσο περίπου ήταν ο ετήσιος μισθός σου το 2011...
«Δεν το ήξερα... (σ.σ. σκέφτεται...) Θα έλεγα πως είμαι απογοητευμένος μαζί τους. Τους κάλεσα κάποιες φορές, τους έστειλα κάποια μηνύματα αλλά δεν μου απάντησαν ποτέ. Είμαι απογοητευμένος και έτσι δεν ακολουθώ τόσο το τι κάνουν. Είμαι φίλος με τον Μουνιέ και μαθαίνω κάποια πράγματα αλλά όχι πολλά. Όταν κάποιος έχει βοηθήσει την ομάδα οφείλεις τουλάχιστον να τον σεβαστείς. Όταν σε καλεί οφείλεις να το σηκώσεις και να πεις πως δεν ενδιαφέρεσαι. Δεν μπορείς να μην απαντάς καθόλου, έτσι δείχνεις ότι δεν σέβεσαι τον άλλον. Είναι δικαίωμά σου να μην θέλεις κάποιον αλλά πρέπει να του το πεις».
Ξέρεις όμως ένας άνθρωπος δεν εκπροσωπεί όλη την ομάδα.
«Φυσικά και το γνωρίζω. Αλλά υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στον κόσμο, στους ανθρώπους της ομάδας όταν ήμουν εγώ εκεί και σε αυτούς που είναι σήμερα».
Γνωρίζεις όμως ότι και ο κόσμος βράζει με την σημερινή διοίκηση.
«Ο κόσμος ξέρει. Για μένα μεταξύ Υβερντόν ή Βιτσέντζα και Παναθηναϊκό δεν υπάρχει καν δεύτερη σκέψη. Αύριο το πρωί θα ερχόμουν αλλά τουλάχιστον σηκώστε το τηλέφωνο. Ή τουλάχιστον απαντήστε στις κλήσεις μου και στα μηνύματά μου».
Ήταν το όνειρό σου να τελειώσεις την καριέρα σου στον Παναθηναϊκό;
«Θα ήταν ο καλύτερος τρόπος, όμως είμαι 37 χρονών και ο χρόνος κυλά. Τώρα υπέγραψα στην Βιτσέντζα».
«Αν είχα τα χρήματα θα αγόραζα τον Παναθηναϊκό!»
Πιστεύεις θα συνέλθει ο Παναθηναϊκός; Μπορεί να αποφύγει τα χειρότερα; Είναι υπό το βάρος πολλών χρεών που δημιουργήθηκαν τη δική σου εποχή κι ακόμα δεν έχει κατορθώσει να συνέλθει.
«Χρειάζονται κάποιον να βάλει χρήματα. Αν είχα χρήματα θα αγόραζα τον Παναθηναϊκό. Αν κερδίσω κανένα λαχείο ίσως! Αν γνώριζα κάποιον που θέλει να επενδύσει στο ποδόσφαιρο θα του το πρότεινα. Θα έβλεπε το πάθος που υπάρχει εκεί και θα του άρεσε. Ο σύλλογος δεν αξίζει να βρίσκεται εκεί που είναι τώρα».
Πιστεύεις πως την περίοδο που ήσουν εσύ στον Παναθηναϊκό πέρα από την οικονομική ευρωστία, ένα από τα συστατικά της επιτυχίας ήταν και η αγάπη ορισμένων ανθρώπων για τον σύλλογο;
«Όταν αγαπάς κάτι κάνεις τα πάντα. Ο Νίκος Πατέρας είναι ο αδερφός μου, ο φίλος μου. Όταν κάποιος παίκτης χρειαζόταν κάτι από το μικρότερο στο μεγαλύτερο, ο Πατέρας έκανε τα πάντα για να τον βοηθήσει έτσι ώστε να είναι συγκεντρωμένος στο ποδόσφαιρο. Αυτό είναι το σημαντικό για έναν ποδοσφαιριστή, να μπορεί να είναι 100% συγκεντρωμένος στο ποδόσφαιρο».
«Πατέρας, ο κατάλληλος άνθρωπος για την σημερινή περίσταση»
Είναι η σωστή επιλογή για σένα να γυρίσει ο Πατέρας στον Παναθηναϊκό;
«Για μένα είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για την περίσταση. Ξέρει το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και ξέρει και την ομάδα. Αν με πάρει τηλέφωνο και μου πει να γυρίσουμε μαζί στην ομάδα φυσικά και θα το κάνω».
Ποιο τατουάζ από όσα έχεις χτυπήσει σου αρέσει περισσότερο και ποιο θα ήθελες να σβήσεις; Έχεις κι ένα για τον Παναθηναϊκό...
«Μόνο δύο ομάδες έχω χαράξει στο σώμα μου. Το τριφύλλι για τον Παναθηναϊκό και τα πέντε αστέρια για το Champions League με την Λίβερπουλ. Έχω παίξει σε πολλές ομάδες όμως μόνο αυτές τις δύο έχω κάνει τατουάζ. Κάτι σημαίνει αυτό, δε νομίζεις;».
Ποιο είναι το αγαπημένο σου τατουάζ, εκτός από αυτά του ποδοσφαίρου;
«Τα ονόματα των παιδιών μου».
Έχεις μια ιδιαίτερη σχέση με τον Νίνη. Γιατί πιστεύεις ότι δεν κατάφερε στην καριέρα του αυτό που όλοι περίμεναν;
«Ήθελα περισσότερα από εκείνον. Είχε ταλέντο αλλά ίσως ήταν άτυχος. Τον αγαπώ, είναι εξαιρετικό παιδί. Άξιζε περισσότερα. Κάποιες φορές κάποιοι τραυματισμοί σε καλές στιγμές για εκείνον τον επηρέασαν. Στη Ρώμη ήταν το καλύτερό του ματς, τότε ήταν που έδειξε πως μπορεί να πετύχει πολλά».
Αν σου ζητήσει ο γιος σου μια μέρα να του περιγράψεις τρεις εμπειρίες σου από τον Παναθηναϊκό, καλές και κακές, τι θα θυμόσουν;
«Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός στο ΟΑΚΑ, όταν κερδίσαμε 2-1. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια την ατμόσφαιρα. Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 2-1 εκτός έδρας, από αρνητική άποψη. Και ο τελικός του Κυπέλλου με τον Άρη την χρονιά του νταμπλ».
Το παιχνίδι στη Ρώμη είναι ανάμεσα στις καλύτερες αναμνήσεις που έχεις στην καριέρα σου;
«Ήταν εκτός έδρας αλλά παρ’ όλα αυτά η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική. Αν όμως ο επαναληπτικός ήταν στην Αθήνα, τότε η πόλη θα είχε πάρει φωτιά. Ήταν ένα καλό παιχνίδι για μένα».
Η υποδοχή στο αεροδρόμιο όταν ήρθες να υπογράψεις ήταν κάτι που σου είχε συμβεί ξανά;
«Δεν ήμουν τότε ακόμα παίκτης του Παναθηναϊκού αλλά σίγουρα είναι στις στιγμές που μου έχουν μείνει. Όταν δεν ανήκεις σε μία ομάδα και σε υποδέχονται έτσι καταλαβαίνεις ότι κάτι όμορφο θα συμβεί. Μου συνέβη ξανά στη Ρώμη όταν πήγα στη Λάτσιο αλλά πρώτη φορά ήταν στην Ελλάδα. Ήταν πραγματικά μαγικό».
Ποια τραγούδια παίζεις σαν DJ που αφορούν τον Παναθηναϊκό και την Ελλάδα;
«Για μένα υπάρχει ένα τραγούδι που αγαπώ από την Ελλάδα. «Το καλοκαίρι μου» (σ.σ. Το λέει στα ελληνικά). Θα ήθελα να παίξω και τον ύμνο του Παναθηναϊκού αλλά δε μπορώ γιατί υπάρχει κόσμος από όλες τις ομάδες από κάτω και οφείλω να τους σεβαστώ».
«Στο Καραϊσκάκη είδα ανθρώπους να προσπαθούν να με ‘’φάνε’’»
Ξέρεις ότι συζητείται ακόμα το παιχνίδι του 2011 στο Καραϊσκάκη τότε που είδες την άλλη όψη του ελληνικού ποδοσφαίρου;
«Δεν ήταν ποδόσφαιρο αυτό που συνέβη. Μπορείς να χάσεις ένα παιχνίδι ή να το κερδίσεις. Όχι όμως σίγουρα με αυτόν τον τρόπο».
Σου προκαλεί εντύπωση ότι οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν εκείνη τη βραδιά είτε δεν ξανασφύριξαν ποτέ, είτε είναι πλέον κατηγορούμενοι;
«Δεν χρειάζεται εγώ να πω κάτι. Το βίντεο τα δείχνει όλα. Ήμουν έκπληκτος, είχα παίξει και άλλα ντέρμπι αλλά ποτέ ξανά δεν είδα ανθρώπους να μπαίνουν στο γήπεδο και να προσπαθούν να σε ‘’φάνε’’».
«Ο Μαρινάκης άλλαξε ως άνθρωπος από την ημέρα που ανέλαβε τον Ολυμπιακό»
Και μετά, τι θυμάσαι από την συνάντηση με τον Βαγγέλη Μαρινάκη;
«Τον ήξερα πριν αναλάβει τον Ολυμπιακό και είδα τις διαφορές. Τον γνώρισα κάποια στιγμή με τον Νίκο Πατέρα και δεν ήταν στον Ολυμπιακό ακόμα. Ήταν ωραίος άνθρωπος. Από την ημέρα που ανέλαβε τον Ολυμπιακό άλλαξε ως άνθρωπος. Ο Λούα Λούα είναι φίλος μου, ο Μοντεστό είναι φίλος μου. Δεν σημαίνει ότι επειδή φοράνε άλλη φανέλα θα παίξουμε μπουνιές. Αυτοί γνωρίζουν την διαφορά, ο Μαρινάκης όχι».
Τελικώς καταλήξατε στα δικαστήρια.
«Σέβομαι τον Ολυμπιακό ως ομάδα, ποτέ δεν μίλησα άσχημα για το κλαμπ. Δεν θα έπρεπε και εκείνοι ποτέ να μιλήσουν για μένα. Να μου πουν «θα σε γ@@@» ή να με πουν γκέι επειδή φόρεσα φούστα. Δεν με σεβάστηκαν και φτάσαμε στα δικαστήρια. Δεν τους φοβάμαι σε τίποτα, άλλωστε».
«Δεν συναντήθηκα ποτέ με τον Μαρινάκη στο Μονακό»
Ξέρεις, το 2014 είχε δημιουργηθεί ένα σενάριο για μια συνάντηση σου με τον Μαρινάκη στο Μονακό.
«Αυτά είναι βλακείες. Εγώ ήμουν στο Μονακό, ο Μοντεστό ήταν εκεί και ο Μαρινάκης και τους συνάντησα σε ένα γκαλά. Τους είδα εκεί και ο Μοντεστό μου είπε να πάω να καθίσω μαζί τους αλλά τους εξήγησα ότι δεν έχω κάποια δουλειά εκεί με όλους τους ανθρώπους του Ολυμπιακού. Έτσι, έφυγα. Δεν έμεινα για πάνω από τρία λεπτά. Αν τον είχα συναντήσει γιατί πήγαμε στα δικαστήρια;»
Είναι αλήθεια ότι είχε έρθει ο Μοντεστό στο ξενοδοχείο να σε βρει για να συμβιβαστείτε;
«Ναι αυτό είχε συμβεί την προηγούμενη ημέρα, πριν το δικαστήριο. Του είπα πως αν ήταν άντρας ο Μαρινάκης ας ερχόταν ο ίδιος. Γιατί έστειλε εκείνον; Επειδή είναι φίλος μου πίστεψε ότι θα μου άλλαζε γνώμη; Κανείς δεν μου αλλάζει γνώμη. Αν ερχόταν και μου έλεγε συγγνώμη τότε δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα. Αυτό ζητήσαμε με τον δικηγόρο μου, να απολογηθεί μονάχα».
Έχεις κανονικό επαγγελματικό συμβόλαιο με την Βιτσέντζα;
«Δεν είναι επαγγελματικό συμβόλαιο γιατί είναι τρίτη κατηγορία. Είναι δύο παιδιά που γνωρίζω και περισσότερο δεν είναι επαγγελματική σχέση. Είναι βοήθεια. Όλη την σεζόν μένω σπίτι μου και πηγαίνω εκεί απλά για τους αγώνες. Συνεχίζω να παίζω όμως γιατί λατρεύω το ποδόσφαιρο. Πέρσι το ευχαριστήθηκα, πέτυχα πολλά γκολ».
Ποιος είναι ο στόχος σου για την επόμενη σεζόν;
«Δεν ξέρω το επίπεδο ακριβώς για να μπορώ να θέσω στόχο. Συνεχίζω να προπονούμαι μόνος και τώρα θα ξεκινήσω και με την ομάδα (σ.σ. χθες έπαιξαν το πρώτο φιλικό, στο οποίο η Βιτσέντζα επικράτησε 5-0, με δύο γκολ και δύο ασίστ του Σισέ)».
«Θα τα κατάφερνα ακόμα και τώρα στο ελληνικό πρωτάθλημα»
Γνωρίζεις το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος. Πιστεύεις ότι ακόμα θα τα κατάφερνες;
«Ναι έτσι πιστεύω. Αν έχω μία καλή ομάδα γύρω μου, ακόμα και αν δεν έχω την ίδια ταχύτητα που είχα, μέσα στην περιοχή ξέρω ότι μπορώ να σκοράρω. Ξέρω ότι στον Παναθηναϊκό ακόμα και αν δεν έχουν το ίδιο καλούς παίκτες με την εποχή που ήμουν στην ομάδα, έχουν κάποιους που είναι ποιοτικοί όμως δεν υπάρχουν επιθετικοί».
Στον Ολυμπιακό θα πήγαινες;
«Δεν θα πήγαινα ποτέ στην ζωή μου στον Ολυμπιακό ούτε με 100 εκατομμύρια ευρώ. Σέβομαι την ομάδα μου, δεν είναι όλα θέμα χρημάτων. Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα μου και δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό ποτέ μου».
Ποιος ήταν ο λόγος πιστεύεις που δέθηκες τόσο με τον Παναθηναϊκό;
«Νομίζω είναι η νοοτροπία. Το πάθος για την νίκη αλλά και το πόσο έντονα ζουν την ήττα. Είναι τρελό τόσο το να κερδίζεις όσο και το να χάνεις για εκείνους. Έτσι είναι και για μένα».
Αν σε ρωτούσε ο γιος σου ποια είναι η αγαπημένη σου ομάδα τι θα του απαντούσες;
«Για μένα η ομάδα μου είναι η Μαρσέιγ. Η πιο σημαντική ομάδα είναι η Οσέρ γιατί από εκεί ξεκίνησα και η ομάδα που μου έδωσε την περισσότερη αγάπη είναι ο Παναθηναϊκός. Ο κόσμος βέβαια με θυμάται πιο πολύ λόγω της Λίβερπουλ εξαιτίας του Τσάμπιονς Λιγκ και του τραυματισμού που είχα εκεί».
Ποιος ήταν ο καλύτερος αντίπαλος στην Ελλάδα;
«Ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ και ο Άρης».
Ο καλύτερος παίκτης που αντιμετώπισες;
«Θυμάμαι τον Σκόκο και τον Ντουντού. Καλός ήταν και ο Τσιρίλο από αμυντικούς».
Ποιος παίκτης σε ενέπνευσε;
«Ο Νίνης. Ήταν νέος και έπαιξε και για την εθνική της Ελλάδας. Όσο για αυτόν που εξελίχθηκε περισσότερο είναι ο Λάζαρος».
Έζησες ως παίκτης την ατμόσφαιρα του ΟΑΚΑ και ως φιλοξενούμενος εκείνη της Λεωφόρου. Πως θα τις συνέκρινες;
«Θα το λάτρευα να παίξω στη Λεωφόρο. Είναι ένα μικρό γήπεδο με απίστευτη ατμόσφαιρα. Έπαιξα ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού με την Οσέρ στη Λεωφόρο, το γήπεδο ήταν φωτιά. Στη Λεωφόρο παίξαμε με τον Παναθηναϊκό και στην παρουσίαση της ομάδας όταν ήρθα εδώ. Όταν παίζει εκεί ο Παναθηναϊκός ο αντίπαλος ξέρει ότι τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα».
Αν σε ρωτήσω ποιος ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος σε εκείνο το νταμπλ του Παναθηναϊκού, ποιον θα έλεγες;
«Ο Νίκος Πατέρας. Αν κερδίσαμε το νταμπλ ήταν εξαιτίας του. Όταν ένας παίκτης είναι σε μία ομάδα είναι πολύ σημαντικό να νιώθει ασφαλής. Να μην έχει προβλήματα με πληρωμές και άλλα αντίστοιχα. Να είναι συγκεντρωμένος μόνο στο ποδόσφαιρο».
Ο Τεν Κάτε τι τύπος ήταν;
«Πολύ καλός προπονητής αλλά δεν έμεινε πολύ».
Πιστεύεις ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα γενικότερο στην Ελλάδα;
«Ναι πρέπει στους προπονητές να δίνεται μεγαλύτερη πίστωση χρόνου. Ειδικά όταν δεν είναι στην χώρα τους χρειάζονται χρόνο να προσαρμοστούν».
Ξέρεις, όταν είχες έρθει στην Ελλάδα, έλεγαν ότι είσαι τελειωμένος, βετεράνος, κουτσός. Ήταν ένα κίνητρο για σένα;
«Ναι το ξέρω. Μου αρέσει αυτό, είναι πάντα ένα επιπλέον κίνητρο για μένα. Να αποδείξω τι μπορώ να κάνω».
Για τον Νιόπλια τι άποψη έχεις;
«Εξαιρετικός άνθρωπος αν και δεν ήξερε αγγλικά (γελώντας)!»
Μπορώ να κάνω ορισμένες ερωτήσεις γύρω από τη ζωή σου;
«Καλύτερο να σκοράρω σε ένα παιχνίδι παρά με μία γυναίκα!»
Ο φίλος σου εδώ ο Σπαλιάρας έχει δηλώσει πως έχει σκοράρει απέναντι σε 4000 γυναίκες. Είναι καλύτερο το συναίσθημα να σκοράρεις στο τέρμα ή σε μια γυναίκα;
(Γελάει με νόημα...) «Είναι ένα καλό σκορ αυτό! Όταν μου το είπε, τα έβαλα κάτω και υπολόγισα ότι είναι μία γυναίκα κάθε δύο μέρες για 20 χρόνια. Για μένα είναι καλύτερο να σκοράρω σε ένα παιχνίδι. Αν σκοράρεις με 4000 γυναίκες θα έχεις 4000 παιδιά και αυτό κοστίζει πολλά χρήματα (σ.σ τραντάζεται το τραπέζι από τα γέλια)».
Το σώμα σου είναι στην ίδια κατάσταση που ήταν στα 30 σου χρόνια; Πως διατηρείσαι;
«Μπορεί να είμαι 2-3 κιλά περισσότερο αλλά το σώμα μου παραμένει σε εξίσου καλή κατάσταση. Προσέχω πολύ το σώμα μου».
Τι άλλο κάνεις στη ζωή σου αυτή την εποχή εκτός από το ποδόσφαιρο;
«Κάνω θεραπείες και μασάζ. Το σώμα μου είναι το εργαλείο της δουλειάς μου και το προσέχω».
Ποιον ρόλο θα ήθελες να έχεις στο ποδόσφαιρο μελλοντικά;
«Ξεκινάω το δίπλωμά μου τον Σεπτέμβρη και σε 2-3 χρόνια θα μπορώ να προπονήσω μία ομάδα. Θα ήθελα να ξεκινήσω από Ακαδημίες και μετά αναλόγως αν μου αρέσει να συνεχίσω και σε μεγάλες ηλικίες».
Γιατί οι ποδοσφαιριστές έχουν τόσα πολλά τατουάζ και αλλάζουν συνέχεια κόμμωση;
«Δεν ξέρω. Εγώ ήμουν από τους πρώτους που το έκαναν και σήμερα αν δεν κάνει τατουάζ κάποιος είναι πολύ παράξενο. Είναι πλέον μόδα και πολλοί πιστεύουν ότι πρέπει να την ακολουθήσουν».
Γιατί ήρθες στην Κατερίνη για διακοπές; Ξέρεις ότι δεν είναι ένα δημοφιλές μέρος όπως η Μύκονος που πηγαίνουν οι σταρ.
«Είναι ένα πολύ όμορφο μέρος που μπορεί κανείς να ξεκουραστεί και να χαλαρώσει. Έχει ωραίο καιρό και θα έλεγα πως είναι ιδανικό για μία οικογένεια. Είμαι σίγουρος πως θα έρθω ξανά».
Θα ήθελα τώρα να σου πως κάποια ονόματα και μου πεις τις λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό.
Νίκος Πατέρας
«Ο Νίκος ήταν ο πρόεδρός μου, όμως τώρα είναι ο φίλος μου και το στήριγμά μου. Ό, τι πρόβλημα και αν έχω στην Ελλάδα εκείνος πάντα θα με βοηθήσει. Με βοήθησε στα θέματα που είχα με την εφορία αλλά και στο δικαστήριο με τον Μαρινάκη».
Γιώργος Καραγκούνης
«Ο Καραγκούνης για μένα είναι ο πραγματικός αρχηγός. Εκπροσωπεί την Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό».
Σεμπάστιαν Λέτο
«Είναι τρελός, με την καλή έννοια. Έχει το αργεντίνικο τεμπεραμέντο. Κάποιες φορές ντρίμπλαρε λίγο παραπάνω αλλά τι να πεις! Ο καθένας έχει τον τρόπο παιχνιδιού του και ο Λέτο είναι ένας φανταστικός παίκτης».
Χενκ Τεν Κάτε
«Με στήριξε πολύ και με βοήθησε. Όταν ήρθα στην ομάδα έβαλα γκολ στο πρώτο ματς και μετά για κάποια δεν σκόραρα. Τότε εκείνος με στήριξε. Με έκανε να καταλάβω παράλληλα ότι αν δεν κουνήσω τον κ@λο μου δεν πρόκειται να παίξω».
«Δεν θα πω το κλασικό, ότι είναι η δεύτερη πατρίδα μου αλλά θα πω ότι είναι το μέρος που μπορώ να έρθω και να νιώθω σαν στο σπίτι μου. Ξέρω πως αν έρθω στην Ελλάδα θα είμαι καλά».
«Την νιώθω επίσης σαν το σπίτι μου».
Πιστεύεις πως είναι πλέον η σειρά τους να κερδίσουν κάτι;
«Ναι. Αν όχι φέτος, σίγουρα του χρόνου. Έχουν μπροστά Φιρμίνιο, Σαλάχ και Μανέ, δεν ξέρω ποια άμυνα μπορεί να τους κοντράρει. Στον τελικό του Κιέβου τρία λάθη τους κόστισαν. Δεν ήταν ότι η Ρεάλ επικράτησε ξεκάθαρα».
«Ο μεγάλος αντίπαλος και τον σέβομαι. Πόλεμος για μία ζωή! Θα είναι πάντα οι εχθροί μου αλλά τους σέβομαι. Έχω όμως ένα θέμα με τον ιδιοκτήτη».
Βαγγέλης Μαρινάκης
«Για μένα δεν είναι καλός άνθρωπος. Άλλαξε πολύ και αυτό δεν είναι ωραίο. Έζησα αυτή την αλλαγή και την ξέρω».
Θύρα 13
«Είναι το σπίτι μου. Η οικογένειά μου, οι φίλοι μου».