Συνηθίζουμε να λέμε ότι μία εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Στο ποδόσφαιρο ίσως αρκεί και μία φάση για να περιγράψει με ακρίβεια την ιστορία ενός παιχνιδιού.
Ο Παναθηναϊκός έδινε ματς ζωής και θανάτου, έπαιζε την Ευρώπη ή πιο σωστά έπαιζε για το δικαίωμα να παλεύει με ρεαλιστικές συνθήκες για το ευρωπαϊκό εισιτήριο μέχρι το φινάλε των πλέι οφ.
Οι «πράσινοι» φρόντισαν να δείξουν μέσα στο γήπεδο πόσο πολύ ήθελαν το παιχνίδι.
Ο ΠΑΟΚ, καλώς ή κακώς, δεν μπόρεσε να βγάλει σε απόλυτο βαθμό από τον μυαλό του τον πρώτο… τελικό της Πέμπτης στη Μασσαλία.
Δεν είχε τουπέ, το ήθελε το παιχνίδι για να μαζέψει τη διαφορά από τον Ολυμπιακό, βάζοντας την στην πραγματική της διάσταση τη φετινή σεζόν.
Ήθελε στο χειρότερο σενάριο να παραμείνει αήττητος, να δείξει και πάλι ότι δε λυγίζει, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Η φάση που περιγράφει σχεδόν σε απόλυτο βαθμό την εικόνα του χτεσινού ντέρμπι για τον ΠΑΟΚ, είναι αυτή στο 52ο λεπτό, με πρωταγωνιστές τον Άκπομ και τον Ελ Καντουρί.
Από τη μία ένας επιθετικός, ο οποίος όντας απελπιστικά μόνος ειδικά στο πρώτο ημίχρονο έδινε μάχες, πάλευε να μπει στο παιχνίδι της ομάδας του και κατάφερε στην συγκεκριμένη επιθετική απόπειρα να δημιουργήσει με την αυταπάρνηση του μία ευκαιρία από μία μπάλα που εν πρώτης έμοιαζε χαμένη.
Από την άλλη ο Μαροκινός, ο οποίος φανερά επηρεασμένος από τα διαστήματα αποχής λόγω πολλών τραυματισμών, κατάφερε να μη βρει εστία σε μία πάρε-βάλε ευκαιρία που του έφτιαξε ο Άκπομ.
Προσοχή, μην παρεξηγηθώ, δεν φταίει ο Ελ Καντουρί που ο ΠΑΟΚ έφυγε τελικά με άδεια χέρια από τη «Λεωφόρο», αλλά μαζί και με άλλους παίκτες που υστέρησαν ατομικά, σε συγκέντρωση, σε ένταση, σε πάθος και μαχητικότητα, κάτι που σημείωσε για την ομάδα του και ο Λουτσέσκου, έκαναν την ήττα σχεδόν αναμενόμενη.
Ειδικά όταν ο αντίπαλος έχει μπει πιο αποφασισμένος, δείχνοντας στην πράξη ότι παίζει για την επιβίωση του.
Ο ΠΑΟΚ στο δεύτερο ημίχρονο έδειξε την πραγματική του εικόνα, επιβεβαίωσε την αγωνιστική του ανωτερότητα συγκριτικά με τον Παναθηναϊκό, αλλά το γεγονός ότι άργησε να ξυπνήσει, η αναποτελεσματικότητα του σε καθοριστικές στιγμές όπως αυτή του Καντουρί και το γκολ-ζωγραφιά του Χουάνκαρ, έκαναν ακατόρθωτη την επιστροφή στο παιχνίδι.
Επειδή δεν μπορείς πάντα να επιστρέφεις από την… κόλαση, δεν μπορεί εξάλλου να το κάνει με απόλυτη συνέπεια καμία ομάδα, όσο υψηλό κι αν είναι το αγωνιστικό της επίπεδο, φροντίζεις να μη φτάσει το πράγμα εκεί.
Το θετικό για τον «Δικέφαλο» είναι πως ο προπονητής του παραδέχτηκε στις χτεσινές δηλώσεις του ότι η βασική ευθύνη της ήττας βαραίνει την ίδια του την ομάδα.
Ο Λουτσέσκου συνηθίζει να το κάνει εσωτερικά αυτό, ακόμα και αν σε πολλές περιπτώσεις οι δημόσιες τοποθετήσεις του είναι εντελώς διαφορετικές από τις πραγματικές του σκέψεις, επιλέγοντας να προστατέψει το γκρουπ του.
Είναι αυτό που λέμε «το παιδί μου μπορώ να το μαλώνω εγώ όσο θέλω, αλλά μην δω κανέναν άλλο να το πειράζει». Ε κάπως έτσι λειτουργεί ο Ρουμάνος.
Το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό έχει μπει ήδη στο αρχείο, ωστόσο τα αγωνιστικά μαθήματα που έδωσε στον ΠΑΟΚ είναι αρκετά και σημαντικά.
Το σερί, έξαλλου, του «Δικεφάλου» δεν πρέπει να είναι ο λόγος να κρυφτούν οι πραγματικές αδυναμίες, καθώς το καλοκαίρι που έρχεται είναι αναγκαίο να παρθούν πολλές σωστές αποφάσεις στο αγωνιστικό τμήμα.
Το πλήγμα στον εγωισμό του ΠΑΟΚ μπορεί να του κάνει και καλό ενόψει της δοκιμασίας στη Μασσαλία, να τον ξυπνήσει.
Το βέβαιο είναι πως στον… τελικό της Πέμπτης δεν υπάρχει περιθώριο να σπαταληθεί ένα ημίχρονο και αυτό το γνωρίζουν άπαντες στον ΠΑΟΚ.
Υ.Γ. Ένας από τους παίκτες που ξεχώρισε στη «Λεωφόρο» ήταν ο Ίνγκι Ίνγκασον. Ο Ισλανδός μοιάζει αναγεννημένος, δείχνει πόσο έντονη προσωπικότητα διαθέτει, ηγείται της άμυνας του ΠΑΟΚ και παρότι το στυλ του δεν εξυπηρετεί τόσο πολύ τη δημιουργία από τις πίσω ζώνες που θέλει ο Λουτσέσκου, έχει καταφέρει να γίνει βασικός και αναντικατάστατος στα χέρια του Ρουμάνου.
