…
Να γράψουμε για Μιλόγεβιτς;
Να γράψουμε… Για πού; ΑΕΚ;
Όχι, όχι! Ολυμπιακό.
…
Να γράψουμε για Μιλόγεβιτς;
Να γράψουμε… Για πού; Ολυμπιακό;
Όχι, όχι! Αυτή τη φορά ΠΑΟΚ.
…
Να γράψουμε για Μιλόγεβιτς;
Να γράψουμε… Για πού; Κλείνει ΠΑΟΚ;
Όχι, όχι. Παναθηναϊκό!
…
Να γράψουμε για Μιλόγεβιτς;
Να γράψουμε… Για πού; Υπέγραψε Παναθηναϊκό;
Όχι, όχι. ΑΕΚ!
…
Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια. Πέρασαν καλοκαίρια, πέρασαν χειμώνες και φθινόπωρα. Δε γράφαμε κάθε φορά για τον Βλάνταν Μιλόγεβιτς, όχι. Όμως κάθε φορά που μια ελληνική ομάδα έψαχνε για προπονητή, το όνομά του ερχόταν στο προσκήνιο. Από το 2015 κιόλας, πριν καν δουλέψει στον Πανιώνιο, ταξιδέψει στην Κύπρο για την Ομόνοια ή δώσει τα διαπιστευτήριά του στον Ερυθρό Αστέρα. Άλλοτε ο Παναθηναϊκός, κάποια στιγμή ο Ολυμπιακός, συχνότερα η ΑΕΚ, για ένα φεγγάρι ο ΠΑΟΚ και ξανά μανά από την αρχή. Συχνά η αναζήτηση προπονητών (σπανιότερα ποδοσφαιριστών) από τις ελληνικές ομάδες μοιάζει με τον τηλεθεατή που αρχίζει να ψάχνει κάτι να δει στο Netflix για να περάσει η ώρα. Θα περάσει μέσα από ντοκιμαντέρ, θα ελιχθεί ανάμεσα στις νέες σειρές, σε φρέσκιες ταινίες, μόνο και μόνο για να βάλει να δει «Φιλαράκια» ξανά!
Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα για το επεισόδιο του Βλάνταν Μιλόγεβιτς. Εκείνο που είναι επιτέλους εδώ! Ο Σέρβος τεχνικός θα είναι ο νέος προπονητής της ΑΕΚ, το συμβόλαιο των δύο ετών τον φέρνει ξανά στην Ελλάδα έπειτα από τέσσερα χρόνια και η ανάλυση δεν έγκειται τόσο στο ποιος είναι και τι έχει κάνει, όσο στο πόσο ταιριάζει η φιλοσοφία του σε όσα γνωρίζουμε για τη λειτουργία της ΑΕΚ.
Ναι, αλλά ποιος είναι και τι έχει κάνει…
Σωστά! Το λογικό και φρόνιμο είναι να ξεκινήσεις από εκεί. Κατά το προσφιλές γραφόμενο, η ΑΕΚ δίνει τα κλειδιά (σ.σ. απλώς αργότερα αλλάζει τις κλειδαριές) του ποδοσφαιρικού τμήματος σε έναν 51χρονο τεχνικό, ο οποίος έχει ουσιαστικά επιδείξει έργο σε υψηλό επίπεδο για δύο γεμάτες σεζόν. Αν πιάσεις τον Ερυθρό Αστέρα, θα εντυπωσιαστείς: Γιατί όχι ο Βλάνταν Μιλόγεβιτς στην ΑΕΚ; Είχε 71% ποσοστό στις νίκες. Σε 897 ημέρες στον πάγκο της ομάδας του Βελιγραδίου μέτρησε 107 νίκες, 24 ισοπαλίες και 18 ήττες. Αναδείχθηκε καλύτερος Σέρβος τεχνικός το 2017 και το 2018. Κορυφαίος προπονητής της λίγκας το 2018 και το 2019. Έβαλε τον Ερυθρό Αστέρα σε ομίλους του Europa League έπειτα από δέκα χρόνια. Του εξασφάλισε ευρωπαϊκή συμμετοχή την άνοιξη έπειτα από 25 χρόνια. Τον οδήγησε στους ομίλους του Champions League έπειτα από 27 χρόνια. Προφανώς και πήρε δύο πρωταθλήματα. Δεν πήρε κύπελλο. Όμως, αυτό το είχε πάρει με την Τσουκαρίτσκι. Το πρώτο παραμύθι του…
Ήταν η τρίτη δουλειά στη σειρά. Μετά το σχολείο – όπως το χαρακτηρίζει και ο ίδιος – στις ακαδημίες του Ερυθρού Αστέρα και τη Γιαβόρ, από την οποία απολύθηκε μόλις έξι ματς μετά την πρόσληψή του, ήρθε η άσημη ομάδα από τα προάστια του Βελιγραδίου. Το 2012 αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία της Σερβίας. Τα βήματα δεν ήταν βήματα. Άλματα θα έπρεπε να τα χαρακτηρίσεις για να είσαι ακριβής. Άνοδος, πέμπτη θέση, τρίτη θέση, κατάκτηση του κυπέλλου, συμμετοχή στα προκριματικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Για την πατρίδα του ήταν ο «Σέρβος Γκουαρντιόλα», και θα ήταν εσαεί υποψήφιος για τον πάγκο του Ερυθρού Αστέρα και της Εθνικής ομάδας. Επαγγελματικά, ωστόσο, επέλεξε κάτι διαφορετικό.
Έφυγε πάνω στο pick από την Τσουκαρίτσκι και τον Νοέμβριο – έπειτα από μερικούς μήνες ανεργίας – διαδέχτηκε τον Κώστα Καϊάφα στην Ομόνοια. Μερικούς μήνες, μια τέταρτη θέση κι έναν τελικό κυπέλλου αργότερα, αποφάσισε να φύγει. Ο λόγος; Ο ίδιος και ο συνεργάτης του, Κριστόφ Βαζέχα, ένιωσαν ότι δε μπορούσαν να συνεργαστούν με το Νίκο Νταμπίζα και να αποδεχτούν τις υπερεξουσίες που θα ήθελε να έχει ο Έλληνας τεχνικός διευθυντής. «Υπήρχαν ορισμένες διαφωνίες, στον τρόπο λειτουργίας και δουλειάς στο πλάνο που είχε ο τεχνικός διευθυντής. Υπήρχαν διαφορές στη φιλοσοφία και στον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα στα αποδυτήρια», έλεγε τότε ο Βλάνταν Μιλόγεβιτς, που σκεφτόταν να πάρει ένα διάλειμμα από τη δουλειά, αλλά του προέκυψε Πανιώνιος.
Το ντόμινο του καλοκαιριού του 2015, με τον Ολυμπιακό τον Ουζουνίδη και τελικά όχι τον Ουζουνίδη στον Ολυμπιακό, άφησε ορφανή τη θέση του προπονητή στη Νέα Σμύρνη και ο Σέρβος τεχνικός θα ερχόταν να δώσει ακόμα μια φορά τα διαπιστευτήριά του. Η εξαιρετική πορεία του Πανιωνίου, η κορύφωση με τη νίκη στο Στάδιο Καραϊσκάκη, η πλήρης αποδοχή του από ένα γκρουπ παικτών που στην αρχή γκρίνιαζαν για την προπόνησή του και απαιτούσαν να φύγει, έφεραν το πλήρωμα του χρόνου για το μεγάλο όνειρο. Και μέσα από εκείνο ξετυλίγεται η φιλοσοφία του…
Ταιριάζει, δηλαδή, στην ΑΕΚ;
Ας ξεκινήσουμε εύθυμα: Αν θυμάσαι τον Βλάνταν Μιλόγεβιτς ως παίκτη, τότε καλό είναι να έχεις κλείσει ραντεβού για εμβόλιο! Σχεδόν μια δεκαετία στα ελληνικά γήπεδα, πάντα στο καλό φεγγάρι των ομάδων που έπαιζαν, μεστός, συγκροτημένος, κάποτε αμυντικό χαφ, αργότερα κεντρικός αμυντικός, κολλητός με τον Κριστόφ Βαζέχα, αγαπημένος του Άγγελου Αναστασιάδη, εκτελεστής πέναλτι, με πορεία σε ΠΑΣ Γιάννινα, Καλαμάτα, Απόλλων Αθηνών, Παναθηναϊκό, Ηρακλή, Ακράτητο. Και γιατί μας νοιάζουν τα κατά τα άλλα τιμημένα 90s; Εισαγωγή στην προπονητική φιλοσοφία του Βλάνταν Μιλόγεβιτς, που δε θα ήθελε ούτε ζωγραφιστό να βλέπει τον εαυτό του στην ομάδα του.
«Δεν υπάρχει περίπτωση να έπαιζε ο Βλάνταν Μιλόγεβιτς για μένα. Ποτέ. Σίγουρα. Καμία πιθανότητα. Είχα μια διαφορετική αντίληψη ως ποδοσφαιριστής. Δεν το έβλεπα ως επάγγελμα και αν θες να παίζεις ποδόσφαιρο πρέπει να έχεις πάθος. Όταν βλέπω έναν Βλάνταν Μιλόγεβιτς στα αποδυτήρια, τρελαίνομαι. Νευριάζω. Πρέπει το ποδόσφαιρο να είναι προτεραιότητα των παικτών. Είναι εκείνο που ζει τις οικογένειές τους».
Βλάνταν Μιλόγεβιτς εναντίον Βλάνταν Μιλόγεβιτς, λοιπόν. Ενδιαφέρον έχει αυτό, ιδίως γιατί υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα που μπορούν να εξοργίσουν τον νέο τεχνικό της ΑΕΚ. Σπανίως έχει έντονες αντιδράσεις, του λείπει – όπως παραδέχεται – το γονίδιο του ενθουσιασμού. Είναι ήρεμος, φιλοσοφημένος, διαβάζει, τρέχει, απομονώνεται, ενημερώνεται, αναλύει, περνάει χρόνο με την οικογένειά του, δεν πίνει, δεν βγαίνει το βράδυ… Ο τύπος που ζούσε σε καραντίνα πριν την καραντίνα. «Δεν ξέρω πώς να ανυπομονώ για κάτι, δεν ξέρω πώς να νιώθω ευφορία. Δεν υπάρχει χρόνος για χαρά στον αθλητισμό, αυτό είναι μια πολυτέλεια άλλων επαγγελμάτων. Τη μια στιγμή είσαι εδώ, την επόμενη δεν ξέρεις. Πρέπει να θες να γίνεσαι συνέχεια καλύτερος, θέλω να γίνομαι συνέχεια καλύτερος».
Στον Ερυθρό Αστέρα τα κατάφερε. Κυρίως γιατί έφτιαξε τα αποδυτήρια που ήθελε. Προσοχή στις πινακίδες, καθώς εισέρχεστε στα άδυτα της ομάδας του.
- «Είμαι παιδί της δουλειάς και ένας αληθινός ομαδικός παίκτης»
- «Εδώ δεν είναι η νίκη μου. Είναι η αποστολή μου από την πρώτη μέρα»
Αν δεν έχει καλά αποδυτήρια δεν μπορεί να λειτουργήσει. Αν δε φτιάξει τα αποδυτήρια, δε θα σταδιοδρομήσει. «Δε χρειάζεται να αγαπάνε ο ένας τον άλλον. Είναι επαγγελματίες με διαφορετικό στυλ, διαφορετικά ενδιαφέροντα, ντύσιμο, ζωή, χαρακτήρα… Όπου κι αν δούλεψα, αυτή ήταν η προτεραιότητά μου. Είναι πιο σημαντικό από όλες τις τακτικές και όλη την ποιότητα που υπάρχει στο ποδόσφαιρο. Θέλω στα αποδυτήριά μου να υπάρχει θετική ενέργεια, αμοιβαίος σεβασμός και εκτίμηση. Λατρεύω την πειθαρχία. Είναι βασικό. Πώς μπορεί να λειτουργήσει μια ομάδα αν δεν υπάρχει σεβασμός; Πώς θα πάρει αποτέλεσμα; Υπάρχουν πράγματα που δεν τίθενται καν υπό συζήτηση».
Κρατούμενο ένα: Δε θέλει τεχνικό διευθυντή με υπερεξουσίες στις οποίες δε θα έχει λόγο ο ίδιος. Κρατούμενο δύο: Αρχή του είναι ο σεβασμός και η πειθαρχία στα αποδυτήρια. Κρατούμενο τρία: Δουλεύει και αναλύει για να πείσει τους ποδοσφαιριστές ότι αυτό που θα τους πει να κάνουν είναι το σωστό.
«Όταν πιστεύεις στον εαυτό σου, τότε μπορείς ευκολότερα να πείσεις τους ανθρώπους στο περιβάλλον σου ότι όλα είναι πιθανά. Και τότε μόνο θα το πετύχεις. Πείθω τους παίκτες μου τόσο μέσα από όσα θα τους πω όσο και με τη δουλειά. Είμαι εργασιομανής. Λατρεύω να δουλεύω για το ποδόσφαιρο, να βοηθάω στην οργάνωση του κλαμπ. Να μαθαίνω κάθε μέρα. Να διαβάζω κάθε μέρα. Να φτάνει η μέρα του αγώνα και να έχω δώσει στους ποδοσφαιριστές όσα χρειάζονται. Σαν το σχολείο: Όταν ένας μαθητής ξέρει όσα χρειάζεται, δε θα φοβηθεί την ημέρα του τεστ. Ο παίκτης πρέπει να καταλαβαίνει ποιος είναι ο ρόλος του όταν παίζει, ποιο είναι το σχέδιο στο παιχνίδι και ποια η δική του δουλειά. Πρέπει να υπάρχει πλάνο και πρέπει να είναι εφαρμόσιμο. Είναι ευκολότερο για τους παίκτες να λειτουργήσουν έτσι».
Κρατούμενο τέσσερα και συμβουλή προς λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις: Μην του μιλάτε για άμυνα! Είναι ό,τι τον εξοργίζει περισσότερο, μετά τον εαυτό του ως ποδοσφαιριστή. Η εμμονή των δημοσιογράφων ότι συνηθίζει να παίζει αμυντικογενές ποδόσφαιρο. «Ούτε καν έχω τη διάθεση να υπερασπιστώ τον εαυτό μου από τέτοια σχόλια! Τι σημαίνει αμυντικό ή επιθετικό ποδόσφαιρο; Δεν υπάρχουν αυτά στο μοντέρνο ποδόσφαιρο. Ας σας κάνω εγώ μια ερώτηση: Η Τσουκαρίτσκι ήταν τρίτη στη βαθμολογία, είχε έξι παίκτες στην καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος, πήρε το κύπελλο, κερδίσαμε ματς με 4-0 και ματς με 7-0. Αυτά είναι ενδείξεις ότι παίζαμε αμυντικό ποδόσφαιρο;».
Το έξαλλος θα ήταν υποτίμηση του επιπέδου εκνευρισμού που του απέφερε η παρατήρηση του δημοσιογράφου. Παρότι – για να δώσουμε και ένα δίκιο στον κλάδο – η σέρβικη ομάδα στα τρία χρόνια που έμεινε στον πάγκο της είχε μέσο όρο γκολ 1,3 και παθητικό 1,1. Την πρώτη σεζόν στην μεγάλη κατηγορία είχε τέρματα 31-33 σε 32 ματς, και τη δεύτερη 68-34 σε 40 παιχνίδια. «Μιλάμε για σύγχρονο ποδόσφαιρο. Δεν υπάρχουν οι εποχές που ίσχυε το ένα ή το άλλο. Όλοι πρέπει να παίζουν άμυνα, ειδικά τα φτερά. Και όλοι πρέπει να επιτίθενται. Αυτό είναι το σύγχρονο ποδόσφαιρο, όμως εμείς επιμένουμε να το χωρίζουμε σε αφεντικά και νεροκουβαλητές. Ξέρω ότι οι άνθρωποι λατρεύουν τους μάγους, αλλά δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στον κόσμο. Δύο το πολύ!».
Και τελικά…
Πέμπτο κρατούμενο ήταν το πώς σκέφτεται το παιχνίδι και ψάχνουμε για συμπέρασμα. Υπάρχει τέτοιο; Προφανώς όχι αυτή τη στιγμή. Μπορούμε, όμως, να γράψουμε τον επίλογο, όπως προλόγισε η «Mozzartsport», όταν φιλοξένησε τη μεγάλη του συνέντευξη τον Ιούλιο του 2017.
«Η υποδοχή της πρόσληψής του στον πάγκο του Ερυθρού Αστέρα δε συνοδεύτηκε με συναισθήματα ευφορίας. Είναι αλήθεια ότι δεν υπήρχαν υποτιμητικά σχόλια αφού είχε αφήσει πίσω του σπουδαίο έργο στην Τσουκαρίτσκι και είχε μια παραπάνω από αξιοπρεπή πορεία με τον Πανιώνιο. Όλοι αντιμετώπιζαν ψύχραιμα την παρουσία του Βλάνταν Μιλόγεβιτς, πιστεύοντας ότι εκείνο που σίγουρα θα κάνει είναι να σηκώσει τα μανίκια του και να δουλέψει. Να δουλέψει σκληρά».
Κι αυτό μοιάζει να ταιριάζει περισσότερο από όλα στο κλίμα που υπάρχει στην ΑΕΚ αυτή τη στιγμή. Ίσως να μην είναι ο Βλάνταν Μιλόγεβιτς ακόμα ένα επεισόδιο σε επανάληψη. Μπορεί και να αποδειχθεί κάτι διαφορετικό…
