Ο Πάμπλο το θέλει. Το θέλει πολύ. Ακόμα μαθαίνει όμως. Για να γίνεις grand-maître στο σκάκι πρέπει να έχεις παίξει δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες παρτίδες στην κανονική ζωή και εκατομμύρια άλλες στο μυαλό σου.
Αυτή ήταν μόλις η 30ή παρτίδα για τον canario. Μπορεί να έζησε τα πάντα ως ποδοσφαιριστής, όμως απ’ έξω, από τον πάγκο, είναι αλλιώς. Εντελώς, αλλιώς.
Έχεις πανοπτική επαφή με την σκακιέρα, μπορείς να ορίσεις όλα τα πιόνια, κάθε κίνηση μπορεί να επηρεάσει τα πάντα.
Όλοι οι αρχάριοι στο σκάκι είναι υπέρμετρα επιθετικοί. Είναι βιαστικοί. Θέλουν να παίζουν με τα λευκά, να έχουν την πρώτη κίνηση, να επιτίθενται συνεχώς, θέλουν την πρωτοβουλία. Θέλουν αυτοί να βάζουν τα ερωτήματα και όχι να δίνουν απαντήσεις.
Αν βλέπεις μόνο τα δικά σου πιόνια, αν σκέφτεσαι μόνο να επιτεθείς, το πιθανότερο είναι να μην ξέρεις από που θα σου ‘ρθει. Στο σκάκι παίζουν δύο, η μελέτη, η ακύρωση, η αποκρυπτογράφηση του αντιπάλου αποτελεί τις περισσότερες φορές τον ασφαλέστερο οδηγό για το ματ.
Εδώ και καιρό, ο Πάμπλο ήταν σαν τους βιαστικούς παίκτες. Κοιτούσε μόνο την ομάδα του. Κοιτούσε να χωρέσει ότι καλύτερο έβλεπε στις προπονήσεις. Ότι ποιοτικότερο είχε στα χέρια του. Ήθελε τον έλεγχο της σκακιέρας σε κάθε ματς, ήθελε την μπάλα μόνιμα στα πόδια του ΠΑΟΚ, ανεξαρτήτως αντιπάλων, σκορ, συνθήκης.
Επέλεγε να παίζει σύμφωνα με την σταθερή φιλοσοφία του και όχι με το υλικό που είχε στα χέρια του. Η στρατηγική του ήταν σχεδόν πάντα η ίδια.
Άμυνα αυτοκτονικά ψηλά, παρότι γνώριζε ότι οι παίκτες του δεν έχουν επιστροφές, «μαλακός» άξονας, καμία σκληράδα, «δαντελένιες» ενδεκάδες που ήταν γλυκιές στο μάτι, αλλά μαλακές σαν βούτυρο.
Σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια εντός συνόρων με τον Ουρουγουανό στον πάγκο, ο ΠΑΟΚ είχε τις ίδιες παθογένειες, έπαιζε ανισόρροπα. Έπαιζε γύρω - γύρω όλοι τον αντίπαλο και στην πρώτη κόντρα πιανόταν κορόιδο.
Μόνο που εδώ πρόκειται για αγώνα επιβίωσης, όχι για αγώνα επίδειξης. Η βαθμολογία μετράει βαθμούς, όχι τελικές, XGoals, ποσοστά κατοχής ή εντυπώσεις.
Πριν από την έναρξη των πλέι-οφ, ο Πάμπλο μίλησε για restart, ένα κλασικό τσιτάτο πριν από κάθε μία προσπάθεια ανάκαμψης, όμως αυτή τη φορά το restart έγινε στον δικό του σκληρό δίσκο.
Ήταν η πρώτη φορά που ο Ουρουγουανός επέλεξε να παίξει με τα μαύρα. Προτίμησε να δίνει απαντήσεις κι όχι να βάζει ερωτήματα. Επέλεξε να προσαρμοστεί στον αντίπαλο κι όχι να επιλέξει την ίδια στρατηγική.
Η επιστροφή του Αουγκούστο και η σκληρή τριάδα χαφ μαζί με Ομάρ και Σβαμπ ήταν το πρώτο δείγμα. Η μετάθεση του Ζίβκοβιτς αριστερά για να δίνει ντουμπλαρίσματα στο μαρκάρισμα του Λιβάι Γκαρσία που τον κατέστρεψε στον αγώνα της κανονικής διάρκειας ήταν ένα ακόμα δείγμα προσαρμογής.
Ο Λιβάι εξαφανίστηκε από το γήπεδο και ο Σέρβος ήταν μέσα σε όλα, με την πιο γεμάτη του εμφάνιση με τα ασπρόμαυρα και πολλές απίθανες εμπνεύσεις πλην των δύο τερμάτων.
Ναι, η παρτίδα τον πήγε. Είναι εξαιρετικά σπάνιο να βρίσκεις γκολ στις αρχές και των δύο ημιχρόνων. Ωστόσο, η μεγάλη εικόνα λέει άλλα πράγματα.
Ο Δικέφαλος ήταν πιο συμπαγής, οι γραμμές του είχαν μικρότερες οριζόντιες και κάθετες αποστάσεις. Οι παίκτες του δεν ντράπηκαν να στείλουν την μπάλα στα τσάι, άφησαν τις γιρλάντες, είχαν τσαγανό, νεύρο, έριξαν τις κλωτσιές τους, έβγαλαν την ενέργεια που τόσο τους έλειπε με το ληθαργικό τσίκι-τσίκι.
Ο Γκαρσία επέλεξε να δώσει την μπάλα στην ΑΕΚ (60-40% κατοχή, 9-2 κόρνερ), όμως την χτύπησε αλύπητα εκεί που πονούσε. Στις στατικές φάσεις ψηλά και στο επιθετικό τρανζίσιον. Στόχευση.
Η ΑΕΚ είναι φανερά σε κακό φεγγάρι τα αμέτρητα ανοιχτά κοντρόλ των παικτών της, τα άσχημα χτυπήματα σε τελειώματα και στατικές φάσεις, μαρτυρά μία ομάδα εντελώς μπλοκαρισμένη, ωστόσο ο ΠΑΟΚ έχει πνιγεί και σε πιο ρηχά, ακόμα και σε μία κουταλιά νερό.
Περισσότερο από τους τρεις πόντους, αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, ο ΠΑΟΚ κέρδισε έναν… τρόπο. Μία μανιέρα. Ένα διαφορετικό τρόπο να προσεγγίσει τα ντέρμπι. Δεν είναι πανάκεια, δεν είναι όλα τα ματς το ίδιο. Καμία παρτίδα δεν είναι ίδια με οποιαδήποτε άλλη.
Ωστόσο, ο Πάμπλο ενδεχομένως να κατάλαβε ότι δεν είναι ντροπή να παίζεις με τα μαύρα. Δεν είναι ντροπή να απαντάς σε ερωτήματα που σου θέτουν άλλοι. Δεν είναι ντροπή να ρίξεις λίγο τα μούτρα σου και να υποφέρεις στο γήπεδο δίχως την μπάλα στα δικά σου πόδια.
Ένα διδακτικό βράδυ για όλους…
